Mabilis na lumipas ang mga araw. At sa araw araw na mag kasama kami ni Janrick mas naging kampante kami sa isat isa, mas naging panatag, at higit sa lahat alam kong kahit gaano man katagal ang oras na wala siya sa tabi ko uuwi at uuwi siya sa piling ko dahil alam niyang naghihintay ako.
Ngayon habang magkahawak kamay kaming nag lalakad papasok sa jewelry shop, kung saan namin balak sanang bayaran ang singsing na ibinigay sa amin mismo ng may ari, napaisip ako. Siguro nga totoo ang lucky charm hindi man 'yon tumatalab sa dalawang taong nag mamahalan, pero kung isasapuso natin at iisipin kung ano ang mga dahilan kung bakit hindi natin kayang bitawan ang kamay ng taong nag papasaya sa atin, masasabi natin na mas higit pa 'yon sa lucky charm na kung tawagin.
As we went inside the shop, I smiled at the picture that hanging on the wall and mouthed thank you. Thank you for giving us the opportunity to continue your love story, thank you for sharing your deepest sincerity by giving us your own wedding ring. And thank you for guiding us through our ups and down.
"Hi Maam, Sir may napili po ba kayong item? Marami pa po kaming bagong designed." We just smiled to the staff of this shop then gave our wedding invitation and bid our goodbyes.
Yes, we were personally giving our wedding invitation to those people who are closest to our hearts.
Few months before we plan our wedding, Lenny and I went to U.S to settle some important things about my modeling career. We ended up crying so hard while giving our goodbyes to each other when I choose Janrick and my baby over my modeling career.
"Bakla ka! Kahit na anong mangyari at kahit saang lupalop ka pa ng mundo pumunta, lagi mong tatandaan na nandito lang ako sa likod mo. At handang umalalay at sumuporta sa lahat ng kagagahang magaganap sa buhay mo!" I cried even harder when Lenny say those words to me. She is ended the best of all friends that I ever had. And even when shes in my situation I will probably support her for better or for worst.
I did stop modeling yes! Pero iyong mga natirang show na kailangan kong puntahan ay pinuntahan ko pa rin. But Janrick and I had fight when the doctor said I need to be in a total bed rest dahil maselan ang pag bubuntis ko.
"Kalabisan bang hilingin ko sa'yong ingatan mo ang sarili mo dahil may buhay na riyan sa tiyan mo?! Baby, I can provide for everything. I can give you the world if you want just leave the modeling hindi dahil sinabi ko at para kalimutan ang pangarap mo. Kun'di dahil para na rin sa ikabubuti ng magiging anak natin." He gave me one week to think all my action. We did gave each other a space that we need. But after that, mas pinagtibay ng isang linggong katahimikan at ispasyo ang relasyon naming dalawa.
I choose Janrick, I choose our baby. Mahirap pakawalan iyong bagay na pinaghirapan mo at inalagaan mo ng napakatagal na panahon. Pero mas mahirap pala kung ang papakawalan mo ay ang taong tinanggap ka ng buo.
A man who choose you to be his. A man who will do anything and everthing just to make you smile. A man who rather want to see you angry everyday than nothing at all. A man who dont just say I love you everyday but made you feel how special are you in every single way. And a man who cant see his future without you on a picture of it. After I realize all that things, I freely walk away in my modeling career with a smile.
As Janrick intertwined our hands papasok sa unit niya. Huminto ako para kunan ng larawan ang kamay naming dalawa kasama ang aming paa. I took two photos, and when I feel satisfaction in that photo I post it on my social media.
"Did you just post it?" He ask me with so much curiosity. I just smiled and nodded for an answer. "What caption did you put?" He ask again but I choose to keep silent and smiled.
As we reach his unit, napahinto ako ng makita ang pinto ng dati kong unit. Dati rati halos hindi ko maiwan iwan ang unit na yan. Hanggang sa nakita ko ang hudas kong kapit bahay na siya palang makakasama ko sa iisang bahay habang buhay. Funny how I ended as the girl next to his door into a girl who live now inside to his neighbor's door.
"I was just the girl next to your door before love." I said to Janrick while giving him a silly smile.
"And now youre the only girl own not only my room but everything that I own too. I love you." As I said my I love you too we enter to his unit only to get surprise by his friends and Lenny.
"Congratulations!" Sabay sabay nilang bati sa amin habang nag papatugtog ng napakalakas na tanging yaman! At nakadamit ng kulay itim pero parang mga gagong nag sasayaw ng budots.
"Ano na namang katarantaduhan ang nagaganap dito sa unit ko?" Janrick ask them while our both eyes glaring from his one friend to another.
"Dahil ikakasal na kayo bukas kailangan na natin mag despedida party ngayon." Sagot naman ni Nico habang gumigiling na mistulang macho dancer sa harap ko kahit na nga ba ang tugtog ay tanging yaman.
"Despedida pero para kayong maghahatid ng tao sa huling hantungan niya mga gago! At huwag mo ngang sayawan sa harap ko si Ayesha baka ikaw ang ilibing ko ng buhay hayop ka!" Napailing iling na lang ako dahil sa mga pinaggagagawa ng mga kaibigan niya.
Dirediretso akong pumasok at sumalampak sa living room ng makita ko si Lenny na nanginginain doon habang hindi maipinta ang mukha.
"What happen to you? Gutom na gutom te? Ipagbalot kita gusto mo?!" Pang uuyam at ng aasar kong tanong sa kaniya.
"Punyetang Nico yan! Hanggang ngayon hindi makamove on sa pesteng pancake na niluto ko dati, tapos ipinagmamalaki niya yong hayop niyang fruit salad!" Now Im curious.
"Bakit may pa fruit salad ang bugok na 'yon?" Tumingin siya sa akin bago uminom ng tubig saka nag kwento.
"This party is my idea, pero ng nalaman kong kuripot pala ang mga hayop na kaibigan niyang mapapangasawa mo. Napagkasunduan namin na mag luto na lang at kanya kanyang dala dahil ayaw daw nilang gumastos! Can you imagine that? They were all business mens pero ni singkong duling ayaw humugot ng mga hudas!" Hindi ko alam kung ano ba dapat ang sabihin ko sa kaalamang nag aksaya pa sila ng panahon para mag luto just to throw a not an ideal surprised despedida party to us.
I get a spoon of ice cream at feel na feel kong kinain. Suddenly I heard Janrick. Galit na galit niyang binubulyawana ang mga kaibigan niya. Lenny and I went to the kitchen to see those devils ranting and banting with each other.
"Hindi na sana kayo nag abala pang mag luto mga bobo kayo! Akala ko wala ng mas sasama pa sa luto ni Lenny pero ngayon nakita ko yang mga gawa niyo parang gusto ko na lang talaga mag palibing ng buhay!" Sunod sunod na salitang naririnig ko kay Janrick mula sa kusina kaya pumunta na rin kami doon ni Lenny at nakisilip.
"You didn't even say thank you for our efforts! Gaano kakapal na ba yang kalyo sa mukha mo?!" Sagot naman ni Nico kay Janrick habang nakapamaywang pa at daig pang principal na nanenermon.
I look at those foods na isa isang nakahain sa mesa para lang malaman kung ano bang ipinaglalaban ng mga hudyong ito.
I open the red tupperware only to see a horrible fruit salad! It was a fucking fruit salad indeed pero kahit gaano siguro 'yon kasarap hinding hindi ko 'yon titikman. It was a mix fresh fruits like grapes, cherry, raspberry, apple and corn with plenty of milk and cheese. Sounds nice at tunog makagutom right? What makes it horrible? Tangina! Ang pesteng apple ay buong buo pa na kahit balat hindi man lang tinanggal and take note may tatak pang fuji shit! And those corn hiniwa lang ata sa apat na bahagi at tamang ipinalutang sa letcheng salad. Ano to bulalong fruit salad?! Im not gonna eat that kahit yan na lang ang huling salad sa buong mundo! Hilaw pa yata ang mais!
"Kung wala kang kotsilyo sa bahay niyo bakit hindi ka bumiling bobo ka para naman nahiwa mo yang mga mansanas na yan! And one more thing, there such thing called whole corn na nakacan at mabibili mo sa grocery. Buti nakagraduate ka!" Galit na galit na singhal ni Janrick kay Nico habang si Nico naman ay nag-iisip lang ng malalim.
I also open the next tupperware wich is color blue just to see a bread. Yes its a bread. A lechon bread I think.
"Dont judge my the lechon that I brought online. 180 bili ko riyan! Isang overtime na rin 'yon sa company ko." Daryl said.
"Hindi yan mukhang lechon!"
"I agree! That looks... ahmm lasing na crocodile tapos hindi nakauwi." Steve said.
"No! Mukha siyang buteteng na impatcho!" Lucas said. Ngunit kahit akoy hindi ko alam kung ano ang itsura ng buteteng na impatcho.
"Nako Daryl yang lechon bread mo pagod na! Kinuha mo sana yung isang apple sa salad ni Nico at isinungalngal mo dyan." Giit naman ni Mateo at halos maiyak iyak na katatawa. While Justine was staring at the bread like theres something wrong about it.
"Hindi yan lechon, kikiam yan!" Justain finally said.
After those comments, sumingit si Lenny sa tabi namin dala dala ang tatlong layer na cake. Kung cake nga bang matatawag 'yon.
"Makapang lait kayo akala n'yo perpekto kayo, samantalang itong cake na to daig pang bulkang mayon na sumabog ng paulit ulit!" Giit niya.
"Ipinagmamalaki pa ni Justine iyang cake niyang yan samantalang mukha namang gumuhong pangarap yan ng hudas!" Ganting kantyaw ni Daryl at pinandilatan pa si Justine.
Ayaw ko ng makidagdag pa sa mga kumento at panglalait nila sa mga kabaliwang pinaggagagawa nila sa buhay. Kaya umupo na lang ako sa counter top habang isa isa silang tinitignan. This people are like brothers and sister to me especially kay Janrick. Dahil higit na matagal niyang nakasalamuha at nakasama ang mga baliw na yan bago pa kami nagkakilala.
Gusto ko ring makita ang bawat isa sa kanila na mahanap ang tamang babae na mag papatino ng magulo nilang utak, at mag papakabog ng malakas sa puso nila. Were not neighbors, but maybe one of this days may kakatok din sa pinto nila na makakasama nila habang buhay.
I was looking at them intently when Janrick saw me. He walk infront of me and ask me what am I thinking. A silly idea came into my mind and tell him what I want.
"Listen everyone my fiance her asking me if you all guys can do a cha cha ng nakaliyad?" Sa sinabing 'yon ni Janrick biglang nagsitakbo ang mga hudas niyang kaibigan at kanya kanyang lumabas para bang nakakita ng multo.
***
After an hour my sexy little witch is now sleeping in my bed with my arm as her pillow.
Hindi ko lubos maisip na darating kami sa sitwasyong ganito. Iyong matutulog kami ng sabay at gigising sa umaga na mukha niya ang una kong makikita. Such a nice view. Hindi ko rin inaasahan na mararamdaman ko ang pagiging kuntento sa piling ng babaeng mahal ko. At sa bawat nakakapagod na araw na mag dadaan at darating mananatiling siya ang nag iisang pahinga ko.
Before I doze to sleep and close my eyes. I'll check my instagram only to find chaos on social media. Napakaraming comments, tags at larawan namin ni Ayesha ang nagkalat sa social media. At ang punot dulo, ay ang ang ipi-nost ni Ayesha na larawan ng magkahawak naming kamay at makikita rin ang may bahagyang kalabuan naming paa na my caption na.
"Sa dinami rami ng intabladong nirampahan ko, sa simbahan lang ang huling lakad ko. At ang taong makikita ko sa dulo... Ay walang iba kun'di ikaw mahal ko."