“COOL! I like your car,” komento ni Jameson at hinaplos ang leather seat ng kotse niya. Tumaas ang kilay ni Nadia. Para itong bata na noon lang nakasakay ng kotse. Samantalang nang mag-beinte uno ito ay binigyan ito ng ama ng Jaguar bilang regalo. Ibinenta lang nito at saka naglagalag sa mundo. Masaya itong mabuhay nang walang responsibilidad.
“Toyoto VIOS lang ito. Di naman kamahalan ang kotse ko.”
“Nah! I like your car.” Tumingin ito sa rearview mirror at inayos ang buhok. In-adjust pa ito ang rearview mirror para makitang mabuti ang sarili. “Ang guwapo ko kasi dito. Nice!”
Ibinaba niya ang sun protector sa tapat nito. “May salamin din dito. Diyan mo titigan ang sarili mo.”
“Gee! Thanks!” anito at ipinagpatuloy ang pagpapapogi.
Nagtitimpi niyang ibinalik ang ayos ng rearview mirror. Narcissistic! Baka wala siyang ibang gawin pag magkasama kami kundi tumitig sa salamin.
“Gusto mo bang kumain muna o gusto mo nang puntahan ang girlfriend mo sa hotel?” tanong niya sa lalaki.
“Girlfriend?” Pagak na tumawa ang lalaki. “Fishing for information?”
Umikot ang mga mata niya paitaas. “Sir, with all due respect, gusto ko lang malaman kung saan kayo dadalhin. I am at your disposal after all. Trabaho lang.” Akala mo naman dito umiikot ang mundo. Na lahat ng itanong dito ng isang babae, ibig sabihin ay may gusto na dito.
“Hindi ko siya girlfriend. Nagkakilala lang kami sa eroplano,” paliwanag nito.
“Oh, I see!” Di pa pala nito girlfriend pero pumayag ito na basta-basta makipaghalikan sa publiko. Hindi ba ito nahihindik o naiilang?
“The kiss is just like a handshake abroad.” Parang nabasa nito ang iniisip niya. “No malice.”
“Okay,” usal ulit niya. Handshake lang pala. Wala daw malisya Bakit kailangan pang ibigay ang hotel number ng babae? Hindi naman siya bata. Ano ang posibleng gawin ng mga ito doon kung halik pa lang ay handshake na?
“I have a feeling that you already made a judgment on my morality.”
“Paano mo naman nasabi iyan kung wala naman akong sinasabi?” Ito nga ang paliwanag nang paliwanag samantalang wala naman siyang itinatanong.
“Tumataas ang kilay mo. It means that you disapprove of me. Alam ko naman na conservative sa bansang ito. Pero di ko kasalanan na hinalikan niya ako o binigyan niya ako ng calling card. I didn’t ask for it.”
“My opinion doesn’t matter at this point,” aniya at minaniobra ang sasakyan sa ma-traffic na kalsada palabas ng airport area.
“Akala ko ba sinasabi mo kahit anong gusto mo.”
“Nandito lang ako para sa mga bagay na may kinalaman sa Deogracias Furniture. Walang kinalaman ang kompanya tungkol sa bago mong kaibigan. I am your driver for now.” At least, hanggang maihatid niya ito sa villa sa araw na iyon. “Kung saan mo gustong pumunta, dadalhin kita. If you want to visit your lady friend, I can take you there.”
Humalukipkip ito. “And what are my father’s orders?”
“Iuwi kayo sa villa. You must take a rest. Bukas daw simula na ng trabaho mo.”
“And why are you giving me an option. You are my father’s yes man.”
Nagkibit-balikat ang dalaga. “At least, I know where to find you. I don’t need to look for you elsewhere. Di mo rin ako kailangang takasan.”
Paraan na rin niya para makuha ang kooperasyon ng lalaki. Pabor din iyon sa kanya. Bukod sa maididispatsa agad niya ito sa araw na iyon, hindi siya ang magiging sentro ng atensyon nito. Di na siya nito aakitin.
Bigla nahigit ni Nadia ang hininga nang maramdaman ang paghilab ng tiyan. Naapakan tuloy niya ang preno. “Anong nangyari? May masakit ba sa iyo?” tanong ni Jameson.
“Wala,” kaila niya at muling pinaandar ang kotse.
“Baka naman nagpapalipas ka ng gutom. Anong oras ka huling kumain?”
“Noong coffee break pa,” napilitan niyang amin.
“Hindi ka nag-lunch?” tanong nito sa mataas na boses. “Hindi mo dapat pinababayaan ang sarili mo. Skipping meals is the biggest mistake...:
“Delayed ang flight mo. Di ko alam kung anong oras ka dadating kaya di ako umalis sa pwesto ko. Fine. Kasalanan ko na.” Ginagawa lang naman niya nang maayos ang trabaho niya.
“I am sorry,” usal nito sa mababang boses. May kinalkal ito sa bag. “Here. Kumain ka muna ng cookies. Bigay sa akin ng bata sa eroplano kanina.”
“Cookies,” nakakunot ang noo niyang tanong.
“Ito muna ang kainin mo habang wala pa tayong nakikitang makakainan.” Iniumang sa bibig niya ang isang chocolate chip cookie. “Masarap ‘yan.”
Cookies lang ang inaalok nito pero parang nanunukso ito. Kusa naman niyang ibinuka ang labi niya. Hindi niya alam kung bakit parang di siya makahinga habang nakatingin ang lalaki sa kanya. Bakit parang tinititigan nito ang labi niya? As if he wanted to kiss her.
Bite size lang ang cookie kaya naisubo niya. Nahigit iya ang hininga nang haplusin nito ang labi niya. “You have crumbs on your lower lip.”
Muntik na siyang umungol. This man is sensual to the core. Hindi niya alam kung bakit nagagawa nitong erotic ang simpleng pagsusubo lang ng cookie. She felt hot and cold all over.
Lumunok siya at tumango. “Thanks.”
Ibinalik niya ang tingin sa kalsada at nag-focus sa pagmamaneho. Huwag mong lagyan ng malisya, Nadia. Kung ‘yung kiss nga sa kanya walang malisya, iyan pa kayang hinaplos lang ang labi mo? Di ka kabarkada ni Maria Clara. Kain lang nang kain, sermon niya sa sarili.
Nang muli siya nitong sinubuan ay kusang bumuka ang bibig niya. Kailangan niya ng sustenance kaysa naman mag-collapse siya sa gutom. Pareho pa silang madidisgrasya ni Jameson. It was not so bad.
“Chocolate drink,” alok pa nito at iniumang sa labi niya ang straw.
“Bigay ng bata sa iyo?” tanong niya.
“Nope. I bought it. Maganda ang chocolate drink para mabilis kang magka-energy,” sabi ito. “Come on. Huwag ka nang mahiya.”
Sumimsim siya. She forgot when was the last time she drank one. And she loved it. Mula nang kunin siyang sekretarya ni Don Felipe, very particular siya mula sa ayos niya hanggang sa kinakain at iniinom pati kilos. Parang bumalik siya sa pagkabata.
“Uy! Gusto kong doon kumain,” sabi nito.
“Saan?” tanong niya.
“Sa Jollibee!”