“Don't leave me," I hold his hand like my world. Hinatid niya ako sa condo unit. Kotse namin ang aking dala at wala siyang dala kahit ano. He's wearing a hoodie jacket.
Tanggap ko na ganito siya. He look like a beast but my heart beats still the same. Mahal ko siya. Mahal ko parin siya sa kabila ng nangyari sa mukha niya.
I cried in his arms while he's driving my car. He carried me like a baby in his arms. Niyakap ko siya ng buong puso. Ayoko nang mawalay sa kanya at buong sandali niya naman akong niyakap at binulungan ng kanyang pagmamahal.
My room was dark that time. I miss his natural scent. Namiss ko ang kanyang bisig. Ang kaba ng puso ko kahit hanggang ngayon ay todo hataw pa rin. Nag halo-halo ang aking pakiramdam ng oras na hagkan ko siya.
“I won't. Just sleep." utos niya pero umiling ako. Kahit na nailapag niya ako sa kama ay hindi ko parin binibitawan ang kanyang bisig. Nakakapit pa rin doon ang aking mga kamay.
Hindi ko na alintana ang mala bata kong iyak dahil ang importante lamang sakin ay ang wag’ siyang umalis.
"N-No! Alam kong a-aalis ka ulit. Iiwan mo ako dahil takot kang makita ko na ganito kana! I've been silent those years but I know! I know that you're stalking me!"
"Hindi ko malaman noong una kung bakit ka nagtatago pero noong hinalikan mo ako sa club ay nakita ko kung bakit. Diego naman...I won't judge you! I love you so much!"
Sa kanilang grupo na Mafia ay si Diego lang yata ang mabait. He's soft and calm unlike his friends.
Natigilan siya sa sinabi ko. Ang patak ng langis na galing sa kanyang mga mata ay dumurog lalo sa akin. Hinila ko ang batok niya at hinalikan siya.
Ang halik niya na tipong sumasayad palang ay umaaggresibo na. I cannot properly breath coz’ of our kisses.
Bumaba sa aking leeg ang kanyang halik kaya ako ay napatingala at umawang ang labi.
Alam kong nangyari ang lahat na ito dahil sa kagustuhan niyang sagipin ang kanyang kapatid noon. Kahit na nasa bingit na siya ng kamatayan ay hindi niya inisip ang kanyang sarili.
He is a man with a principles. May paninindigan. Ito na ba iyong sinabi niyang ipaglalaban niya ako kahit anuman o sinuman ang kapalit? Even my father killed his father. He loves me despite of what happened. Kaya ako mamahalin ko siya at mahal na mahal ko siya sa kabila ng lahat.
"I am sorry for those years without me." he whispered. Tumango tango ako at binubuhos pa rin ang nararamdaman sa kanyang presensya. Hindi ko na yata kayang mawala ang kanyang presensya sakin.
"Because in those times I also didn’t know how to value myself", I could feel his pain. " I could not bear the loss of our baby and your voice those times. I feel useless!"
Umiling ako at hinalikan siya sa labi. Sa tulong ng buwan ay nakita ko ang kalahati ng kanyang mukha na sunog. Kahit ang kanyang mata ay nasunog rin. Hinaplos ko ang mga iyon.
"Stop blaming yourself. It's not your fault Diego. P-Please, wag' ka nang umalis. Mamuhay nalang tayo ng tahimik."
Ngayon ang buong mukha na niya ang nailawan ng buwan. I do not care. Kahit siya pa yata ang pinakapangit sa buong mundo siya pa rin ang pipiliin at mamahalin ko. Wala nang iba.
"Tanggap mo ba kahit ganito na ako?" paos ang boses niya ng tanungin ako ‘nun.
"Bakit hindi?" halos mapabangon ako. I hate it. I hate it when he asked me about it. "Wala akong pake’alam Diego! Mahal kita at walang nagbago doon. Sa nagdaan na taon halos walang silbi ang buhay ko pero ngayon na nahahalikan at nahahawakan na kita ng ganito parang gusto ko na lang mamuhay kasama mo. Sa malayo. Kahit saan mo gusto."
He sighed deeply and took out something from his pocket. Umayos ako ng upo sa kama at tinitigan ang napakagandang singsing na nakikita ko. Kinagat ko ang labi ng walang alinlangan na pinasok iyon ni Diego sa aking daliri.
"You are going to be my wife tomorrow." he shockingly announced.
"W-What?" Napakurap kurap ako. Bukas na agad? What?
Nandilim ang kanyang mga tingin at hinawakan ang aking baba.
"Ayaw mo?" buong diin ang kanyang boses sa punto na tumindig ang balahibo ko. I licked my lips and swallowed.
"What about my gown ba kasi? My make up artist? Our plan-"
His chuckled cut me off. Inirapan ko siya at niyakap.
"Yes ofcourse. On our second wedding. But tomorrow please just marry me."
"Second wedding?" I mimicked. "Meron pang’ second?"
He nodded. "Merong’ second, third at fourth. Kahit ilang kasal ang gusto mo."
Nagkatitigan kaming dalawa. I can't help but to admire what I have seen. Nakita ko ang totoong Diego. Him, without the beauty but all of dignity.
I fell so hard.
"I love you," he said. "I love you so much Mystique Rivera Maxima."
Ngumiti ako at tumango. "I love you too. Mahal na mahal kita Diego."
Inangkin niya ang aking labi habang kulong ako ng kanyang malalaking bisig.
I felt so light when I woke up. Ilang sandali ako natulala. Iniisip ko kung tunay ba ang lahat na naalala ko na nangyari kagabi. When I touch my lips, it's swollen from a kiss.
"Shit!" doon na ako napabalikwas ng bangon. Hindi iyon panaginip!!
Ako ay nagpalinga linga at mabilis ang hininga. Alam ko sa sarili ko na hindi iyon panaginip.
Nananalaytay pa sa katawan ko kung paano niya ako inangkin kagabi kaya sigurado ako na hindi iyon panaginip!
Ni hindi ako nakapag ayos ng lumabas ako ng kwarto at hinalughog ang unit ko para hanapin siya pero wala!
Wala akong Diego na nakita!
Napasabunot ako sa sariling buhok at umiyak.
"S-Sabi mo hindi mo ako iiwan?"
Dumaloy ang aking luha at napaupo sa sofa. Ni wala akong ganang kumain. Nawalan ako ng gana sa lahat. Imposible naman kasi na panaginip iyon! Hindi puweding nahihibang lang ako.
Parang nawalan ako ng pag asa. Hindi ako kumain at nagbihis na lamang. Nagbabakasakali na baka makita ko siya sa labas. Hindi ko na alam.
Kabado ako bawat oras. Nasa highway na ako at tagaktak na ang araw pero wala parin akong nakikitang Diego. Baka nga siguro panaginip lang iyon dahil sa sinabi niyang papakasalan niya ako ngunit di ko naman alam kung saan. Panaginip nga siguro.
Nakasuot lang ako ng puting t- shirt at itim na pantalon. Ni hindi ko napuyod ang aking buhok sa pagmamadali ko kanina.
Naiiyak ako habang nagmamaneho. Dapat kasi ngayon, nag aayos ako ng resume at papeles para sa trabaho pero heto ako, palaboy laboy. Naghahanap sa taong hindi ko alam kung magpapakita.
"Lord, give me a sign." I prayed. Pinikit ko ang mga mata at nang dumilat ay nagsihintuan ang mga sasakyan sa aking harapan. Nangunot ang aking noo ng biglang sumulpot sa aking harapan ang tatlong taong hindi ko inaasahan.
Marco, Leon at Felix?!
"W-What the-" ka'y tagal na panahon ko silang hindi nakita! Damn. Si Felix!
Maraming sasakyan sa gilid na nakatigil ang tumingin sa kanila papalapit sa akin na nakatulala.
Ang yabang ng lakad ng tatlo. Ngumisi si Marco ng makalapit sa bintana ng kotse ko.
"Your groom is waiting." aniya. Nanlamig ako dahil sa excitement. Totoo nga pala?
Nakatulala ako na tumango ng buksan ni Marco ang pintuan ng kotse ko at bumungad sakin ni Felix. He's so dark right now. I mean, his air. He's more intimidating.
I wonder if ano na ang nangyari sa kanila ni Addelyn? And where's Addelyn?
"Felix.." mapait akong ngumiti. I saw a softness in his eyes. Sabi ko noon na susuportahan ko siya kung saan siya masaya.
“Bloom."
Niyakap ko siya ng mahigpit. Ganon’ rin ang ginawa niya sakin. Hinalikan niya ako sa buhok.
"I miss you."
"Ako rin."
Nakatingin lamang ang dalawang lalaki sa amin at ng tumitingin ako sa kanila ay ngumiti sila. Ang gaan ng pakiramdam ko ngayon. Pinasok ako ni Felix sa sasakyan na dala nila at hindi ko na alam kung ano ang mangyayari sa sasakyan ko sa gitna ng daan.
Ang tanging nasa sasakyan lang ay ako at si Marco. Nasa ibang sasakyan naman si Leon at Felix.
I am speechless. Parang hindi ko parin maproseso ang aking narinig.
My groom is waiting. Parang sasabog ang puso ko sa kaba.
Huminto ang sasakyan sa isang cliff. Matagal ang aming biyahe na nasa puntong nakatulog ako. Ako ay naalimpungatan at nakitang nakahinto na nga kami sa isang cliff.
Parang somewhere in Tagaytay or Batangas yata kami? I don't know.
"Let's go?" ngumisi si Marco at napansin ko na naka puting polo siya. Napatingin ako sa sarili at nakitang masama talaga ang suot ko.
Tumango ako kay Marco at kinagat ang labi. I am sweating bullets right now.
So this is the day of my wedding. Naiiyak ako sa maraming dahilan. It's true that life is not a fairytale. Hindi. Malabo iyon.
Ngayong kasal ko, wala akong kasamang ama. Wala akong kasamang pamilya. Walang humahawak sa kamay ko papunta sa altar.
Sa dulo nakita ko ang inaalon na telang' bubong kung nasaan ang isang judge. May iilang tao doon. Ang bulaklak na kulay pula ay nagkalat sa lupa.
Hindi magarbo. Simple lang pero malakas ang impact sa akin. Sa kabila ng lahat , wala man akong pamilya na naririto para sa akin ngunit ang tao na nag aantay sa akin ang siyang makakasama ko, makakaramay at mamahalin ako buong buhay.
Kasing bagal ng oras ang aking lakad. Mas naging klaro sa aking paningin ang mukha ni Diego. Pinipiga ang puso ko habang tinititigan ang mga latay ng sunog sa kanyang mukha.
The scars of his dignity and principles.
He's a real mafia ,Indeed.
Nang makalapit ako ay hilam na ng luha ang aking mga mata. Hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi at pinunasan iyon.
"Hindi ko hahayaang malungkot ka sa araw ng ating kasal." he whispered and kissed my cheek softly.
Nang titigan ko ang tinititigan ng mga asawa nila Leon at Marco ay nakita ko ang mga magulang na nagpalaki sa akin.
Umawang ang aking labi. All this time I thought mommy was dead!
"M-Mommy?"
Nang titigan ko si Diego ay tumango siya sakin.
"I made believe your father that they are dead. I helped your mom and dad to hide. It's difficult but-"
Niyakap ko siya ng mahigpit. Sobrang higpit na maipadama ko sa kanya ang sincere kong’ pagmamahal. Gusto kong ipagsigawan na mahal ko siya.
"Because I love you so much. Baby.. I love you. I fight the pain just to be with y-you again. I fight those hell time that I've thought I am going to die. I fight because of you." he hugged me back.
Tumingkayad ako at unti unti siyang hinalikan. Not minding people watching us.
We married that day. I loved that day so much. Naramdaman ko ang pagmamahal ulit nila mommy at daddy. Naramdaman ko ang isang buong pamilya. If I have given a chance to change my destiny? I won't take that chance.
Naging matatag akong tao dahil sa mga karanasan ko. I experience love from someone I did not expected. I experience violence from my own family which led me to be strong.
~~~