“Sa Maynila po. Hindi naman po itong bayan ninyo ang pakay ko kundi ang susunod pang bayan. May hinahanap po akong tao. Minalas lang po talaga na nasira ang tulay pagtawid ko at nalaglag ang sasakyan ko,” paliwanag ng lalaki na bagamat nagta-Tagalog ay may hint ng accent. Parang sosyal pa rin itong pakinggan.
Walang identification cards ang lalaki at iba pang dokumento. Ang cellphone at pera nito ay kasama ng sasakyan na tinangay ng ilog. Wala rin namang signal ng cellphone sa kanila dahil bukod sa liblib, malamang ay apektado ng bagyo.
“Sino naman ang hinahanap mong tao?” tanong ni Cynthia Lyn na hindi inaalis ang tingin dito at nahuli niyang nagpapa-cute. “Mukhang importanteng tao dahil sinuong mo pa ang bagyo para lang mahanap mo siya. Baka girlfriend mo o asawa.”
Mahinang humalakhak si Richard na nagpakita sa biloy nito sa magkabilang pisngi. Di maiwasang mairita ni Esmeralda sa kahulugan ng tawang iyon. Paano kung may asawa na ito o nobya? Aamin kaya ito?
“Wala pa akong asawa o girlfriend,” sabi nito.
Umani iyon ng mumunting ngiti ng tagumpay mula kay Cynthia Lyn. Kumunot naman ang noo ni Esmeralda. Ganito kaguwapo pero walang asawa o girlfriend? Maniwala naman siya. O baka naman madaming babae sa buhay nito.
Nang lingunin niya si Richard ay mabilis niyang binawi ang tingin at itinuon sa pagliligpit sa pinagkainan nito. Baka akala nito ay interesado siyang malaman ang tungkol sa buhay nito.
“Kung wala ka pang asawa o girlfriend, pwede bang mag-apply?” tanong ni Cynthia Lyn na umani ng halakhakan mula sa mga kalalakihan sa paligid.
“Tatanda ka nang dalaga, Cynthia Lyn,” kantiyaw ni Topher.
Pinanlakihan nito ng mata si Topher. “Basted ka lang kasi sa akin kaya ka bitter.”
“Sino nga pala ang hinahanap mo?” pag-iiba ni Esmeralda sa usapan.
Saglit na hindi nakasagot si Richard. Sumulyap ito sa kanya at di niya alam kung bakit nakita niya ang talim sa mga mata nito. Pero nakangiting ibinalik ang tingin sa mga kausap. “An old friend. Kailangan ko siyang matagpuan. May nakapagsabing sa kabilang bayan pa siya matatagpuan.”
Napakamot sa ulo si Mang Kadyo. “Mahihirapan kang marating ang San Nicholas, hijo,” tukoy nito sa susunod na bayan. “Mahirap ang daan doon ngayon dahil maputik. Malamang ay maraming gumuhong lupa at natabunan ang daan. Kailangan mo munang hintayin na bumuti ang panahon bago ka makapunta doon. Magpalipas ka muna ng bagyo dito at hanggang pwede nang madaanan ang mga kalsada.”
“Iyon po ay kung ayos lang sa inyo na magtagal ako dito,” sabi ni Richard.
“Sa amin okay lang. Kahit gaano mo pa katagal na gusto. Kung gusto mo forever pa,” excited na sabi ni Cynthia Lyn at tumingin sa kanya. “Hindi ba, Esmeralda?”
Nagulat siya sa tanong. Tumango siya nang sunod-sunod at alanganing ngumiti. “Ah, oo,” maagap niyang sagot. “Pwede siya dito hangga’t hindi pa siya magaling o di pa nako-contact ang kamag-anak niya.”
Nagtatalo ang kalooban ni Esmeralda. Isang bahagi niya ay nagsasabing dapat lang na manatili doon ang lalaki. Sinagip niya ang buhay nito at responsibilidad niya ito, bukod pa sa natural nang matulungin ang mga kababayan niya. Isang bisita na ang turing nito kay Richard kahit hindi ito lubusang kilala.
Nagbababala ang isang bahagi ng pagkatao niya. Maaring mapanganib si Richard Infante. Hindi niya ito kilala. Isa itong estranghero. At isang malaking banta sa katinuan niya ang pananatili nito doon. Sa simpleng ngiti lang nito o sa pagdidikit ng kanilang balat ay hindi na niya maintindihan ang nangyayari sa sarili. Parang lalagnatin siya. May naglalagablab na apoy sa pagkatao niya. Samantalang sa kanilang dalawa ay ito ang may sakit at hindi siya.
Ilang sandali pang nagkwento ang mga ito nang makita niyang humikab si Richard. Sa palagay niya ay pagod na ito. Nahihiya lang marahil na sabihing gusto na nitong magpahinga kaya matamang nakikinig sa kwentuhan.
Tumikhim siya na natigil sa pagtatawanan ang mga ito. Nagtataka ang mga ito na tumingin sa kanya. “Bakit, Esmie?” tanong ni Cynthia Lyn.
“Bukas na ninyo ituloy ang pagkukwentuhan. Hayaan muna nating magpahinga si Richard. Kailangan rin ninyong magpahinga. Masyadong maraming nangyari sa araw na ito,” sabi niya.
Nagtayuan na ang mga ito at naghikab na rin ang ilan. Saka lang marahil naramdaman ang pagod at antok. Masyado kasing nawili ang mga ito sa pagku-kwentuhan. Kahit siya ay hindi nakaramdam ng pagod kung hindi pa niya nakitang naghikab si Richard kanina.
Matapos maglabasan ang mga ito ay inayos niya ang kumot ni Richard. Hangga’t maari ay iniiwasan niyang tingnan ito subalit ramdam niya ang init ng titig nito sa kanya. Parang may mainit na haplos na dala ang mga mata nito sa balat niya. Hindi niya alam kung bakit nakakaramdam siya ng ganito. Paanong naapektuhan siya sa simpleng titig nito, sa simpleng presensiya nito?
“Tawagin mo lang ako kung may kailangan ka pa. Nandiyan lang ako sa kabilang kuwarto,” anang si Esmeralda sa pormal na boses. “Magpahinga ka na.”
Nagulat siya nang pigilan nito ang kamay niya. Mula sa kamay nitong nakahawak sa kanya ay binaybay ng tingin niya sa mukha nito. Sa kabila ng balbas nito ay mukha pa rin itong aristokrata. Nakadagdag sa kaguwapuhan nito maging ang mahaba nitong buhok. “B-Bakit?” pabulong na tanong niya at parang pangangapusan siya ng hininga.
Naganap na ang ikinatatakot niya. Ayaw niyang tumingin dito dahil alam niyang hindi madali para sa kanya na alisin ang paningin sa guwapo nitong mukha. Sa tulong ng liwanag mula sa lampara ay nabanaag niya ang mukha nito. Lalong nagningning ang mata nitong kulay kape dahil sa repleksiyon ng liwanag.
“Pwede mo bang lagyan ng langis o ointment ang likod at tagiliran ko?” tanong nito sa kanya. “Masakit.”
“S-Sige. Kukuha lang ako ng langis,” sabi niya at lumabas ng silid. Nagtungo siya sa kuwarto niya para kunin ang bote ng langis ng niyog na may siling labuyo na ginagamit nila. Epektibo iyon para pantanggal ng sakit ng katawan.
Pero muntik na niyang mabitiwan ang bote ng langis nang pagbungad niya sa silid ay nakahubad na ang T-shirt ni Richard.
Si Richard siguro ang may pinakamakisig na katawang nakita niya. Halatang batak sa ehersisyo. Mistulang ginto ang kulay ng balat nito at sa bawat paggalaw nito habang inaayos ang kumot sa baywang nito ay gumagalaw din ang muscles nito. Animo’y nililok ng isang bihasang pintor.