Chapter 24
Celebrate
I smiled bitterly as my hand started to caress my own scar. Magaling na ang sugat na iyon mula sa bala, sa paglilikot at sa tangkang paglason. I observed my whole form. Hindi ko mapigilang mapangiwi nang makita ko ang pamumutla ng mukha ko sa salamin.
"What are you doing?" Hindi ako lumingon kahit narinig ko na ang boses ni Em. Patuloy pa rin ako sa ginagawa. "At bakit ka naka-underwear lang? Paano kung may makakita sa'yo ng ganyan lang ang suot mo?"
"Picture-an na lang nila ako ng nakaganito para may souvenir sila," walang gana kong tugon.
Kita ko ang bulto ni Em sa salamin. Parehas kaming nakatingin doon. Nasa likuran ko na siya.
"Are you okay?" nag-aalala niyang tanong. Marahil ay natunugan niyang wala ako sa mood makipagbiruan. Hindi ko mapigilang mapabuntonghininga.
"Ang pangit ko na. Nakakainis." My insecurities started to form inside my system, slowly invading it with doubts. Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko talaga mapigilan ang insekyuridad sa sarili ko. Habang tinitingnan ko ang bakas ng bala sa dibdib ko, ay hindi ko maiwasang mapanghinaan ng loob.
"Hey, it's okay," pag-aalo ni Em. "That’s your battle scar. If I was a boy, I’ll totally do you."
I stared at her, mortified. "What the heck, Em!"
Napahalakhak si Em. "I'm just kidding. Pinapatawa lang kita. Hindi kita type, 'no. Siraulo ka talaga,” natatawa niyang sabi. "But yeah, seriously. Your scar doesn’t look bad at all, Ella. That scar shows what kind of person you are and how brave your heart is."
I smiled at Em gratefully.
"You know what, why don't we have a party? Let’s celebrate your fourth life. Bibihira lang yung makaligtas ng tatlong beses, Ella. I really think we should do that. Party... party..." Em muttered the last words excitedly.
I giggled at her. "Kung papayagan ka ng boss."
Em smirked at me. "Kailangan niyang pumayag dahil bumabawi siya sayo."
I made up a face. "What the heck, Em. Hindi nga 'yon bumabawi sa akin. Tumigil ka na nga."
"Seryoso kasi! One time kaya nakita ko siyang---"
"Binabantayan ako pagsapit ng gabi, yada yada. Hay naku, Em. Malabo 'yon. Tumigil ka na. Akala ko ba tama na yung kakaasa kay Damon?" I frustratedly looked at her. Seriously. Hindi siya nakakatulong sa supposed to be “moving on” motto ko.
"Okay, fine. Forget that I've said that. Anyway," She trailed off on her last words. "Papayag 'yang si Damon. Akong bahala." She winked at me through the mirror.
I shrugged. Malabong pumayag si Damon. Parang sinabi na rin niyang pumuti ang uwak kung ganoon.
"Ikaw bahala, ikaw rin kawawa."
Em smirked at me. "Hindi ka ata bilib sa convincing skills ko, Ella."
"Ewan ko sayo. Convincing skills mo mukha mo," pambabara ko sa kanya. "Oo nga pala, anong balita sa mafia n'ong tulog ako? Any other missions that I can take?"
She glared at me through the mirror. "Missions ka diyan. Kakagaling mo lang sa hospital, ha. Gusto mo na ulit bumalik?" I grimaced. "Pero ayun nga. Convinced ang Papi mo Damon na may traydor sa kampo. And he's on the hunt para malaman kung sino 'yon."
"Dapat lang. Dahil kung hindi niya pa mahanap 'yon, baka isang araw naahas na sila dito sa mafia," sabi ko. "O siya, puntahan mo na si Damon. Magbibihis lang ako."
"Alright, alis na 'ko. Bye!" Mabilis na umalis si Em at nagpunta na sa labas ng kwarto ko. Napailing na lamang ako as I stared right at her fading back. Umalis na ako sa salamin at nagpunta sa closet.
Saan na naman kaya pupunta ang bruha? Ang alam ko, nabawasan na ang gagawin niya dahil napag-isipan ni Damon na dagdagan ang nurse sa clinic. Hindi kaya may date iyon? I shrugged at the thought. Malabo. Hindi pa iyon maka-move on sa ex niyang M ang pangalan, e.
Binuksan ko ang closet at naghanap ng pwedeng suotin. Nang makita ko ang long sleeve na dress ay hinablot ko iyon. Iyon na lamang ang susuotin ko. Pakiramdam ko ay tinago ni Em ang iba kong damit. Napanguso ako habang sinusuot ang bestida. Nagsuot na rin ako ng cyclings para hindi naman ako masilipan.
Nang masuot ko na iyon ay lumabas na ako sa kuwarto. Agad akong nagtungo sa cafeteria. Maraming tao doon at pawang kumakain ang lahat. Habang naglalakad ako ay may iilang bumabati at tinatanong ako kung kamusta na ba ako. Sinasagot ko naman sila ng maayos pabalik.
Nang makuha ko ang paborito kong carbonara at isang bote ng softdrinks ay umupo na ako. Sinimulan ko iyong kainin. I savored its taste and the creamy sauce. Minsan nga kapag kumakain ako dito ay naiinggit ako sa mga nagluluto.
Hindi ko kasi kayang magluto ng kahit anong ulam. Sinubukan naman akong turuan ni Em kaso hindi ko talaga kaya. Kahit nga magprito e, natatakot na ko. Pakiramdam ko kasi aatakehin ako ng mantika habang sinasalang ko iyong iluluto.
Nakapikit pa ako habang ninanamnam ang lasa ng pagkaing iyon nang biglang may magbagsak ng tray sa lamesa ko.
Agad na bumilis ang tibok ng puso ko. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. I was slightly disappointed to see Ashton sitting right in front of me.
Bakit? Sino bang inaasahan mo? Si Damon? Tudyo ng isang bahagi ng utak ko.
Ewan ko nga ba kung bakit. Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Ang sabi ko, magu-umpisa na talaga akong kalimutan siya. Pero hindi ko pa rin magawa.
Kung sabagay din naman kasi... how can someone let go of something that she's been gripping... holding on for the long time? Paano mo mabibitawan ang isang bagay na buong buhay mong hinawakan?
"I missed you, Ella..." Ashton smirked as he spoke those words.
"Che. Hindi kita namiss." Pagsusungit ko sa kanya.
Napahalakhak si Ashton. Nagsilingunan ang ibang niyembro nang marinig nila ang malakas na tawa ng kumag.
"Huy!" Pagsusuway ko sa kanya. "Mag-hunus dili ka nga! Napaka-o.a. mong tumawa!"
"They can stare all day long. Basta masaya ako na nakita kita, Muffin." He teased.
"Muffin?!" Eksaherada akong sumigaw. "Seryoso ka ba? May tililing ka na ata, e! E-L-L-A. Ella nga ang pangalan ko!"
"Chill, Muffin. Chill," natatawa niyang sagot. "Patikim nga ako niyang carbonara mo. Masarap ba?" Akmang aapela pa lamang ako nang itinusok na ni Ashton ang tinidor sa carbonara ko. Napanganga ako nang makita ko ang paghigop niya sa hibla ng carbonara ko.
Damn. My... precious...
"Argh, nakakainis ka!" Inusog ko ang tray ko na kinalalagyan ng carbonara at ang tray niya pagkatapos ay dinambahan ko siya.
Nanlaki ang mata ni Ashton nang makita niya ako pero hindi siya kaagad nakaiwas dahil hindi niya inaasahan ang pag-atake ko. Hindi niya siguro inakala na susugurin ko siya kahit na nakadress ako.
Tinulak ko siya hanggang sa mapasandal siya sa sandalan ng upuan at ako naman ay nakaupo na sa lap niya. Sinabunutan at kinakalmot-kalmot ko siya. Nakakainis! Kakaunti na nga lang ang carbonara ko, binawasan pa niya!
"Damn it, Ella! Not the face!" Halos sigawan na niya ako pero hindi ako nagpapigil. Kinalmot ko ang mukha niya. Akala niya makakalusot siya sa pagnakaw sa pagkain ko, ha.
Napatigil lamang ako sa ginagawa ko nang marinig ko ang malakas na pagbagsak ng babasagin sa sahig. Mabilis akong napalingon sa pinanggalingan ng tunog. Agad akong pinangapusan ng hininga nang makita ko ang lalaking nakabasag ng baso sa sahig ng cafeteria.
Damon...
His buff body was noticeable with his muscle shirt on. He was almost looking so pleasant if not for the grim lines on his forehead. His lips were formed into a straight line. It was as if he wasn't enjoying the sight that he was seeing.
Agad na nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko ang pwesto namin ni Ashton. Agad akong umalis sa binti niya at mabilis na tumayo. Inayos ko ang sarili ko pagkatapos ay malakas na hinampas si Ashton sa ulo. Napa-aray siya.
Tiningnan kong muli si Damon. Hindi pa rin niya tinatanggal ang titig niya sa amin. Napangiwi ako nang samaan niya ako ng tingin. Tila ba may ginawa akong masama sa paningin niya. Maya-maya pa ay napaismid siya at tinalikuran ako. Pero bago siya tumalikod ay matalim niya akong inirapan.
Napanganga ako sa ginawa niya. Kahit na nakalabas na siya ng cafeteria at nananatili pa rin akong nakatayo at nakatunganga.
"Tell me, did Sir Dam really roll his eyes?" Ashton asked me, shocked.
"Parang gan'on na nga," I answered, still in a daze.
"Damn." Hinampas ko ang bibig niya. "Woman! Ang hapdi na nga ng kalmot mo, hinampas mo pa!"
-
"Pumayag siya!" Em shrieked. She started walking towards me. I was sitting on my bed inside my room when Em suddenly barged in. Halos mapanganga ako nang iwagayway ni Em ang papel na hawak niya. Damn it. Totoo nga. Binigyan pa siya ng letter of approval.
Sa bawat event kasi na gaganapin o nais na ganapin ng isang miyembro ng mafia ay kailangan nilang manghingi ng permiso kay Damon. Hangga't hindi sila nabibigyan ng LOA, hindi sila maaaring maexempt sa gastos. At kapag pinayagan naman ay libre na lahat ng gagamiting gamit o kaya ay bibilhin sa labas.
"Ano... I mean, pa'no..."
"Secret!" She winked at me. "Ano kayang gagawin nating theme? What do you think, Ella?"
"Masquerade?" patanong kong sinabi.
Em frowned. "Ano ‘yan, prom? Sira! Yung informal lang." Em looked up and scrunched her face. "Aha! Alam ko na! Ask me what!" she said excitedly.
"Ano?" I answered with a question.
"Pool party!" I looked at her, mortified.
"Ano ka ba! Ayoko ngang mag-swimsuit! Makikita yung sugat ko sa dibdib."
Em's face fell. "Oo nga 'no. Hay 'wag na nga maggawa ng theme. Informal party na lang."
I shrugged. "Bahala ka na nga diyan," natatawa kong sabi. "Basta gusto ko may ice cream na handa."
"Double dutch?"
"Double dutch. You knew me." I winked at her.
-
"Wouldn't you like to join the fun?" Sumimsim si Em sa hawak niyang kopita habang nakatayo siya sa tabi ko. I shrugged. Kinuha ko ang bote at isinalin ang alak sa sarili kong kopita at ininom ang laman niyon. The content of the alcohol burned my throat. Agad akong napangiwi nang maramdaman ko ang init ng inumin sa aking lalamunan.
"Mamaya mo na ako tanungin kapag tipsy na ko para hindi na ako humindi," I winked at her. "Ayaw ko rin namang maging killjoy dahil ngayon na lang ulit tayo nakapag-organize at nakapunta ng party," Em chuckled at my answer.
"Alright. Laters! Enjoy your drinks!" Kinindatan niya ako bago siya umalis. Dala-dala niya ang kopita niya na may laman pang alak. Napapailing na lamang ako habang nakangiti.
Andito kami sa isang kilalang beach resort sa Batangas. Pinagpilitan kasi ni Em ang plano niyang pool party. Pero gusto niya rin naman ng informal kaya naisipan niyang pilitin na lang si Damon na sa ibang lugar na lang magparty para magawa parehas, both informal and pool party.
Noong una raw ay humindi si Damon dahil pwede naman daw na sa headquarters na lang. But Em was persistent. She insisted na nakakasawa na ang tanawin sa loob ng headquarters kaya it's time na ibang lugar naman ang makita ng iba.
Natatawa na lamang ako habang kinukwento ni Em iyon. Naiisip ko ang itsura ni Damon na bwisit na bwisit kay Em at sa pangungumbinse niya. At sa kabilang banda ay napapatanong din. Ano kayang pinangblackmail ni Em para pumayag si Damon? I shrugged. Whatever.
Napapikit ako nang mag-umpisang rumagasa sa sistema ko ang alak. Parang biglang nanakit ang ulo ko sa iniinom ko. Ah, damn it. Parang hindi na ako sanay sa alak, ah.
Kailan na nga ba kami huling nag-party ni Em? I think it was about a year or two. Noong mag-asawa pa si Ate at si Damon. I was so brokenhearted that time. Sobrang masakit para sa akin na makita silang magkasama araw-araw. Niyaya ko si Em n'on na umalis at mag-inom.
Napangiwi ako. Nakakahiya talaga ang pinaggagagawa ko noon. Halos hindi ko na nga maalala. Ayaw ko na ring alalahanin. Simula noon, I never had the chance to repeat that episode. I never wanted to repeat it again. Baka ma-video pa ako at mai-upload sa social media ng wala sa oras.
"Pwede ko bang dalhin ‘tong bote? Kahit diyan lang sa pool ng resort niyo. Kapag nabasag ko, papabayad ko na lang sa asawa ko. Gwapo 'yon!" Napapahagikhik ako habang paputol-putol na ang sinasabi ko sa babaeng nasa bar. Busy siya sa pagmi-mix ng kung anu-anong alak.
Alanganin niya akong tiningnan pero sa huli ay tumango rin. I took that as my cue. Kinuha ko ang bote at naglakad paalis sa bar. Pasuray-suray na nga ang lakad ko. Luckily for me, it was only a few steps before I walked into my destination.
Napakunot ang noo ko. Despite my drunken state, malinaw pa naman ang mata ko. Wala na ang mga tao sa pool. Marahil ay nasa dagat na ang mga iyon. Sa mga ganito kasing oras na kinagabihan ay magandang magbabad sa dagat.
Nagkibitbalikat na lamang ako. Tabi-tabingi akong naglakad patungo sa pool. Nilagok ko ang laman ng alak hanggang sa naging one fourth na lamang ang laman nito. Kanina kasi ay kalahati pa iyon. Mas lalo ata akong nahilo pagkalagok ko doon.
Bumilis ang tibok ng puso ko nang maramdaman kong parang madudulas ako sa gilid ng pool. Damn, nakalimutan ko pa atang tanggalin ang tsinelas ko.
I was about to fall on the slippery side of the pool if not only for the arms that are slowly embracing me from my back and pulling me into my savior's chest.
The proximity of our distance made my invisible butterflies flutter and shout for joy. The familiar scent and the muscular chest... made my heart beats faster... and wilder.
"Okay ka lang ba?" Hindi ko alam kung dahil lang ba sa lasing ako o ano pero narinig ko sa boses ni Damon ang pag-aalala.
"O-Oo..." I answered in a raspy tone. It was as if he was sucking the life out of me. Nanghihina ako sa tuwing malapit siya. I refused to look him into the eyes. Instead, I stared at the pool as if it was the most beautiful thing that one could ever see.
I shivered when he put both of his hands on my shoulders. Hindi pa nakatulong na off-shoulder ang suot ko. Dahan-dahan niya akong pinaharap sa kanya.
Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ko ang bote na pinaglagyan ng alak na iniinom ko kanina. I put both of my hands on the neck of the bottle. Pakiramdam ko kasi ay mabibitawan ko iyon anumang oras dahil sa kaba at antisipasyon ko.
Hindi ko pa rin siya tinitingnan sa mga mata habang dahan-dahan na akong humaharap sa kanya dahil sa pagkakahawak niya sa balikat ko. And then at last, I was caught in the sight of his polo shirt. The first three buttons of his shirt were open, making some wonders inside my system.
Napaawang ako nang hawakan ni Damon ang aking baba. Making me look at him in the eyes. Nang makita ko na siya, mata sa mata ay hindi ko mapigilang pangapusan ng hininga. Never did a day come na naging haggard siya.
Despite me being drunk, I can never disagree with the fact that he is one of the most handsome human being that one can ever encounter.
"Why did you drink so much?" Magkasalubong na ang dalawang kilay niya habang nakatingin sa akin. I don't know what's funny, but I end up giggling at his statement.
"K-Kasi diba... party 'to. So, d-dapat umiinom ako. Alangan namang magdasal ako ‘diba?" I pouted. Mabilis kong inilapat sa bibig ko ang bote ng alak at ininom iyon. Hindi na ako nagawang pigilan pa ni Damon dahil kung gaano ko kabilis nailagay yun sa bibig ko ay ganoon ko rin kabilis na inalis.
"Pero alam mo kung anong nangyayari sa'yo 'pag nalalasing..." He muttered. He looked so frustrated right now. Para ngang hindi ako ang kinakausap niya sa mga oras na ito, e.
"Huh? A-Ahm... nakakatulog ako?" I answered questioningly.
Napahilamos na lamang siya sa kanyang mukha. "Whatever. Halika. Aalalayan na lang kita. Umupo tayo sa gilid ng pool." I nodded wordlessly as he guides me towards the side of the swimming pool. Nang makaupo kami ay hindi ko na mapigilan ang mapahagikhik. I dip my feet at the pool.
I swayed both sides of my body na para bang bata ako at kinikilig. I love how cold the water is at my fingers. I chugged down the last content of my wine. Nang mainom ko iyon ay parang lumabo ang paningin ko. I don't even know why I am here anymore. Or kung nasaan na bigla si Damon na kausap ko lamang kanina. But still, I wanted to drink more!
"Hey, Mr. Stranger. Can you g-get me another bottle of t-this?" Napapabungisngis pa ako habang sinasabi iyon. Ni hindi ko na nga alam kung anong nakakatawa pero gusto ko lang talaga ng bibig kong tumawa. Parang sira lang.
"Nope. You've already had enough." His voice was strict, reminding him of Damon. Napakunot ang noo ko.
"You sounded so much like my husband." Napasimangot ako. Hindi ko na nga masyadong makita ang mukha niya dahil sa kalasingan ko.
"I am your husband." I squinted my eyes, tracing any familiar features on to his face but all that I got was blurred... blurred... and a blurred face.
"Mas gwapo kaya siya sa'yo." Binelatan ko siya. Inilapag ko ang boteng walang laman sa tabi ko.
"Oh, really?" He looked so amused. I can see the corner of his lips twitching. "Hmmm," He trailed. "Do you love your husband?"
Nalungkot ako bigla. Nakakainis naman 'tong lalaking 'to. Kaya nga ako uminom e para kalimutan siya at magpakasaya. Tapos, pinapaalala pa sa akin.
"Alam mo Mister, napakatsismoso mo sa totoo lang! Close ba tayo?" I struggled to complete my sentence. The slurred words caught in between.
The man beside me chuckled. Tinitigan ko siya, wondering what he was laughing at. Mas lasing pa ata 'to sa akin, e.
"Don't worry. He loves you the same way that you love him." Sinamaan ko siya ng tingin kahit na hindi ko siya masyadong nakikita.
"A-Alam mo, 'wag ka ng paasa kamo! N-Nagmo-move on na kamo ako! Napakapaepal mo!" Halos malawlaw na ang labi ko sa sobrang simangot.
Maya-maya pa ay naramdaman ko na ang mga luha sa gilid ng aking mga mata... umuusbong at nagbabadya. Hindi ko na napigilan ang emosyon ko. Napaluha ako. Ni hindi ko alam kung anong iniiyakan ko. Basta ang gulo ng nararamdaman ko. Pakiramdam ko, kailangan kong umiyak para mailabas iyon.
"Ssh," pag-aalo niya sa akin. He pulled me closer, hugging me sideways. His warm embrace melted my insides. "Hindi kita maintindihan. Hindi ba sabi mo, asawa mo na siya? Pwede bang mag-move on sa asawa mo, e diba kasal kayo?"
"Basta!" I insisted. "Pwede 'yon sa akin. 'Wag ka ng umangal!" Hindi ko na siya tiningnan. Sa pool na lang ako tumingin dahil nahihilo na talaga ako at hindi ko na makita ng malinaw ang paligid.
"Alright, alright. Hindi na 'ko magsasalita. You know that it hurts me whenever you cry."
I was counting the small waves that the pool was creating. Medyo mas lumamig na rin ang temperature niyon. Malamang siguro ay pinapalitan na ang tubig.
Thirteen... fourteen... fif... fifteen....
Sinamaan ko ng tingin ang lalaking nasa tabi ko nang iharang niya ang kamay niya sa harapan ng mga mata ko. Hindi pa siya nakuntento at iwinagayway pa iyon sa mata ko.
"Ang epal mo talaga," Nakabusangot kong sabi.
"Nakikinig ka ba?" Nagdudugtong na ang kilay ng lalaking nasa tabi ko. I giggled. Natatawa talaga ako kapag nagsasalubong ang kilay niya. Lumapit ako sa kanya. Mabilis niyang hinarang ang magkabila niyang braso na parang iniiwasan niyang mapalapit sa akin.
"Whoa, wait, Ella. What do you think you are doing?" Tumawa ako sa harap niya. Hinilamos niya ang isang kamay niya sa mukha ko. "Geez, woman. You stink!" Mabilis kong tinanggal ang kamay niya sa mukha ko at mas nilapit ang sarili ko. Mabilis ko iyong ginawa para hindi niya ako mapigilan.
I was aiming for his eyebrows. I wanted to kiss them. I don't know why I wanted to, but at this moment, while I'm wasted and drunk, I just wanted to do it even though I have no reason at all.
It was all fast. The eyebrows that I was aiming for was not where my lips landed. Instead of a hairy and straight eyebrow, my lips landed on a very soft and familiar body part. My eyes almost bulged out from its socket.
I was about to remove myself from him when suddenly, he put his arm at my waist, pulling me closer until my chest touched his own chest. Ni hindi ko na nga alam kung kaninong tibok ng puso ang mararamdaman ko ng mga oras na iyon. Kung sa akin ba... sa kanya... o sa aming dalawa.
Napapikit na lamang ako at nagpadala sa agos ng halik ng lalaking ito. For once, I wanted to be rebellious and kiss the life out of him kahit hindi ko siya nakikita at nakikilala.
The warmth of his lips lingered on to mine. Nang pangapusan ako ng hininga ay binuka ko ang aking bibig. With a sharp intake of breath, he suddenly attacked me again. Halos manlambot ako sa mga halik niya. I put my hands in his nape, tugging his hair, gently feeling the static of his kisses. His other hand cupped my face and angled my face a little bit.
I don't know how many minutes it took, or how many seconds. Basta ang alam ko na lamang ay bigla na lamang akong nahilo at nanghina sa pinaghalong halik niya at sa alak na ininom ko.
And then everything went black.
-
Hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa baril. Wala akong balak na bitawan iyon anumang oras. Kailangan ko iyong gawin kahit anong mangyari. Kung hindi ay si Damon ang mapapahamak.
"I know that you can’t kill me, Ella. You need to be as evil as me to do that."
I was crying as I gripped the handle of the gun tightly. My face was covered with my own tears of pain and hatred... fear and heartbreak.
"I'm sorry, Ate Erin." Everything went on a blur. The sound of the gun... the loud thud of my sister's body on the floor... and the blood that her body was laid on to.
-
I jolted and suddenly, I was awake. Nanginginig ang mga kamay ko habang tinitingnan ang aking palad. Hinilamos ko ang aking mukha. Napahagulhol ako habang inaalala ang pangyayaring iyon na gusto ko ng kalimutan.
"Hey, are you okay?" I whipped my head towards the intruder. He was lying beside me. Agad akong napahawak sa aking ulo nang sumakit iyon. Hindi ko pa masabing ayos na ako dahil aminado akong may tama pa ako ng mga oras na iyon.
I nodded without a word. Pakiramdam ko ay namumuo na ang mga butil ng pawis sa aking noo dahil sa pagkahapo.
"Hey, it's alright. Panaginip lang lahat ng iyon." His voice sounded very much alike with Damon. I instantly felt my heart warm so much because of that.
"N-No..." I stuttered. The warm feeling inside my heart was replaced with frantic voices shouting inside my head. The scenarios were replaying right before my very eyes. "Hindi, e! T-Totoo 'yon! Nakita ko talaga!" naiiyak kong sabi. "I need to help her. I need to apologize. I need to---"
I was cut off with his warm lips. Parang nawalang bigla ang komprehensyon ko nang lumapat sa akin ang labi ng lalaking nasa tabi ko. Wala na ata ako sa huwisyo. Hindi ko na alam ang ginagawa ko.
I don't even know if this is real, or if it’s only a part of my superficial dream. At the back of my head, it was Damon. But then I don't even know if it is him that I'm having this dream with...
Hindi ko na alam at hindi ko na rin inalam pa.
"Are you sure about this Ella? Do you want us to continue? Nod your head if you want to." He pulled apart from the kiss and stared deeply into my eyes. Caught in a daze, I nodded. I don’t care if this is real or not. Ang alam ko lang ay kaya kong gawin ang lahat para kay Damon.
He took it as his cue to go on.
Soon, his kisses were travelling towards my body. He teased me with his kisses at my cleavage... kissing my scar. Napaiyak ako nang lumapat ang labi niya doon. His kisses made me feel like I was the most beautiful woman his lips have ever landed. Hindi ko alam kung bakit pero masaya ako. Masaya ako kahit na panaginip lamang ito.
He removed my clothes and soon I was left with my underwear. Seconds after, I was in pain. Parang totoo... parang hindi panaginip. But I chose to close my eyes and succumb into my dream. The loud pounding of my heart was ringing behind my ears.
I was happy spending this time with Damon even if it’s all just a dream.
Maya-maya pa, I was left writhing with pleasure with him on top of me. Halos pangapusan ako ng hininga. The loud pounding of his manhood towards my femininity can be heard throughout the room. My voice was hoarse, filling the room with my moans and groans of pleasure.
And soon, everything stopped. Everything went still. He kissed my forehead and lied down beside me. Suddenly, I felt so tired. It was like my muscles are sore all over.
But before I was tossed into darkness, I heard him said those words.
"I love you, Ella."