Napabalikwas siya ng bangon kinabukasan at agad din nasapo ang ulo sa sakit. Masakit din ang pagitan ng kaniyang hita. Nag-ikot siya ng tingin kung nasaan siya pero natuon ang kaniyang atensyon sa lalaking nakahubad at nakatalikod sa kaniyang gawi ngayon. Puno ng sugat ang likod nito.
Wait! Wait...
Nanlaki ang kaniyang mga mata at mabilis na umalis ng kama para lang magulat, nakahubad siya at kitang-kita niya ang pulang mantsa ng dugo na bumakat sa kama.
No... No!
Napailing siya at inalala ang nangyari kagabi pero walang pumasok sa kaniyang isipan kundi ‘yong estrangherong lalaking nag-abot sa kaniya ng inumin at pagkatapos, malabo na sa kaniyang alaala ang sumunod na nangyari. Wait, what?! My virginity! Napaluha siya sa isipin iyon. Shit!
Gusto niyang pagsasampalin ito at awayin sa kababuyang ginawa sa kaniya pero naisip niya na siya ang may kasalanan din ng lahat dahil nagpunta siya sa mga gano’n lugar at ngayon ay nawala pa ang pinagkakaingatan niyang pagkababae.
Mabilis siyang nag-ikot ng tingin at hinanap ang kaniyang damit pero wala. Nakita niya ang leather jacket ng lalaki at ito ang isinuot niya. Hanggang hita lang iyon pero bahala na. May nakita siyang wallet sa ibabaw ng center table at pikit matang kumuha siya ng pera at walang ingay na umalis sa impyernong lugar na iyon habang walang tigil sa pagpatak ang mga luha niya.
Sa sobrang sakit ng ulo niya, hindi siya umabot sa kaniyang kama pagkarating niya ng mansiyon. Bumagsak siya sa carpet ng kaniyang silid at doon na nawalan ng malay.
Nagising siya kinagabihan, nasa malambot siyang kama at nakakumot. Doon biglang bumukas ang pintuan at iniluwa ro’n ang kaniyang kuya, may bitbit na tray na puno ng pagkain na umuusok pa at prutas.
“Kuya?”
Tumiim ang titig nito sa kaniya at hindi niya mabasa-basa kung ano ang nasa utak nito. “Glad you’re awake.” Lumapit ito sa kaniyang kinaroroonan at binaba ang tray. Tinulungan siya nitong makabangon.
Napangiwi siya. Nahihilo siya at masakit pa rin ang kaniyang ulo, mukhang may lagnat yata siya.
“Want me to feed you?”
Mabilis siyang umiling at sinimulan kainin ang dala nito pero habang ginagawa niya iyon, dahan-dahang bumagsak ang kaniyang mga luha. Naiisip niya ang kahalayang ginawa nung lalaki sa kaniyang katawan. Possibleng may nilagay itong gamot sa kaniyang inumin kaya nawala siya sa sarili kagabi pero nangyari na, kasalanan niya ang lahat. Hindi siya mapupunta sa gano’n sitwasyon kung hindi siya nagpunta sa mga gano’ng lugar. Ang tigas din kasi ng kaniyang ulo!
“Hey princess, what’s wrong? Masama ba ang lasa? Gusto mo palitan ko?”
Umiling siya at bahagyang natigilan sa paraang ng pagtawag nito. Princess? Natatandaan niyang tinatawag siya ng princess nung lalaki kagabi. Mas lalo siyang napaiyak. “Kuya...” binaba niya ang kutsara at lumuluhang tumingin dito.
Walang sabing niyakap naman siya ni Azael at inalo. “Shh... I’m here... I’m here.”
Marahang napabuntunghinga na lang si Azael at malungkot na pinagmasdan si Amara na mahimbing na ngayon natutulog. Inayos niya ang kumot sa katawan nito ay hinaplos ang pisngi ng babaeng pinakamamahal niya.
Hindi alam ng kaniyang prinsesa na siya ang lalaking umangkin dito kagabi nang paulit-ulit at wala siyang pagsisising naramdaman na ginawa niyang iyon. Sobrang mahal niya ito at sa isiping may aangkin ditong iba ay nababaliw na siya. Alam niyang nabiktima ang kaniyang kapatid ng love drugs o tinatawag na ecstasy.
Damn!
Nung marealize niyang wala sa mansiyon ang dalaga, mabilis niyang na-track ang IP address nito at location. Nalaman niyang nasa Makati ito at palipat-lipat ng lugar. Wala siyang sinayang na oras at mabilis na sumunod dito. Alam niyang gumana ang pagiging matigas na ulo ng kaniyang nag-iisang prinsesa.
Sasabihin niya ang kaniyang nararamdaman para rito pero sa tamang panahon. Not now. Hindi niya kayang i-risk ang sitwasyon na alam niyang possibleng mangyayari kapag gagawin niya iyon.
Hindi niya intensyon na angkinin agad ang nakakabatang kapatid pero lahat yata ng kaniyang pagtitimpi ay nawala kagabi. Alam niyang malaking mali pero hindi niyang pinagsisihan iyon. Amara was born to be his. Now that he marked her, he’ll do everything to make Amara choose him..
Nung magising siya na wala ang dalaga sa kaniyang tabi, para siyang asong baliw na deritsong umuwi ng mansiyon. Nalaman niyang mataas ang lagnat nito. Napamura siya sa sarili. Masyado niyang pinagod ito at ilang beses niyang inangkin hanggang sa kusa ng bumigay ang kaniyang katawan sa pagod. Hindi lang niya inexpect na tatakas ito na hindi man lang siya kinumporta. Pero okay na rin iyon, dahil hindi niya alam kung paano haharapin ang galit nito kung sakali. They are siblings and it fuck him as hell. Paano ba tanggalin sa kaniyang sistemang si Amara?
Nag-excuse si Amara nang araw na iyon sa klase. Masakit pa rin ang kaniyang katawan at hindi pa bumaba ang kaniyang lagnat. Nagluluksa rin siya sa pagkawala ng kaniyang pagkababae at ang masaklap hindi man lang niya nakilala o natandaan ang mukha ng lalaking bumaboy sa kaniya.
Nasa kama lang siya buong maghapon at si Azael ang matiyagang nagbantay sa kaniya. Nakakapagtaka, dahil nag-iba ang pakikitungo nito at iba ang nababasa niya sa mga mata ng kuya niya. May gustong ipahiwatig iyon at hindi niya alam kung ano. Hindi naman ito ganito dati kapag nagkakasakit siya, minsan nga aasarin lang siya at pipikunin.
Nagtungo siya sa terasa at lumanghap ng hangin. Pinuno niya ng good thoughts ang kaniyang utak at inisip na nangyari na ang lahat at hindi niya na mababago pa ang nangyari na. Tatanggapin na lang niya iyon at kalimutan. Pero ang tanong, paano? Saan siya magsisimula?
Malungkot siyang napabuntunghinga at nagpasyang bumaba papuntang kusina. Gusto niyang kumain. Nagluluksa siya pero hindi ang kaniyang tiyan. May bulate pa rin siyang inaalagaan sa loob.
Natigil siya sa paglalakad nang makita ang likuran ni Azael, papasok ang lalaki papuntang silid nito. Basa ito at mukhang galing sa pool at naligo. Kumunot ang kaniyang noo nang makitang puno ng kalmot ng kuku at sugat ang likuran nito. Biglang kumirot ang kaniyang ulo at mabilis nagsi-flashback sa isip niya ang nangyari kagabi. Ang kalmot sa likot nito... tulad nung lalaking nabungaran niyang nakatalikod sa kaniya kanina— Napaatras siya.
No!
Lumingon si Azael at napatingin sa kaniya. “Yes princess?”
Nanlaki ang kaniyang mga mata, para siyang binuhusan nang maalalang ang lalaking estranghero umangkin sa kaniya at si Azael ay iisa. Si Azael na sarili niyang kapatid at siyang bumaboy sa kaniya!
Sabay-sabay nagliwanag sa alaala niya ang paghila nito sa kaniya sa stage, pagpasok sa kotse at pagdala sa isang malapit na hotel at paulit-ulit na binanggit ang salitang princess. No one called her that way except him. Natatandaan niya ang amoy nito kahit hindi niya naaninag ang mukha.
Azael took her virginity!
Biglang lumarawan ang galit, pagkasuklam at takot sa kaniyang mukha. Bago pa may lumabas sa kaniyang bibig na salita, pumihit na ang kaniyang paa patakbo papalayo rito. Ayaw niyang mapalapit sa lalaki! Mas gugustuhin pa niyang ‘yong estrangherong lalaki ang kumuha sa kaniyang pagkababae kesa ang sarili niyang kuya. Jusko! Paano nito nagawa ang kahalayan ito?! They are siblings. Paano?!
“Fuck! Amara, I can explain!”
Pero hindi niya ito pinakinggan. Tuloy-tuloy siya sa pagtakbo habang mabilis naman sa pagsunod sa kaniya ang binata. Hinabol siya nito. No! Hindi siya nito dapat maabutan. She hates him! She hates him that much. Mabilis siyang lumiko sa kanan pasilyo at agad na pumasok sa library room. Akmang isasara pa lang niya ang pintuan nang harangan ng katawan nito ang bukana ng pintuan.
No!
Pinilit niyang isara ito habang nagsimula ng pumatak ang mga luha sa kaniyang mata. How could he? How could he?! Pero mas malakas si Azael at nakapasok ito at malakas na sinara ang pintuan.
Napaatras siya. Sari-saring emosyon ang nababasa niya sa mga mata nito at hindi niya kayang tingnan iyon. Mabilis niyang tinakbo ang doorknob pero mabilis nitong nahatak ang kaniyang braso at isinandal siya sa isang tabi.
Napapikit siya at nangatal sa takot. Napaiyak siya lalo sa isiping hindi ito ang kapatid niya. Hindi ito si Azael!
“Please don’t hate me, Mara...”
Natigilan siya nang sumandal ang ulo nito sa kaniyang balikat at gumaralgal ang boses. Bigla siyang natuliro at hindi makagalaw sa kaniyang kinatatayuan. Sabay-sabay na bumagsak ang mga luha mula sa kaniyang mata.
“P-please don’t hate me...”
“I... I hate you. I hate you k-kuya!” Magkapatid pa rin sila at ang isipin na binaboy siya nito ay hindi niya matanggap.
Tinulak niya ito para makawala siya pero mas lalong humigpit ang pagkakahawak nito sa kaniyang balikat at niyakap siya.
Anong ibig sabihin ng lahat ng ito? Naguguluhan siya. Ang daming pumasok sa kaniyang utak! Agad siyang napapikit sa pagsalakay ng sakit ng kaniyang ulo. Bakit nito ginawa iyon? Bakit...
“I love you.”
Biglang bumagsak ang kamay niya sa ere na tumutulak dito papalayo sa kaniya. Ilang beses siyang napakurap ng mata at pilit ina-absorb ng utak niya ang sinabi nito. Nagkamali ba siya ng dinig?
“Mahal kita, Amara. Hindi kapatid ang turing ko sa`yo. I want more. I want us. I don’t care if we are siblings, fuck! I don’t fucking care. I love you and I always did. Please don’t hate me princess,” nagsusumamong tumingin ito sa kaniya at hinaplos ang kaniyang pisngi.
Isang malakas na sampal ang kaniyang pinakawalan. Sa sobrang lakas, nabaling ang mukha nito. Tinulak niya ito at hinarap ang pintuan pero bago iyon, nag-iwan siya ng masasakit na salita.
“Hindi kita mapapatawad, AZAEL!” diniin niya ang huling salita at malakas na binagsak ang pintuan pagkalabas niya. Kung dati ay may gusto siya kay Azael, ngayon biglang nawala iyon. Napalitan ng pagkasuklam at galit sa tinuring na kapatid. Nandidiri siya sa sarili at kinamumuhian niya ito.
Simula nang araw na iyon, nagbago ang pakikitungo ni Amara kay Azael. Pakiramdam niya, lumiliit ang mansiyon at lahat ng pwedeng gawin para makaiwas dito ay ginawa niya. Mahirap para sa kaniya dahil simula bata sila, kapatid at crush lang tingin niya dito, wala na siyang ibang hinangad dahil alam niyang magkapatid sila.
Hindi niya akalain na imbes si Azael ang magpoprotekta sa kaniya, ito pa mismo ang naunang nanakit sa kaniyang buong pagkatao. Hindi niya mapapatawad ang ginawa ni Azael. God! Nagkaroon siya ng kuyang may saltik sa ulo. Galit ang nararamdaman niya sa binata at hindi niya alam kung hanggang saan niya kayang hawakan ang galit na iyon.
“Your brother is here Amara! Oh my!” malakas na hiyawan ng kaniyang mga kaklase.
Agad siyang nag-iba ng daanan at pinagtaguan ito. Isang linggo na ang nagdaan pero hindi niya kayang tingnan ang pagmumukha ni Azael. Ngayon alam niya na kung bakit over protective ito, naging malinaw sa kaniya ang lahat. Dapat niya na sigurong i-open sa ina ang paglipat ng school sa labas ng bansa na hindi malalaman nito. Gusto niya, next month na at nandidiri siya sa isipin may nangyari sa kanila ng sarili niyang kuya.
Nang gabing iyon bago, ni-lock niya ang pintuan ng kaniyang kwarto bago siya sumampa sa kama. Nagpatimpla siya ng gatas kanina sa kasambahay nila at tapos niya ng inumin iyon kaya gusto niya ng matulog. Ilang araw na rin siyang walang ayos ang tulog sa kaiisip. Kung hindi siguro siya nag-bar hopping, hindi siguro mangyayari sa kaniya ang ganito. Baka napigilan pa niya ‘yong sinasabi ni Azael na pagmamahal. Baka nababaliw lang ito! Mental Hospital yata ang kailangan ng lalaki.
“Oohhh...” Napaigtad siya nang may dumantay na kamay sa kaniyang dibdib.
Nagmulat siya ng mga mata pero tanging ilaw lang ng lampshade ang nagbibigay liwanag sa loob ng kaniyang silid at hindi niya masyadong naaninag ang taong nasa kaniyang harapan pero kilala niya ang bulto nito.
Azael?!
Gusto niyang bumangon at sampalin ito pero walang lakas ang kaniyang kamay at katawan para gawin iyon. Parang nanghihina siyang napatitig dito at nasimulang nag-init ang kaniyang katawan. Nananaginip ba siya? Bakit pakiramdam niya ay hindi niya kayang igalaw kahit daliri man lang?
Nagsimulang naghubad ito sa kaniyang harapan at tinitigan siya. “I was fucking hurt, Mara. Alam kong galit ka at hindi mo ako mapapatawad pero babaliktarin ko ang langit at impyerno, mahalin mo lang ako. I marked you as mine, and you will always mine.”
Napaungol siya nang dinakma nito ang kaniyang leeg at sinipsip iyon. Napapikit siya. Nananaginip ba talaga siya o nasa reyalidad siya? Hindi niya kayang sagutin iyon lalo na nung dahan-dahang tinanggal ni Azael ang butones na suot niyang pantulog.
Pakiramdam niya umiikot lang ang kaniyang pakiramdam pero damang-dama niya bawat haplos nito at halik na binibigay sa kaniyang katawan. Sinamba siya nito at ang tanging nagagawa ni Amara ay mapaungol. Hindi niya kayang pigilan ang katawan niya lalo na nung hubarin nito ang kaniyang pajama ng dahan-dahan.
“You are under my spell, princess. Masyado mo akong binaliw sa kagandahan mo.” Gamit ng ngipin nito, binaba nito ang kaniyang undies na suot at binato ito sa kaniyang uluhan.
Mabilis nitong hinalikan ang kaniyang pagkababae. Napaungol siya ng malakas. Parang nag-aaway ang buong pagkatao niya sa sarap na naramdaman lalo na nung magsimulang gumalaw ang bibig at dila nito sa kaniyang hiyas. Maingat iyon at banayad pero kalaunan ay naging mabilis at walang sawa siyang sinamba. Hindi niya alam kung ilang beses may namuo sa kaniyang sinapupunan at sumabog iyon. Gusto niyang patigilin ito kung sakaling panaginip man. Nasa kabilang bahagi pa rin ng utak niya na si Azael ang lalaki at magkapatid sila.
Napasinghap si Amara nang pumasok si Azael sa kaniya. Hindi siya nakaramdam nang anuman sakit at damang-dama niya ang kiliti at sarap bawat papasok nito. Napaungol siya at napapikit ng mata. She’s high and she knows it. Hindi siya nananaginip at nasa reyalidad siya.
Parang naulit ulit ‘yong gabi na may nilagay sa inumin niya at wala siyang matandaan kinabukasan pero iba ngayon, natatandaan niya pero hindi niya magawang ibuka ang bibig. Tinatyraydor sHer body betrayed her and it’s asking for more. Ayaw niya ang nangyayari pero parang nagbabagang apoy ang kaniyang katawan at nangangailangan ng tubig para tumigil sa pagkalat ang apoy.
Pumatak ang mga luha sa kaniyang mata habang sunod-sunod na naglabas-masok si Azael sa kaniya. Nakikiliti at nasasarapan siya lalo na at hindi pamilyar sa kaniya ang nararamdam pero sa isipin binababoy siya ng lalaki ay nagpalakas ng kaniyang iyak at nauwi iyon sa hagulhol. Bigla itong natigilan. Nagmulat siya ng mata at sinalubong ang titig ni Azael.
Why kuya? Why me? Why the fucking me!
Gusto niyang isigaw ang katagang iyon pero hindi iyon lumabas sa kaniyang bibig. Nanginginig lang siya at hilam sa luha ang mga mata. Nasasaktang pinunasan nito ang mga luha sa kaniyang mata at puno ng pag-iingat na hinalikan siya sa noo.
“If loving you caused so much pain, then I’m sorry princess...” Umalis ito sa pagkakapatong sa kaniya at humiga sa kaniyang tabi. Gumaralgal ang boses nito. “Fuck! Fuck!”
Gusto niyang awayin ito at sampalin nang sampalin pero tanging iyak lang ang kaniyang nagawa.
Humarap ito sa kaniya at mahigpit siyang niyakap. “Magpapakalayo ako. I’m sorry... I hurt you... It’s not my intention to feed you pain. Gusto lang kitang mahalin but yeah... Siguro nababaliw lang ako. Loving you makes me crazy and it fucks me, Mara. Sobra lang talaga kitang minahal.”
Umiyak lang siya. Ramdam niya ang sakit bawat salitang lumabas sa bibig ni Azael pero mas nasasaktan siya. Binihisan siya nito at bago ito umalis, kinintalan siya nito ng halik sa kaniyang labi at mabilis na naglaho sa dilim.
I hate you Azael. I hate you!