I never leave the bed after I woke up. Aside from my head hurting because of alcohol, I am not in the mood to go outside and relax. I can still feel the pain. Magaling akong magtago ng nararamdaman ko pero kailanman hindi madaling magtago sa lalaking katulad niya. I missed half of my life chasing justice. I couldn't find my way back home anymore.
The only thing I want is to rest all day. Hindi pa ako nagsisipilyo o naghihilamos man lang. Sobrang bigat ng katawan ko para tumayo sa kama na ito. Sunubukan ko pang ipikit ang mata ko saka naman may biglang kumatok.
"Ate, wake up na!"
Nakakapagod rin palang naging ate kahit na halos hindi ko man lang siya mabantayan ng ayos.
Sometimes I am mezmerizing that I am living as an only child. But then whenever I thought about Calvin, I can feel the luck. Without him, I could stand by myself anymore. Kung wala siya siguradong mas miserable pa ang buhay na mayroon ako ngayon. Siya na lang ang nagbibigay ng lakas ng loob sakin pero sa tuwing nanghihina at nagkakasakit siya ay nanghihina rin ako.
"Hey!, wake up na! Kuya rented a boat!"
Naramdaman ko pa ang pagbukas ng pinto at ang paglapit niya kasabay ng paghampas sa akin.
"Ate! Gising ka na naman ayaw mo pang tumayo."
"Go with him. I'm going to stay here," sabi ko pa bago nagtalukbong ng kumot.
"Ate, let's go na."
Sinubukan niya pa akong pilitin pero tumanggi pa din ako. I don't remember when is the last time I rest for the whole day.
"Why? You haven't dinner last night. Is there something wrong? Are you sick?"
Hindi pa rin tumigil si Calvin sa pagkalbit sa akin.
"Sige na. I'm going to stay here."
Ilang minuto pa bago tuluyang tumahimik ang paligid ko. Sinubukan ko ulit matulog at nagtagumpay naman ako.
Halos alas dose imedya na ulit ako nagising bago naisipang tumayo.
Malamig na ang cup of tea na nakalagay sa side table at suspesta ko na si Rogen ang naglagay niyon. Hindi tulad kanina ay nawala wala na kahit papaano ang sakit ng ulo ko.
Matapos makaligo ay binuksan ko ang balkonahe para sana doon maupo.
Hindi pa man kase ako nakakalabas sa balkonahe ay siya namang pagbukas ng pinto kasabay ng pagpasok ni Roge na may dala dalang pagkain.
"You are not planning to go outside that's why I brought this here."
Inilapag niya iyon sa tabi ng tea na dinala niya kanina at saglit pang natigilan ng mapansin na hindi ko man lang ininom iyon.
"If you want something, call us."
Saglit pa niyang tinignan ang tsaa bago lumabas ng kwarto. Sigurado akong kung anu-ano na naman ang iisipin ng isang iyon.
The tray is full of food. Lahat ng masustansya ay nakalagay roon. At dahil doon, kusang kumulo ang tiyan ko.
Kinuha ko ang pagkain na dala niya at inilipat iyon sa balkonahe sa labas. Mainit na sa labas ngunit natatakpan naman ng sinag ng araw ang lugar kung saan ako nakaupo. Dahil sa gutom mabilis kong naubos iyon. Halatang mainit pa ang pagkaing dala niya at nagustuhan ko naman.
Sa kabilang banda naiisip ko ang sinabi ko kagabi sa kaniya. I was jealous and that was hilarious. Nagtalo pa kame kahapon dahil sa babaeng iyon.
"Ate? Are you eating na ba?"
Napalingon ako sa loob ng mapansing pumasok pa talaga si Calvin para lang tignan kung kumain na ako. I didn't eat dinner even breakfast.
"Are you sick?"
Nang makalabas siya sa balkonahe ay agad niyang tinignan ang gingawa ko bago hinawakan pa ang noo ko upang kumpirmahin kung may sakit nga ako.
"Did you road on a boat?"
Isa sa mga gusto niya ay sumakay sa barko but because hr couldn't go outside, madalas ay sa panonood lang siya nawiwili. He wantd to road a boat and fly.
"I decided not to. We just stayed here while you're asleep."
I still have an empty mind. I didn't even know what should I say to him.
"Do you want to talk to Kuya? I'm going to call him. You both look sad."
Sinubukan ko pang tanawin ang nasa paligid habang iniisip ang sasabihin sa kaniya. Hindi ko na alam paano ko pa sasabihin kay Roge ang lahat dahil masyado ng malalim ang nangyayare ngayon.
"If he wants to talk to me, he will. We still have a few days before leaving here. You can ask us where do you want to go here so we can go and -"
Natigilan lang ako ng bigla siyang tumakbo palabas sa kwarto sa hindi ko naman nalalaman na dahilan.
"Here! Act like a man Kuya! I'm gonna go now!"
Saglit ng bumalik si Calvin Habang hila hila si Roge.
"Hey! Stop running!" sigaw pa nya kay Calvin na talagang sinarado pa ang pinto.
"Good to know you eat."
Hindi ko pa nailalabas ang pagkain at heto't nagbabadya pa akong kabisaduhin ang sariling linya ko para sabihin sa kaniya ngayon ang tinatakbo sa utak ko.
He sat beside me. Nag unat pa siya ng mga braso bago tumingin sa akin na hindi oa rin inaalis ang paningin sa kaniya.
"Time flies. Look at us now, already know how to decide and deal with life."
"The migration process is already done. Hinihintay na lang kayong dumating ng hospital sa New York."
"That's good then. I've book another ticket for you," seryosong sabi niya.
"Hindi ako pwedeng umalis dito sa pilipinas dahil mas mapapaaga ang paghuli sa akin ng mga otoridad."
This is it. As a parcel came, I needed to unbox like I used to be.
"Why should they do that?"
Hindi nawala ang seryosong ekspresyon niya at naghihintay sa sasabihin ko.
"I am planning to do something bad after this. The Vice President will be planning to file a candidacy for President and I couldn't let him do that. That's my original plan. You'll be going to go with my brother in New York to avoid thinking something might happen to both of you."
Hindi ko na siya kayang titigan pa kaya iniiwas ko na lamang ang sariling paningin katulad ng madalas kong ginagawa.
"Ayokong mag away na naman tayo dahil diyan pero hindi kita hahayaan sa balak mo. If you already talk to my brother, dadalhin ko si Calvin sa ibang bansa at matapos niyon ay babalik ako dito."
"You can't go back."
Sinubukan kong makipagtitigan ngunit wala akong makuhang chances sa mga mata niya. Masuadi siyang desidido kung tungkol sa akin ang usapan.
"I am no longer an attorney to defend you if something happened. Nandito pa si Director at si Tanda para tulungan ako."
"I am going back and it is final. Pinagsisihan ko noon na umalis pa ako sa tabi mo ngunit hindi ko nahahayaang maulit pa iyon."
Hindi ako nagsalita hanggang lumipas na ang ilang minuto ngunit tahimik pa rin kaming dalawa.
"One day, we promise to each other that no one could take us apart from each other. After that day, something happened and everything we promised is a lie. Do you remember what I told you before after you became a doctor?"
My forehead creased as I tried to remember what he said.
"I told you, I'm going to marry you."
Napalingon ako sa kaniya dahil sa gulat. Hindi ko maalalng sinabi niya iyon sa akin. Kahit na kailan ay wala akong narinig na ganitong sinabi niya.
"I waited for how many years just to make this day happened. Hindi ko na kaya pang paghiwalayin na naman tayo ulet. Do you remember the day before 'that day'? I talkes to your mom, para hingiin ka na sa kaniya. Alam kong maaga pa para sa ating dalawa pero gusto na kitang makasama na. We are not getting young. She agreed tmwith my proposal. You only have one year at yayayakn na sana kitang magpakasal."
*to be continued...