Chapter 30
Santi
Ilang oras lang yata ang naitulog ko. Pahirapan pa 'yun lalo na't hindi mawala sa isipan ko ang mga nangyari. Masaya ako na natatakot't sa pagbabalik ni kuya. Sa mga napag daanan ko sa mga lumipas na panahon...parang ayoko nang itulak pa palayo ulit si kuya. Lahat ng pasakit ay gusto kong gamutin sa mga oras na 'to. Gusto ko nalang namnamin ang mga yugtong ito ng buhay ko.
"Paula...urgent kasi. Dumating si kuya kahapon.."
Ang pagtatalak ni Paula sa kabilang linya ay naputol.
"Ha? Ano?"
Umirap ako sa kawalan. "Nandito si kuya.."
"Oh god! 'Yung nakikita ko sa mga magazine na may kasamang model?"
"O..Oo.."
"Bibisitahan kita pag hindi na'ko busy. Bruhilda ka talaga! Mabuti nalang maka cancel kopa yung photoshoot mo ngayon,"
"Thanks Paul!"
"Gaga! P.A.U.L.A! Paula! Hindi ko kilala si Paul!"
Humalakhak ako dahil ayaw na ayaw nitong tatawagin ko sya sa kanyang pangalan. Naging mabait na kaibigan sakin ang manager kong iyon slash P.A. narin. Siya nag aayos lahat sakin sa tuwing may ramp o photoshoots ako.
Naghuhumerintado ang puso ko habang nag aayos ng konting dadalhin. Hindi ko maimagine after many years ,uuwi kami sa probinsya at kasama ko pa si kuya.
Nasapo ko nalang ang dibdib para pakalmahin ito. Hindi ko na tuloy tuloy na napakalma ng may kumatok sa pintuan!
Inayos ko muna ang sarili bago iyon binuksan. I all pack, naka ready narin ako. I am wearing a fitted white sleeveless and a fitted jeans. Naka puting slip on shoes lang rin ako habang nakabuhayhay ang curly kong buhok.
Bumungad sakin si kuya na bagong ligo. Naamoy kopa kasi yung aftershaved niya. Napalunok ako nang pasadahan siya ng tingin. He's wearing white t shirt and jeans too. Couple shirt yata kami?
Nasa kamay niya parin ang kulay gintong relo niya at natatanaw ko ang agaw eksenang Benz niya.
"Morning.." bati niya sakin. Ano ba ito, pate boses niya parang bagong gising.
I cleard my throat. "K-Kain muna tayo?"
Tumango lang siya at siya na mismo ang nagsara ng pinto ng tumalikod na ako. Mabuti nalang nakapagluto na ako ng fried rice, hot dog at bacon!
Nagsalin ako ng tubig at nagtimpla ng kape para sa kanya habang siya ay naglapag ng plato sa mesa.
"Kamusta ang tulog mo kagabi?" Wala sa sariling tanong ko at napahinto ng natanto iyon. God!
"Hm.." he mocked. "I'm alone in my bed..."
I chuckled.. "G-Ganon ba.."
"And thinking of you.."Dugtong niya na ikinamula ng pisngi ko ng sobra.
Umupo ako para maarteng hindi ako masyadong apektado. "M-May sariling bahay ka rito sa Manila ngayon?"
Uminom ito sa kape niya. "Condo," Simpleng sagot nito at mas lumapit pa sakin.
"Uh...alam ba nila lola na pupunta tayo?" Pambalewala ko sa panginginig ng katawan ko.
Nararamdaman ko ang init ng katawan niya saking gilid. Hindi ko rin masubo yung hotdog na nasa kamay ko ngayon.
"Yes, may pupuntahan muna tayong kasal bago tayo dumiretso doon."
Nangunot ang noo ko at bumaling sa kanya. Our nose almost touch dahil sakin pala siya nakaharap!
Umiwas ako at kinagat ang labi. His lips is tempting! Parang gusto kong halikan siya. Naalala ko tuloy yung kagabi.
"Kaninong kasal?"
"Lance."
Shock filled my face, si Lance?! Yung pinsan namin?
"Wow, kanino siya ikakasal?" sinubo ko yung hotdog.
"You will know later..."
Tumango tango ako at nabigla ng hawakan ni kuya Santi ang aking baba.
"Let's talk about us for now.." he said. Halos maduling ako sa lapit naming dalawa. His hand landed on my legs again. Nakagat ko agad ang labi ng humimas na naman iyon doon.
Tumango tango ako..
"You dumped you suitors?" He asked huskily while pinching my chin languidly.
"Yes.." I answered.
"Why?" diretsahang tanong nito. Bumaba ang titig naming dalawa sa kamay namin na magkahugpong sa aking hita. He caressed the ring he gave.
"Why ,Ara?" he whispered this time. Tila nagsusumamo ang mga mata.
"D-Dahil..." Bulong ko..
"Dahil?"
"I-Ikaw lang ang gusto ko k-kuya...walang nagbago."
He groaned like a pained animal.
"Now I'm done with six years punishment...babalik kapa ba sakin?" He asked painfully,hinuhuli ang titig ko. Gusto ko nang maluha at ngumawa sa mga oras na ito.
"I'm a fucking doctor now!" He hissed madly ng hindi ako sumagot.
Hapong hapo ako nang umangat ang titig ko sa kanya at hinila ang manggas ng t shirt niya. Sigurado ako sa aking gagawin. I pulled him so i could kiss him pero umiwas siya. His brows furrowed.
"Ano Ara? Akin kapa ba?" he impatiently asked. Pinagdadamot ang labi niya.
"Yes Kuya! Sayo parin! W-Walang nagbago-"
Naputol ang aking mga sasabihin ng masuyo ako nitong hinalikan. Halos mapugto ang aking hininga dahil sa paglipas ng maraming panahon.. nahagkan ko ulit ang kanyang labi.
Tumindig ang balahibo ko dahil ang halik niya ay dahan dahan, tila ninanamnam ang bawat sandali naming dalawa. Gusto kong maiyak ng maramdaman ulit ang mga halik niya.
He angle his head to kiss me more. Humawak ako ng mariin sa dibdib niya,hinihila siya palapit pa kahit wala nang espasyo.
Ang haplos niya saking hita ay nambibitin habang ang isang kamay niya ay nasa gilid ng aking dibdib. Kinawit ko ng tuluyan ang aking braso sa leeg niya. Hinayaan ang kamay niyang paglandasin sa aking hita. Ngayon lang ako nainis sa pantalon na suot.
"They are big now.." he smirked while his eyes is on my breast. He crouched to kiss my neck.
"Hindi na'ko bata kuya..." Hindi iyon statement kundi nagsusumamo ang boses kong iyon. The hell! Liyong liyo na ako at hindi na makadilat ng maayos. Nag iinit ang aking pakiramdam ngayon.
Sa isang pagbuhat ay napapupo niya ako sa kandungan niya. He claimed my lips again aggressively. I moaned when he raked my hair and kiss my jaw , down to my breast.
"Kuya...please.."
Pumikit siya ng mariin at huminto,tila gumuho ang mundo ko.
"Let's stop.Aalis pa tayo..."
Sa kahihiyan, binaon ko ang mukha sa kanyang leeg at niyakap siya.
"I miss this...fuck.." He muttered a familiar curse.
Hawak kamay kami habang nasa biyahe. Umiiwas rin ako sa mga nananantiya niyang titig. Pamilyar rin ang daang aming tinatahak.
Ang aking damdamin ay napupuno ng guwang. Nakita na nga kami pagkatapos ng maraming taon pero parang ang layo parin? Takot parin ako sa mga maaaring mangyari. Parang hindi sapat ang mga pinaglaban ko noon para lang pabayaan ang sariling mahalin siya. May mga limitasyon parin at dapat pigilan.
Tumigil kami sa isang reception hall. Bale sa design sa labas ay niraraos ang isang kasal sa loob.
Hawak hawak ko ang regalo namin para kay Lance at sa asawa nito. Kinakabahan rin ako dahil sa lumipas na panahon ngayon lang kami ulit magkikita ng aking pinsan.
Nasa saktong probinsya na kami ni lola pero malayo pa sa bahay nito. I am wearing a pink dress at brown sandals. Nagbihis ako kanina habang pumipili si Kuya Santi ng ireregalo namin.
Ngumiti ako sa kanya nang ganapin niya ang kamay ko. Naka button down three fourth siya at nakapants. Kahit anong suotin niya, bagay na bagay parin. Lahat yata na susuotin niya bagay dahil sa katawan niyang makisig.
"Ninenerbiyos ako.." Singhap ko.
Hinalikan lang ako nito sa buhok at magka hawak kamay na pumasok. Maraming tao...May mini stage sa gitna at nakita ko ang kakahati lang na cake. Hindi kami naka abot sa kasak dahil sa ilang oras na biyahe.
Naabutan namin ang pagpalakpakan ng mga naroroon. Nasa likod kami at kakarating lang ng mangunot ang aking noo...
Si kuya Lance , katabi ang babaeng maganda at nagdadalang tao. Hula ko ay nasa limang buwan na ang pagdadalang tao nito.
"Ang araw na ito ang pinakamasaya at pinakamagandang araw ng buhay ko.." simula nito. Malinaw rin sa akin ang pagbagsak ng mga luha nito.
"Pero hindi sapat sakin ang araw na to para maging masaya ng tuluyan habang hindi ako humihingi ng kapatawaran sa taong nagawan ko ng maraming kasalanan.."
Hindi ko malaman kung ano ang mauuna kong maramdaman. Nanginginig ang kalamnan kong tinitignan ang babaeng nasa aking harapan,ikinasal sa aking pinsan. Life's really ironic.
"Ara...." dumapo ang mga mata nito sakin. Pumikit ako ng mariin ng halikan ni kuya Santi ang aking buhok.
"I'm so sorry...sorry..."
Fuck...
Flor is crying on the stage while my cousin, Lance,hugging her.
Maraming mata ang tumingin sa akin. Dumaloy ang aking luha ng makita ang mga pinsan. Si Lara, si Kathlyn at si lola Lourdes na umiiyak.
Inaasahan ba nila ako dito?
"Walang kasing sama ang mga ginawa ko.." Umiiyak si Flor sa gitna ng stage habang hawak ang microphone.
"H-Hindi ako kailanman naging masaya sa m-mga nag daan na t-taon. P-patuloy akong kinukonsensya s-sa mga ginawa k-ko.."
Nanginginig ako sa mga aking narinig. Ang babaeng ito sa aking harapan ang sumira sakin sa maraming tao. Ang dahilan kung bakit...tinulak ko ang taong minahal ko ng husto.
Hindi ko mapigilan ang humikbi at masapo ang labi.
"Fuck...baby.." diniin ni kuya Santi ang kanyang ilong sa aking tenga. Bumubulong ng pagmamahal para sakin.
"Nandito ako...sa araw mismo ng kasal ko...humihingi ng patawad sa lahat lahat..patawarin mo'ko Ara.."
Hindi magkamayaw ang iyak ni Flor.
Bulongan ng mga tao at iyakan ang aking narinig.
Bakit? Bakit kailangan mag sakripisyo at masaktan ng todo?
"Patawad pakiusap.." hindi makatingin sakin ng diretso ang babaeng sumira sa pagkatao ko.
Sa mga nagdaan na taon wala akong naramdaman kundi galit sa kanya. Sa mga ginawa niya at pananakit sakin. Namumuyos ang kaloob looban ko habang tumitingin sa babaeng sa aking harapan..humihingi ng kapatawaran.
"Bitawan m-mo'ko kuya..." bulong ko kay kuya na nakayakap sakin ng mahigpit. Tumango ako at hinayaang tahakin ang daan patungo sa harapan.
Nang ilang espasyo nalang ang pagitan namin ni Flor,wala akong tinira kahit ilang dangkal. Gusto kong maramdaman niya ang nararamdaman ko.
Hinaplos ko ang kanyang pisngi. Suminghap siya at tumingin sa akin.
"Sino ba naman ako para magalit ng husto sayo Flor?" rumehistro ang kagulatan sa kanyang mukha. "Isang tao lang ako sa mundo ito...masasaktan...hihingi ng tawad..at tatanggap ng kapatawaran.."
Nanginig ang balikat nito habang tinitingnan ako ng hindi makapaniwala.
"Ang diyos nga nagpapatawad ng walang hanggan...ako pa na tao lang, Flor?"
Niyakap ko siya ng mahigpit. Dumaloy ang luha ko bilang pagkawala ng aking galit sa babaeng naging punot dulo ng lahat.
"Ara....bakit? Bakit ang bait bait mo?" Mas lalo lang siyang umiyak sa aking balikat.
Hindi namin batid ang mga taong nasa harapan. Ang pamilya naming nakatingin.
"Wala akong karapatan magtanim ng galit sa mundong 'to Flor. Nang dahil sa ginawa mo, natuto akong lumaban. Naging matibay ako dahil sa pangyayaring iyon. Masaya ako para sayo,Flor. Masaya ako para sainyo. "
Ngumiti ako,ngiti nang pagpapatawad. Nawalan ng bigat ang aking pinapasan. Kailanman hindi ako mapapagod magpatawad at humingi ng tawad patungo sa kaginhawaan.
Sinulyapan ko si kuya at nakitang nakahalukipkip at matamang nakatitig sakin. I can't help but to smile.
I love you kuya Santi.