Days passed by quickly and everything went back to normal. Ako at ang mga kasambahay na lang ang natira ulit sa bahay. I am eating my breakfast when I heard the two housemaids talk in the kitchen.
“Alam mo ba umuwi si Sir Gab dito kagabi lasing na lasing.” Upon hearing my dad's name my ears automatically have their way to eavesdrop. Hindi ko gawain ang makinig sa chismis pero nang marinig ko ang pangalan ng aking ama sa kanilang pinag-uusapan ay nakakapagtaka. My dad is a decent man and he never went home drunk.
“Oo pati si Ma’am Aliza ay umuwi rin kagabi. Narinig ko silang nag-aaway sa may salas,” the other housemaid said.
“Mukhang mabigat ang pinag-awayan nila kagabi dahil sa malakas na sigaw ng Sir. Gab kagabi.”
“Sa ilang taon kong pamamalagi dito ay hindi ko nakita na nag-away ng mabigat ang mag-asawa. Kagabi lang.”
Makikinig pa sana ako kung hindi lang pumasok ang isang kasambahay at sinuway sila. Nang makita ako ng dalawang kasambahay sa hapag ay agad na nanlaki ang kanilang mga mata at hindi inaasahan na may narinig ako sa kanilang pinag-uusapan.
Nagtaka naman ako ng sinabi nila na nag-away si mama at papa. It’s normal for a couple to fight, right? According to some of the romance books that I read, it’s normal for the couple to fight to test and strengthen their relationship. They just misunderstood my parents.
Hindi ko akalain na masyado palang malalim ang ugat ng pinag-awayan nila ng hindi ko inaasahang marinig ang kanilang pagbabangayan noong napadaan ako sa kwarto nila.
“Gab! Ilang taon mo ‘tong tinago sa akin?!” boses ni mama na sumisigaw.
I was about to go downstairs when I heard my mom shouting. Nakalimutan nilang isirado ang pintuan kaya naman mula sa kanilang kwarto hanggang sa aking kinatatayuan malapit sa hagdan ay rinig na rinig ko ang sigaw ng aking ina.
“Matagal na,”kalmadong boses ni papa.
“Anong plano mo ngayon, ha?! Don’t tell me you’re going to bring her here?!”
“Ano na lang ang mukhang maihaharap mo sa anak mo, Gab?! Hindi mo man lang ba na isip na mas masasaktan siya sa ginawa mo, ha!” Naging alarma ko nang biglang humihikbi si mama at ang biglang pagbanggit sa akin.
They are fighting and I am not dumb to notice that it wasn’t normal fight for couples anymore. Minsan ko lang makita na nag-aaway ang aking mga magulang at pero hindi ganoon kabigat ang kanilang pinag-aawayan. Pero iba ngayon. Ramdam na ramdam ko na may problema silang dalawa.
“They need me!” ngayon naman ay si papa na ang sumisigaw.
Dahil sa kyuryusidad ko ay nagtungo ako malapit sa kanilang kwarto at sumandal malapit sa pintuan tama lang para hindi nila makita nakikinig ako.
“Paano naman ang anak mo?! Naisip mo rin ba si Henzy ha?! Halos hindi ka na nga nagkakaroon ng oras sa kaniya tapos dadalhin mo pa rito?!”
Hindi ko maintindihan ang kanilang pinag-aawayan at kung bakit nasama ang pangalan ko. Bakit ako masasaktan?
“Liz, intindihin mo naman ako! Mahirap din ‘to para sa akin. I know all of my mistakes in the past and I am dealing with them now. Now is the time that I can reunite with them!” The thunder voiced of my father echoed throughout the room.
“Understand you?! Gab? Ilang taon na kitang iniintindi at patuloy na iniintindi. Hindi ba pwedeng isipin mo naman ako? Kami ng anak mo?!” humahagulhol na sigaw ni mama.
Nang marinig kong umiiyak si mama ay gustong-gusto kong pumasok sa loob at patigilin sila sa kanilang pag-aaway. Hindi ko kayang marinig na umiiyak ang aking ina. It was like my heart was torn into pieces. Seeing my mother cry is the last thing that I wanted to see. I don’t want her to be hurt.
“Una pa lang alam mo na ang tunay kong nararamdaman! At alam mo ring hindi nagbago ‘yon!”
“It’s final. I want to bring them here. I want Henzy to meet her sister.”
It was then when I realized how my life turned upside down.
Love can be selfish sometimes. Fo your own consumption of happiness you let your greediness eat you as long as you can be happy without thinking of the other side of the party.
However, love also could be the reason why there are still people who are suffering from pain that is why love is pain for me. Malayong-malayo sa depinasyon ng aking ina ilang taon na ang nakalipas.
No one can blame me because I’ve witnessed everything. I’ve witnessed how my mother begs, how my mother endures the pain to protect me. It started with that day that I overheard them fighting.
“Are you okay?” I was back in reality when Reeve suddenly spoke full of concern in his eyes. Taltlong araw na ang nakalipas nang makita ko ang mga pangyayari na ‘yon.
Sa tatlong araw na rin akong hindi mapakali sa aking nararamdaman. Hindi ko mawari sa aking isipan kung tama ba ‘tong nararamdaman ko para sa kaniya. I am not dumb to notice what does my feelings means.
Ayaw ko lang talaga akuin sa sarili ko.
Joana didn’t come to school anymore since that day. At hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ni Reeve na nakita ko silang dalawa no’n sa canteen. It’s obvious that Joana still has feelings for Reeve. She will never initiate that kiss if she doesn’t have feelings for him. Sorry na lang siya at hindi siya gusto ni Reeve.
“Yeah, I’m fine,” simpleng tugon ko sa kaniya at ipinokos ang attensiyon sa paglalagay ng mga pagkain sa refrigerator.
Nandito siya sa apartment ko ng hindi ko inaasahan. Alas nuwebe pa lang ng umaga at oras ko pa sana ng tulog ito nang bigla may kumatok sa pintuan ko. Sa unang katok ay hindi ko binuksan dahil masarap pa ang aking tulog pero nainis ako ng patuloy pa rin ito sa pagkatok kaya naman ay dali-dali kong binuksan ng hindi ko tinignan ang ayos ko sa salamin. For all I thought mga kaibigan ko lang at mamemeste sa akin.
Hindi ko inaasahan na si Reeve ang bubungad sa umaga ko. When I opened the door my eyes got widen on who was standing in front of me automatically my eyes traveled to his body built. He’s wearing just a plain tee shirt and board shorts and the vein on his arms was protruding due to the heaviness of the paper bag he was carrying. Ang aking mga mata ay dumako naman sa kaniyang mga pinamili bitbit ang tig-da-dalawang paper bag sa magkabilang kamay niya. At lahat ng mga malaman ay ang mga groceries.
Doon ko lang din napagtanto na bagong gising lang ako at hindi pa nakapag-ayos. Kakahiya dahil ni mag toothbrush lamang ay hindi ko nagawa sa sobrang pagmamadali.
My hair were still messy at who knows na baka may mga muta pa ako sa mata tapos si Reeve agad ang bumungad sa umaga ko. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis dahil nandito siya o maiinis dahil nakita niya ang mukha ko na bagong gising.
“May laway ka pa sa labi,” nang-aasar niyang tono at walang pagda-dalawang umapak sa apartment ko.
Kinapa-kapa ko naman ang aking labi at ni-check kung meron nga ba talaga. Nang wala naman ay binatukan ko siya. “Kapal!” angal ko.
“Go and take a shower, I’ll arrange your foods here.”
Pagkatapos no’n ay umakyat na ako sa taas para mag handa sa aking sarili. Then it happened that I had recalled something when I was looking at him and I was back from the loss of sense when he asked me if I was okay.
“You’re spacing out,” puna niya sabay lapit sa akin para tulungan akong ilagay ang mga pinamili niya.
“May naalala lang,” ani ko sa kaniya. I wonder if Joana has shared something with him. They know each other for years and they had a thing before. I wonder if he knew something.
“You can tell your burdens to me, you know. I’m willing to hear all of it.” He was arranging everything inside my ref.
From meats to vegetables and drinks lahat ng ‘yon ay inayos niya. Everything inside was organized, hiyang-hiya ‘yong dating laman ng ref ko. After he’s done arranging all of it ay ako naman ang hinarap niya.
I showed my smiled to him at pumunta sa lababo para hugasan ang iba pang mga preskong pagkain na dala niya. I had no intention of telling to Reeve what happened to me before. It’s better if I just keep it to myself.
“Why are you bringing me groceries?” pag-iiba ko ng usapan.
Nakakabigla rin ang kaniyang pagdala ng mga groceries dito sa apartment ko. Alam kong huli niyang punta dito ay walang laman ang ref. ko kundi mga instant noodles lang pero hindi ko naman inaasahan na plano pala siyang dalhan ako rito.
“Because I want to,” he mumbled at kinuha ang mga inaabot kong mga pagkain sa kaniya para ilagay sa ref.
Natawa naman ako sa kaniyang sinabi. “Ganyan din ba ginagawa mo kay Joana no’n?” pagbibiro ko.
Nagtaka ako nang hindi na niya kinuha ang inaabot kong mga pinamili niya na hinuhugasan ko kaya naman ay kunot-noo ko siyang binalingan. Pero bago ko pa man siya harapin ay nasa harap ko na siya na siyang ikinatili ko dahil sa lapit ng distansiya naming dalawa. He’s just inch away from me but instead of looking away I also stared at him.
We’re looking into each other eyes as if our hearts were connected and no one dared to break the tie in between. Ang kaniyang mga titig ay parang elektrisidad na dumadaloy sa aking katawan.
He moves closer to me even more and leaned his head on me. Then he flashed his sweet smiled at me, “I’ve never done this to any girl, Henzy. Sa’yo pa lang.”
I blink many times and bit my lips. Naging mahigpit ang pagkapit ko sa mga pagkaing nasa kamay ko. “S-should I be flattered about it,” nauutal kong tugon sa kaniya.
He smirked and lean closer to me even more kaya naman ay ako na ang kusang umiwas sa aming distansiya dalawa. Hindi ko na kaya ang pagiging malapit nang aming mga mukhang na parang malapit nang maghalikan.
“Hmm… Are you?”
If it was other girls they would probably think that he’s hitting on them. Ang ginawa ni Reeve ay hindi magagawa ng isang normal na lalaki lang. Only those who have affection for someone can do this thing that is why girls would assume that he likes them, but I am not one of those girls, Reeve was just doing this because the last time that he went here I am out of supplies. Iyon lang at wala ng dahilan.
I don’t want to assume things that might hurt me. As I’ve said, I will let fate decide on its own.
“Why are you doing this?” I asked. Although I am not like other girls, my heart is in danger. I don’t want to risk it… It’s weird because he’s doing this for no reason. It has to have a reason.
“I told you, it is because I want to,” he whispered huskily. His voice has its way of bringing chaos to me, huh. Sometimes if he’s speaking I just want to record his voice and would listen to it and repeat if I just want to.
Tumikhim na lamang ako at agad na tinalikuran siya. Wala na akong ibang masabi pa sa kaniya kaya nagpatuloy na lamang ako sa aking ginagawa. I don’t want to assume things yet he’s action and words makes me breaks it.
Iniling ko ang aking ulo para mabalik sa katinuan… No, Henzy… You can’t fall in love when you’re heart is still troubled. I know that it's starting showing signs to yourself but still don’t acknowledge it as long as you’re not okay.
Kanina pa kami dito sa kusina pero hindi pa kami tapos dahil binili ata ni Reeve ang buong supermarket sa rami ng kaniyang pinamili. I am still washing those fresh foods before putting them in my refrigerator just to be safe.
“’Yong totoo, Reeve. Binili mo ba ang buong supermarket?” sabi ko sa kaniya, “parang hindi mo na ata tinirhan ang ibang mamimili dahil sa dami ng binili mo. Hindi naman ‘to pang isang buwan na budget lang!” I exclaimed.
At halos lahat ng pinamili niya ay mga gulay at meat wala man lang ‘yong usual na binibili ko na mga instant noodles, de lata at mga junkfoods.
Ghad! How am I supposed to live these foods?! Ni hindi nga ako marunong magluto!
“I don’t want you to see eating instant noodles again which is not healthy for your body,” he uttered.
“Aanhin ko ‘tong lahat? You know that I can’t cook food then all of the things that you brought is needed to be cooked!” paghihisterya ko ng wala talaga akong mahanap na mga madali lang lutuin.
“You don’t need to cook cause I will be the one to cook for you,” ngiting tugon niya sa akin na parang hindi big deal sa kaniya dahil mas lalo lamang siyang ngumis ng binigyan ko siya ng nakakamatay na titig ko.
“Talaga lang ha?” paghahamon ko.
“Try me, Neve. I am not joking,” he seriously stated.
“Well let’s see then.”
“Let’s see. Ready your heart and stomach cause it will be filled with love everyday,” naniningkit at nakangisi niyang tugon sa akin.
“Love?”
“Your heart and stomach will be filled with love, love from my cooking skills.”
Hindi ko na mapigilang humalakhak sa kaniyang sinabi. I never think that he has humor hiding in his self. Ang corny ng kaniyang sinabi.
“Di ko alam na may tinatagong biro ka pala sa katawan, Reeve,” natatawang ani ko sa kaniya.
“I am not jok—“ hindi na niya natuloy ang dapat niyang sasabihin nang biglang nag ring ang kaniyang phone.
He put the vegetables aside and picks up his phone from his pocket who keeps on ringing. Before he could answer it I already saw the name of the one who called.
My mood immediately turned sour when the name that pops up was the name of my most hated sister.
My half-sister, Joana.