“ANONG meron at dinadalaw ako ng lahat?”
Nakangiting sinalubong ni Rubick si Lahynna. Napakaganda nito sa simpleng floral white dress at strap sandals. Nakalugay lang din ang tuwid nitong buhok na nililipad ng hangin. Bahagyang mamula-mula ang malalambot na mga labi. A natural color of her lips… She was as simple as ever. Simple yet devastatingly beautiful. A simplicity he used to adore.
Mapaklang napangiti siya nang may biglang ma-realize sa biglaang pagdalaw ni Lahynna. It was so obvious. Malamang, hindi pa sumisikat ang araw, kalat na sa lugar ang tungkol sa gulong pinasok niya kagabi. Ano bang bago? Palagi naman siyang talk of the town. Wala naman sana siyang pakialam sa mga iyon. Ang inaalala niya lang palagi, ang magiging opinion ni Lahynna at ng pamilya nito… ang mga Polinar. They’re all that matters to him. At pinagpapasalamat niyang malawak ang pang-unawa ng mga Polinar.
Pero habang nakikita niyang walang imik si Lahynna na naglalakad papasok at dumeretso sa lounger sa front porch, parang gusto niyang kabahan. Nasa mukha ni Lahynna na may balak itong mag-interrogate. Gusto niyang mapaungol at mapakamot sa ulo.
“Cup of tea?” He offered her.
“No, I’m good.”
Naupo siya sa collapsible chair na nasa harapan lang ng lounger na kinauupuan ni Lahynna. “Anong atin?”
Medyo nagulat pa siya na inabot nito ang mukha niya at inaral mabuti. May maliit na sugat sa gilid ng labi niya at may pasa sa kanang pisngi na natamaan ng suntok ng lalaking Migo ang pangalan. Taga Poblacion din at isa sa pinakamaangas. Hindi niya kasundo pero sa pagkakaalam niya, hindi naman niya kaaway. Kagabi lang talaga na hindi niya gusto ang inilabas ng madulas na dila. Siguro dahil lasing na.
“Look at that.” Parang nagsesermon na sita nito sa kanya. “Pasalamat ka at ‘yan lang ang inabot mo. Alam mo, kasi hindi nakukuha sa init ng ulo ang solusyon sa mga problema.”
Nagtiim-bagang siya. Nandito lang ba ito para sabihan din siyang mali ang ginawa niya? Na dapat pinalagpas nalang niya ang narinig na masasamang salita na patungkol sa parents niya?
“Hah! You wouldn’t expect me to do nothing when I heard nasty things about my Mom. Hindi siya perfect but she’s still my Mom, Lahynna Belle.”
“I know. Pero sana—”
“Stop.” Maingat, mariin at pigil ang damdamin na sabi niya rito. “I think you should go now.”
Nakita niya ang pagdaan ng sakit sa mga mata ni Lahynna. Pero pinilit niyang huwag magpaapekto. Hindi niya gustong makipagtalo. Baka mas lalo pa siyang makapaglabas ng salitang hindi nito magugustuhan. Tumayo si Lahynna at walang salitang iniwan siya roon. Gusto niyang pagsisihan ang ginawa pero huli na. Naitaboy na niya ito.
Tumayo si Rubick at hinabol ng tingin ang dalaga pero nakasakay na ito sa tricycle na dumaan. Natadyakan niya ang collapsible chair sa tabi niya sa sobrang pagkaasar.Naiinis siya. At hindi niya alam kung saan siya naiinis. Sa kanyang sarili siguro. Sunod-sunod ang paglunok at paglalabas ng malalim na hininga ang ginawa niya. Saka mariing napapikit.
Oo, kailangan niya si Lahynna. She wanted her for himself. Gusto niyang panagutan ang nangyari sa pagitan nila. But what else can he offer her? His broken self? Hindi nga niya tuluyang maiayos ang mga gusot sa buhay niya, idadamay pa ba niya doon ang dalaga? He wants her but he can’t have her. Alam niya iyon. At nahihirapan na siyang isipin kung paano aayusin ang mga nagawa na nila.
Matagal niyang pinangarap si Lahynna. Ang totoo, tanggap niyang hanggang pangarap lang si Lahynna. Pero nabuksan ang pagkakataon at mabilis na sinunggaban niya iyon. Sino ang hindi? Gusto na rin naman niyang matapos angkagustuhanniyang mapalapit sa dalaga.
Nagbago siya dahil kay Lahynna. She became his inspiration. Her smile was like his light to his dark path. Ang mga inosenteng ngiting iyon nang unang araw niya itong makita ang parang nagpursue sa kanya at nagsabing hindi pa huli ang lahat sa kanya. Ang patapong buhay, pinilit niyang mapaganda ulit. Ginusto niyang umangat at bumangon dahil gusto niyang makalapit rito na hindi nai-insecure. May bonus pa. Dahil hindi lang sila basta naging malapit. Naging magkaibigan sila.
But then, he became distracted the moment they crossed their boundaries. Bigla-bigla nalang itong pumapasok sa isip niya. Mas madalas kaysa dati. May pagnanasa at wala. Parati niya itong nakikita sa imahinasyon niya. Pakiramdam niya ay mababaliw na siya kung hindi siya gagawa ng mga bagay na makaka-distract sa kanya sa pag-iisip patungkol rito.
And damn he is! He took her innocence. Sabihin nang pareho nilang ginusto ang nangyari pero hindi niya inaasahan na virgin si Lahynna. Sa mahigit isang taong relasyon nito kay Szade, na hindi naman maitatanging naging malalim ang samahan ng dalawa, hindi niya inasahan na inosente pa din ang dalaga. Lalo pa at naramdaman ni Rubick kung gaano ito ka-willing na ibigay ang sarili sa kanya… ng walang kahit katiting na inhibition. Well, virgin or not, hindi niya itinatanggi, she wants her, badly.
And he was grateful she didn’t give herself to the brute. But then he was guilty. Her family was very nice to him. Pakiramdam niya ay nagtraydor siya sa pamilya ni Lahynna nang matapos ang gabing iyon.
May pinagsisisihan ba siya? Wala. Pero may napakalaking guilt sa puso niya. May insecurity na namang bumabalot sa katauhan niya. Kung sakali bang ipaalam niya sa pamilya ni Lahynna na gusto niyang panagutan ang nangyari sa pagitan nila, tatanggapin siya ng mga iyon? Hindi niya alam. Baka mapatay siya ng pamilya nito.
“Dude?” Ang pagbukas ng pinto at paglabas ni Lanryd ang pumutol sa pagse-self-pity niya. “Parang narinig ko si ate dito? Nandito ba siya? Teka? Nasaan na ‘yon? I’m sure I heard her…”
Tumango kasabay ng pagpapakawala ng buntong-hininga. “Pinaalis ko na.”
“Bakit?”
Tumitig siya ng matiim sa kaibigan. Pero inilayo din ang mga mata at tumingin sa kawalan. “Do you think I deserved her?” tanong niyang parang para sa sarili lamang.
“You don’t deserve her, yet.” Nasa tono ni Lanryd ang pagtatama sa kanya. Naririnig niya ito pero hindi niya nililingon. “Kung gusto mong maging karapat-dapat sa ate ko, then prove us. Stand up and make us proud. Make yourself be worthy with my elder sister. Move. Stop being stagnant. Ayusin mo na ang issue mo sa Dad mo para makalaya ka na din sa pangit na pakiramdam na iyan.”
Mas matanda siya ng pitong taon kay Lanryd sa edad nitong dalawampu pero kung magsalita ito ay tila mas matanda ito kaysa sa kanya. Mas malalim itong mag-isip at tumingin sa mga bagay-bagay.
Maybe, because he’s… right?
He didn’t grow the way he should. Kung nag-improve man siya, hindi sapat. Dahil binabalik-balikan niya ang nakaraan na sumisira sa kanya. He didn’t deal with the situation in a mature way. Tama si Lanryd. He became “stagnant”.
Kung hindi dumating si Lahynna sa buhay niya, baka ngayon ay tuluyang naging patapon si Rubick. Nag-iba lang naman ang tingin niya sa mundo nang mapalapit siya sa mga Polinar. Maski paano, naliwanagan siya at bumabangon na may dalang pag-asa. Muli lang niya iyong naiwala nitong nakaraan dahil pinili niyang kalimutan si Lahynna. Bigla ay parang nagkaroon ng mataas na pader sa pagitan nila ng dalaga at napakahirap gibain noon. Kaya hinayaan nalang niya.
Pero kasi, nalaman niya na kapag pala wala ang dalaga sa buhay niya, magse-self-destruct siya.
MASAYANG nakikipag-hi-five si Rubick sa mga kaibigan nitong nakatambay na naman sa lawn nina Lahynna. Mula sa kanyang bintana ay nakikita niya ang grupo. Nang marinig kasi niya ang pangalan ni Rubick na tinawag ni Lanryd ay binitiwan niya ang kanyang laptop at sumilip sa malapad na sliding window para siguraduhing tama ang narinig.
Dalawang linggo rin ang dumaan magmula nang huli itong magpakita sa barkada nito. Hindi naman siya makapagtanong sa kapatid dahil…
Iniiwasan niyang tuksuhin nito.
‘Same old, he was so upset. At nagse-self-pity.’ Naalala niyang sambit ng kapatid nang makauwi na ito galing sa bahay ni Rubick. ‘Hindi daw kasi kayo bagay. Ang liit ng tingin niya sa sarili niya pagkatapos nang panibagongnalaman niya patungkol sa parents niya.’ Panunukso ng kapatid.
‘Anong bagongnalaman niya?’
‘Hindi ako ang dapat na magsabi sa ‘yo.’
Nayamot siya sa bagay na iyon. Alam ng pamilya niya ang problema ng lalaki pero sa kanya ay hindi sinasabi ni Rubick? Or dahil nga sa sinasabi ni Lanryd na takot ang binata. Takot itong malaman kung ano ang magiging take niya sa malalaman. Ano bang akala ni Rubick sa kanya, makitid ang utak? Kung naintindihan ito ng pamilya niya, bakit ito, parang walang tiwala na ganoon din ang magiging assessment niya rito?
Gusto niyang lapitan si Rubick. I-console. Kausapin. Pero napipigilan siya ng alaala no’ng huli silang mag-usap at itaboy siya. As if he was telling her he didn’t needs her. At ang sakit no’n. Bakit ba parang hirap itong mag-open up sa kanya?
At ano ba ang nararamdaman niya para kay Rubick? Awa? Ah, hindi. Hindi niya maipagkakamali sa awa ang atraksyong naramdaman niya rito nang una siyang halikan ng binata. Pero pwede rin naman na libido lang iyon.‘Di ba at kaya nga madali niyang ibinigay ang sarili rito? Dahil umatake ang kanyang libido.
Ewan.
Hindi niya alam.
Maski siya ay nalilito na rin sa sarili. Kaya nga pinili niyang huwag na nga munang makita si Rubick. Na mas pinadali ng binata sa pagiging missing in action nito.Kaya lang, kung kailan hindi na nga niya ito nakikita, nami-miss naman niya ito. Parating sumasalit sa isip niya ang gwapong mukha nito, ang ngiti nito. Kung minsan pa ay bigla nalang siyang natitigilan kapag naririnig niyang nabanggit ng alinman sa kanyang pamilya ang pangalan ni Rubick.
‘Ate, nung sinabi kong hassle siyang maging boyfriend, gusto ko nang bawiin ‘yon. He was such a great man. Totoong magmahal. At sobra-sobra na hindi na nagtitira para sa sarili. Naks!’
“Hahawakan ko na ang DJP.” Narinig niyang sambit ni Rubick mula sa ibaba.
“Aba! Anong nakain mo at biglang gusto mo nang tanggapin ang offer ng tatay mo?” kantiyaw rito ni Tim.
“Naumpog ang ulo no’ng makipagsuntukan. Ayan, bumalik sa liwanag.” Nag-high five ang iba pa sa sinabing iyon ni Simon.
Tawa lang naman ang sagot ni Rubick.
“Lanryd, nandiyan ba ang… ate mo?”
Sukat pagkarinig sa tanong na iyon ni Rubick ay mabilis siyang lumayo sa bintana. Napahawak pa siya sa dibdib. Ang bilis ng tibok noon na parang anumang sandali ay tatalon palabas ng kanyang dibdib. Kinakabahan siya na na-e-excite na hindi niya maintindihan.
Bakit siya hinahanap ni Rubick?
“Ate, bumaba ka na dito! Alam naman namin na kanina ka pa naninilip!” Narinig niya ang pasigaw na tawag ng kapatid.
Nag-init ang mukha niya sa pagkapahiya. Gunggong din minsan itong si Lanryd.
Pero papatalo ba ang pride niya? Lumapit siya sa bintana. Dumungaw roon. At eksakto namang mga mata kaagad ni Rubick ang nasalubong niya. Mas tumindi ang sasal ng kanyang dibdib. And it was such a beautiful feeling. She felt alive again after a long time that she was dead. Pakiramdam na mas gusto niyang namnamin kesa pigilan.
“E-Excuse me?” hamig niya sa sarili at inilipat ang atensyon sa kapatid. “Busy ako sa take home work ko. Huwag mo nga akong pinagbibintangan!”
“Sus, palusot.com!” Tatawa-tawa ang kanyang kapatid. “Usap daw kayo ni Kuya Rubick. Do’n sa front porch. Baba ka muna diyan.”
Kuya Rubick?
Nag-igkasan ang mga kilay ni Lahynna. Kailan pa tinawag ni Lanryd na Kuya si Rubick?
Kung anuman ang itatanong niya sa kapatid ay naputol na nang matanaw niyang naglalakad na si Rubick papunta sa front porch. Pinatay niya ang laptop saka binaba ang binata.
“Hey!” Nakangiting bati niya.
Inunahan na niya ito ng ganoong mood para di sila magkailangan. Ayaw na niyang ulitin ang awkwardness na namagitan sa kanila nitong nakaraan. Nakakapagod na makipag-deal sa bagay na iyon.
Pero ang tanong, bakit sila mag-uusap at ano ang dapat nilang pag-usapan?
“HI! Kamusta?” Ngingiti na hindi si Rubick. Hindi niya alam kung kinakabahan ito o ano.
“Di ba dapat na ako ang nangangamusta sa ‘yo?” Pagpapagaan niya sa sitwasyon.
“Well, I am good.”
Katahimikan na ulit ang bumalot sa paligid. Ang awkward na naman ng pakiramdam niya. Aware na aware siya sa malakas na tibok ng dibdib niya na palagay niya ay maririnig na ng kaharap.
“I-I missed you.”
Bigla ang ginawa niyang pagbaling kay Rubick. Did she hear it right? Si Rubick ang tipo na hindi mo maririnig magsalita ng mga ganoon. Hindi siya showy pero marunong namang makipagbiruan sa barkada. Basta, hindi siya mahilig maglabas ng nararamdaman. Kaya iong marinig niyang magsalita ng ganoon ang binata, talagang nakakagulat.
“Really? ‘Di ba, the last time I remember, pinaalis mo nga ako? Feeling ko nga no’n, pinalalayas mo na ako sa buhay mo.” Ismid nga niya rito.
Akala ba nito, makakalimutan niya ang bagay na iyon? Hah! Gusto niya ng malinaw na usapan.
Nagpakawala ito ng malalim na buntong-hininga. Saka siya hinarap. Nangungusap ang mga mata ni Rubick. Kumikinang sa ‘di niya alam kung luha ba o ano? And he looks so amazing with that. Kunsabagay, kailan ba niya ito nakita na hindi kaaya-aya? Rubick will always be Rubick to her. A beautiful man. An attractive hunk. A kind-hearted—
“Look. I am sorry for what I’ve did the last time. Naiinis ako sa sarili ko kung bakit ko ginawa iyon.”
And a man with a mannered but fragile heart…
“Because you shut yourself close from me.” Punong-puno ng kasiguraduhan na sambit niya.
Ayaw nitong ipasilip ang mundo nito sa kanya. They’ve been friends, a close one. Pero hindi siya nito pinasisilip sa buhay nito, hanggang doon lang siya sa saradong pintuan.
“Belle… kasi…” Saglit itong nagbawi ng mga mata. Napapunta sa hawak nitong brown envelope.
“Ganoon ba ang tingin mo sa akin? Na isa akong judgemental na tao?” Bigla ay sabi niya. Iniisip niya kasi, baka kaya ganito ito sa kanya ay takot na mahusgahan. Kung nagawa nga itong tanggapin ng pamilya niya, bakit siya ay hindi?
“Hindi…” Umiling-iling ito. “Wala sa ‘yo ang problema. Nasa akin.” Bumuntong-hininga ulit si Rubick. At sawang-sawa na siya sa mga ganitong linyahan.
It’s not you it’s me… darn thing!
“Matapos ang nangyari, mas lalo kitang hindi makalimutan.”
Mas lalo?
“You know, ngayon lang nangyari sa akin ito. ‘Yong mga nakasama ko, nakakalimutan ko naman kaagad. Alam kong alam mong madami ding babae ang napa-link sa akin. Pero pagdating sa ‘yo kasi…”
Napangiti si Lahynna. Nagugustuhan niya ang sinasabi nito. At pareho pala sila ng nararamdaman dahil hindi na din niya ito makalimutan. Magmula pa noong unang beses siya nitong halikan.
“Maybe, you just missed me.” May panunuksong sambit niya.
“Well, I already said that.”
Nang magkahulihan ulit ang mga mata nila ay ‘di siya maaaring magkamali sa nakikita. Passion and desire were showering alternately right through his handsome very eyes. Dahil roon ay parang may mainit ring sensasyong nagsisimulang mag-apoy sa kanyang kalooban.
Nagbawi siya ng mga paningin dahil nag-aalala siyang baka kung saan pa mauwi ang titigan nilang iyon.
“Belle…”
“I’ve missed you, too.” Putol niya sa sinasabi ni Rubick.
Nanlaki ang mga mata nito sa pagkagulat.
“You heard it right.” Natatawang pagkumpirma pa niya.
Inabot niya ang kamay nitong may hawak na envelope.
“Congratulations at good luck sa bagong obligasyon. You made the right choice kasi magkakasama na tayo sa trabaho.”
Ngumiti ito at sandali pa ay si Rubick na ang nakahawak sa kamay niyang nakahawak rito kanina. Gusto pa niyang magtanong patungkol sa ama nito at sa naging desisyon nito pero gusto niyang ito na ang magkusang magbukas sa kanya.
“Bakit mo ginawa iyon, Belle?” Nangunot ang noo niya sa seryosong tanong nito. Hindi niya ito maintindihan. “Bakit sa akin mo ibinigay? Hindi kay Szade na alam kong kaisa-isa mong naging boyfriend at sobra mong minahal.”
Sandali siyang natigilan. Naiintindihan na niya. Iniisip rin ng dalaga kung ano ang sagot sa tanong dahil sa totoo lang ay hindi niya din alam. Pero bigla din naman niyang nabawi ang sarili. Nginitian ni Lahynna si Rubick.
“Ayaw mo ba?”
“No! Hell! Siyempre gusto ko.” Mabilis na sabi nito. “Pero nagtataka lang kasi ako. Are you just desperate to get rid of your—”
“Hindi ko alam. Siguro. Kasi iyon ang dahilan ng paghihiwalay namin ni Szade e.”
Natawa siya. Come to think of it. Ayaw niya iyong ibigay kay Szade pero ibinigay niya ng walang pagdadalawang-isip kay Rubick? Bumaling siya kay Rubick. Nginitian nalang ito ulit.
“Nah! I just wanted to experience it with you. I think that was the real reason.” Napailing siya sa sarili bago ‘di napigilang ibulalas ang isang bagay. “Ang gwapo mo naman kasi. Ang hot pa!” Parang ang landi ng tunog ng boses niya.
But damn, who cares!? Sasabihin niya ang gusto niyang sabihin. Ganoon ang character niya at wala siyang balak baguhin. Hindi niya maramdaman ang pagkailang habang pinag-uusapan nila ang tungkol sa maselang bagay na iyon. At hindi rin naman niya maintindihan ang sarili kung bakit. Sabi niya no’ng una, okay nang hindi pinag-uusapan. Pero mas okay pala na pag-usapan.
“Yeah. I know right. Ang gwapo-gwapo ko talaga.” Tumango-tango si Rubick na natatawa.
Kunway inirapan naman ito ng dalaga. Alangang sabihin niya na hindi e totoo naman. “Concieted.” Kunwari ay irap ni Lahynna rito.
“I just agreed with what you said.” Depensa ni Rubick. “Can we start again? Being friends again, like that?”
‘Friends? But friends didn’t kiss. Friends didn’t do what we’ve done.’
“Friends with benefits?” susog niya. Sinusubok ang binata.
Tumawa si Rubick. “‘Yon ba ang gusto mo?”
“Bakit? Ako lang ba ang may gusto?” Napanguso siya rito.
‘Dahil ayaw mo ng relasyon kaya friendzoned nalang tayo.’
Sa pagkagulat niya ay inabot siya nito at hinagkan sa mga labi. “Siyempre, gusto ko din.” Pilyong ngumiti ang binata. Nang-aasar. Kumindat pa ito sa kanya. Siniko nga niya si Rubick. Tumawa naman ito. Bihira itong maging ganoon ka-light ang mood. Usually ay tahimik lang ito. Hindi makikipagbiruan kung hindi bibiruin.“I wanted to be with you but I know I can’t.” Napailing-iling ang binata. “I can’t offer you anything yet.”
“You had…” Napatitig si Rubick sa kanya. Nagtatanong ang mga mata. “Di ba nga kaka-offer mo palang sa ‘kin ng friends with benefits at tinanggap ko na?” Sinundan niya iyon ng tawa dahil pakiramdam niya, nagiging seryosong masyado ang aura ni Rubick. At ayaw niya sa ganoong manner nito. Gusto niyang light lang. Happy lang.
Medyo nalilito siya sa mga sinasabi ng binata. Gusto nitong magkasama sila pero sinabi nito na hindi nito gustong makipagrelasyon. E’ ano pa nga ba ang magiging stand nila? Ang labo-labo. Parang ang hirap naman pumosisyon sa buhay ni Rubick. Pero kahit ganoon, gusto niyang sumugal. Ayaw niyang mawala si Rubick at ang dating meron na sila.
Ngumiti ito sa kanya at napatango-tango. “I am going to be a better person. Pipilitan kong hind maging katulad ng tatay ko. I promise.” Derekta ang mga mata nitong nakatitig sa kanya na tila nagbibitiw ng isang malaking pangako.
Nginitian din ni Lahynna ang binata at humilig sa balikat nito. Hindi niya eksaktong maintindihan kung anong bagay ang hindi nito gusto sa ama. Siguro ang pagiging babaero, na ginaya lang nito bilang pagrerebelde.
“Mabuti ka naman talagang tao e. Hindi mo dapat pagdudahan ‘yon. Tinulungan mo nga ako noon, di ba?”
Kung nagkamali man kasi ito ng madaming beses, hindi naman ibigsabihin noon na masamang tao na si Rubick.
Tumuwid ito sa pagkakaupo. “Naaalala mo pa pala iyon? Sa palayan?”
“Oo naman. Paano ko makakalimutan iyon?”
Tumahimik na si Rubick. Kung anuman ang iniisip nito ay ito lang ang nakakaalam. Pero nagulat rin siya nang makamaya-maya ay nagsalita ito.
“Maybe you were just so inlove with Szade that you didn’t care to notice I am there. Pakalat-kalat sa paligid mo.”
Napaisip siya sa sinabi na iyon ni Rubick. She noticed him. She just didn’t pay attention. Siguro dahil hindi naman niya talaga ugaling tumingin sa iba lalo at nasa loob siya ng isang seryosong relasyon.
But she noticed him…
“Maybe…” nasabi nalang ni Lahynna.
“Let me stay beside you. Baka matulungan kitang makalimutan mo si Szade. At ako… baka makalimutan ko na ang parating pag-iisip sa ‘yo kapag magkalapit tayo palagi.”
Hindi naging maganda sa pandinig ni Lahynna ang mga sinabi ni Rubick. Ayaw niya sa ideya na gusto lang pala nitong makapag-move forward kaya muling lumapit sa kanya. Ano? Naghahanap ng closure?
Pero kasi, ‘di ba nga malinaw nitong sinabi na hindi ito pumapasok sa relasyon? Siguro, susulitin nalang nga niya ang mga sandali na makakasama ito. Baka makalimutan na rin niya ang mahirap pangalanang damdamin niya para kay Rubick. Baka kasi, tama ang naiisip ni Rubick.
With their set up now, having the benefits of skinship, they’ll explore the feelings they felt after what happened and find what’s wrong with them both. What just happened was a fruit of lust, yes. At kung makaka-get over naman sila pareho sa mga pakiramdam na naging resulta ng pagtawid nila sa limitation, baka bumalik na din sa dating lugar ang mga damdamin nila. Mas okay na ‘yon kaysa naman sa mag-iiwasan sila. Mas mahirap ayusin kung magpa-partways sila. Ayaw din naman niyang masira ang samahang matagal-tagal na din nilang nabuo.