The wedding preparation is already happening.Theyhired the most well-known medding organzers and planner internationally just to make sure that the wedding is perfect.
Excited na nga si Tiffany. Ibig sabihin lang kasi nito, they would be lesser chances for Winston to back out. They already planned this ahead of time.
"My child, are you excited for your wedding?" nakangising tanong ng Daddy ni Tiffany sa kanya.
She gave him her sweetest flash of smile.
"Of course, Daddy. Then, Winston will be mine for good at hindi na siya makakatakas."
She then thought of Karina. Tuwing iniisip niya ito, kumukulo talaga ang dugo niya. To think that she's Winston's personal maid, meaning, mas maraming oras na makasama sila than her.Kailangan niyang gumawa ng paraan to get rid of Tiffany.
"Dad, do you thnk I can get rid of Winston' pet?"
Napakunot noo ang daddy niya saka humigop sa kanyang tsaa.
"His what?"
"His pet, Dad. I am referring to his personal maid. She's really getting into my nerves. Bumabara siya lagi sa daanan ko!"pagsusuplada nito.
Pilyong ngumisi ang Daddy niya saka inilapag ang tasa ng tsaa.
"Really, my child. . ."
"Do you have a plan?"
"What if you seduce Winston?"
Tumaas agad ang kilay ni Tiffany. There is no way she can seduce him. Really no way! E, ni hindi nga siya nito matingnan sa mga mata. Kahit pa maghubad siya sa harapan nito, hindi niya ito gagalawin.
"Dad, that won't do, really." She sounds hopeless.
"It will. Drink with him and make sure to get him drunk."
Her forehead wrinkled with that idea. It is a bit tricky but difficult at mukhang mahihirapan siya nito kay Winston, but why not try, right? Pasasaan ba at makukuha niya rin ito according to her plans.
"Thank you, Daddy." She hugged him and kissed him sweetly. Perks of being an only child and a Daddy's girl.
Sa bahay ng mga Miller, naging limitado ang galaw ni Karina. Pakiramdam niya kasi, dahil sa insidenteng iyon noong nakaraan ay maraming mga matang nakamasid sa kanya, naghihintay na gumawa siya ng mali, naghihintay na may magawa siyang kasalanan.
"Tell Karina to report to me. We need to talk," utos ni Winston ky Marky.
Mabilis siyang bumaba at nadatnan niya si Karina na tumutulong kay Manang Sela. Kapag wala na siyang gawain kay Winston, e nagpapasya siyang tumulong kay Manang Sela sa kusina dahil sayang naman ang oras at ayaw niyang masyadong napapagod ang matanda.
"Miss Karina, pinatatawag ka po ni Si Winston."
Napatingin si Karina kay Marky na nagsalita.
"Bakit daw?" nagtataka niyang tanong.
"May pag-uusapan daw po kayo."
Umiling agad si Karina. Which basically means she won't. Tapos na ang gawain niya kaya wala na siyang nakikitang rason para puntahan ito sa kuwarto. Kailangan niyang panindigan ang sinabi niya rito na magiging personal maid na lang siya. No intimate relationships, no bed mate relationships Tinapos na niya iyon.
"Ayaw ko. Sabihin mo sa kany, ayaw ko."
Napatingin silang lahat kay Karina pati na rin ang iba pang maids.
"Grabe, ang tapang naman ni Karina. Biruin mo, kaya niyang tanggihan si Sir Winston?" Bulong ng isang katulong sa kasama niyang naghihiwa ng karne.
"Oo nga, e. Alam mo, bilib nga ako sa kanya, mukhang siya lang itong nakatagal ka Sir, e. Tingin mo ba gusto siya nito?" sagot naman ng isa.
"Pakiramdam ko, si Karina ang may gusto kay Sir, e. Si Sir Winston kasi kung titingnan, mas bagay sa kanya ang babaeng tulad ni Ma'am Tiffany. Pang super model ang katawan, sobrang ganda, at sobrang yaman. Bagay na bagay sila."
It hurts Karina to hear such things. Kahit na bulong bulungan lang nila ito, rinig na rinig niya ang mga sinasabi nila. Sumikip pa tuloy ang dibdib niya ng 'di oras. Kung puwede lang sana na maglaho na lang, matagal na niyang ginawa.
"Kayong dalawa, kayo ha! Huwag na huwag kayong mag-uusapa tungkol sa mga amo natin dito kung ayaw niyong matabas iyang mga dila niyo!" ani Manang Sela habang dinuduro duro ang dalawa. She can control them dahil siya ang mayor doma. Nagsitahimik na lag tuloy sila.
"Sorry po, Manang Sela." Sabay na sagot ng dalawa.
Bumaling si Karina kay Manang Sela. "Hija, ayos ka lamang ba?" nag-aalalang tanong nito. Hindi naman siya tanga para hindi mahalata na may espesyal na namamagitan sa pagitan nina Winston at Karina. Isa pa, sa tagal niya dito, kabisado na niya si Winston. Kilalang kilala niyya ito.Mukhang mas kilala pa nga niya si Winston kesa sa sarili nitong ina.
"Manang, ayos lang ako." She forced herself to flash a smile.
"Puntahan mo na doon si Sir Winston. Kilala ko iyon, magwawala iyon kapag hindi nasunod ang gusto niya." Payo sa kanya ng matanda.
Humugot na lamang siya ng isang malalim na buntong hininga saka binitawan ang ginagawa niya sa kusina.
"S-Sige po."
Tningnan niya si Marky na matiyagang naghintay sa kanya.
"Thank you, Miss Karina."
Tahimik lang silang dalawa habang paakyat nang si Marky na mismo ang unang nagsalita.
"He needs you."
Napatigin sa kanya si Karina.
"Anong ibig mong sabihin?" Takang taka pa ito.
"Kilangan ka ni Sir ngayon, Miss Karina. Dalawang araw na siyng hindi pumapasok sa kumpanya nila. Mas lalong nalalagay sa alanganing sitwasyon ang lahat. Mas lalo siyang nalulugmok."
She felt guilty pero pinilit niya ang sarili niya na i-disregard na lamag 'yon.
Hindi ako dapat ma-guilty. Tama lang ang ginagawa kong paglayo. Tama lang ang ginagawa kong paglugar sa sarili ko. Hindi niya ako kailangan. Kailangan niya ng taong kayang tapatan ang estado niya sa buhay at hindi ako 'yon. Ito ang mga bagay na tumatakbo sa isipan ni Karina. Mga bagay na tinago niya lang sa kanyang sarili and prefered no to tell Marky.
Huminto sila sa tapat ng pintuan ni Winston.
"Come inside, Miss." Pinagbuksan siya nito ng pinto and closed the door.
Iniwan niya muna silang dalawa nang makausap ng matino.
"Winston." Halos haplusin ang puso ni Karina nang makita niya si Winston. She missed him so much. Dahil sa pag-iwas niya kasi rito, tinatapos niya agad ang mga gawain niya ng madaling araw kung saan himbing na himbing pa si Winston sa pagkakatulog niya para sa umaga, marami siyang oras na libre para umiwas dito.
Nang makita siya ni Winston na pumasok, agad siya nitong tinakbo saka niyakap ng sobrang higpit.
"Hindi mo nga ako iniwan, pero pakiramdam ko, wala ka pa rin sa tabi ko," malungkot nitong sinabi sa mismong tenga ni Karina without breaking his hug.
Karina can feel that he is really sad. Ramdam na ramdam niya 'yon hanggang buto niya. Gusto niyang maawa rito, gusto niyang bawiin ang binitawan niyang mga salita, pero, mahirap na. Mahirap nang paasahin si Winston dahil hindi niya naman maipapangako kung hanggang kailan niya ito mapapanindigan.
"I am sorrry, Winston. Pero, nilulugar ko lang ang sarili ko."
Kumalas si Winston sa yakap nila saka hinawakan sa mgkabilang balikat niya si Karina.
"No! Hindi mo nilulugar ng maayos ang sarili mo! You still don't know your place, Karina! You still don't know."
Naguluhan si Karina sa mga sinabi nito.
"What do you mean?"
He looked at her intently in the eyes.
"Wala kang lugar sa bahay na 'to. Wala kang lugar sa kahit na anog sulok dito.p
Mas lalong kumunot ang noo ni Karina.
"Why are you saying this? Huwag mo nang ipamukha pa, Winst--"
But before she could finish sayinng his name, sinunggaban siya agad nito ng isang mabilis na halik.
"Hmmmp!" ungol niya.
Inihiwalay ni Winston ang labi niya sa dalaga.
"Because you occupy a special place in my heart, Karina. Kaya kung ilulugar mo lang ang sarili mo, I am just reminding you that your place is right here in my heart. This is where you belong, Karina. You belong to me, alone."
Upon hering those words she wasn't expecting, she felt so much butterflies in her stomach she never felt with anyone before. The agitation that she felt, going all the way here from the kitchen has been replaced with so much delight. Pakiramdam niya, lumutang siyang bigla sa ere. Then, her tears started rolling down her cheeks.
Marahang pinahid ni Winston ang luha niya gamit ang palad nito.
"Please, don't cry."
"I'm sorry, Winston. I'm sorry for making you sad."
"It doesn't matter. Just tell me that you love me too, and tht you will never leave my side, ayos na ako do'n."
She stared at him sincerely and smiled to the best that she can.
"I love you, Winston. I really do love you, and I will be right here to stay by your side."