Kaagad na itinawag ni Cassie sa kanilang bahay kung nasaan siya at kung sinong kasama niya. Natural na nagalit ang lolo niya ngunit ipinaliwanag niya na ang kanyang ama mismo ang nagsuhestiyon na pumunta siya doon bilang isang bakasyon. Sinabi pa niyang malaking maitutuloy ng pagtigil sa ranch house upang ma-relax ang isip niya.
“Hindi ka talaga susuko ‘no? Anong kasunod? Pasusunurin mo dito ang Papa para sunduin ka?” iglap siyang napalingon nang marinig ang tinig ni Lourd sa kanyang likuran. Nagtatanong ang mga matang tiningnan niya ito.
Kumibot ang gilid ng labi nito saka iniangat ang kamay na may hawak na cellphone.
“Katatapos lang naming mag-usap ng Papa. Alam na niyang narito tayo. And of course, nagalit s’ya. He said I’m putting you in danger. Tsk, tsk. Ako pa ngayon ang panganib sa buhay mo gayong ikaw ang anay na sisira sa pamilya ko.” Sabi nito nang padabog na inilapag ang cellphone nito sa ibabaw ng billiard table. Nasa lower ground sila at naroon ang playroom.
Cassie sighed out of great frustration. Tinawagan siya ng kanyang ama kanina bago siya tumawag sa bahay nila. Itinanong nito kung nasaan siya at wala siyang makitang dahilan upang itago iyon. Ngunit lalo lamang pala niyong nadagdag ang galit ni Lourd sa kanya.
“Please, tama na. I hate fights. Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na wala akong ginagawang masama. I have reasons kung bakit kilala ko ang Papa mo. Dahil tulad mo ay a…” hindi niya nagawang ituloy ang sasabihin. Muli siyang nagbuga ng hangin. “Just this conversation, Lourd. ‘Wag nating pag-usapan ang tungkol sa bagay na ‘yan. Nakakapagod.”
Ilang sandaling hindi ito umimik. Nakatingin lamang ito sa kanya. Hanggang sa huminga ito nang malalim.
“Fine. Anong gusto mong mangyari ngayon?” Anito.
“Hindi ko alam.” Panay ang iling niya.
Umatras ito at sumandal patalikod sa billiard table. Kinuha nito ang isang bola at nilaro-laro iyon.
“Naglalaro ka ba nito?” tanong nito tukoy ang bilyar.
“Hindi.” Mabilis niyang sagot.
“Okay. Laro tayo.” Sabi nito at kumilos upang kuhanin ang dalawang tako na nakasalansan malapit sa mesa. Inabot nito ang isa sa kanya. Inayos nito ang mesa saka tumingin sa kanya.
“Umpisahan mo.” utos nito.
Sa kawalan ng maipoprotesta ay hinayaan na lang niyang ito ang masunod at sinubukang makipaglaro dito.
“It’s your shot.” Nakangiting sabi ni Lourd sabay tayo mula sa pagkatungo sa billiard table.
“Sure.” mayabang na tugon ni Cassie. Alam niyang nagpapanggap lamang ito. Hindi ito marunong. Ni hindi nga ito marunong humawak ng tako.
“Aim your target. Focus your eyes on it.” Advise pa niya dito habang nakatitig sa kanya. His body was half bending, his chin resting on the edge of the table.
Tiningnan siya nito nang masama saka ibinalik ang tingin sa pagtira. Napangiti siya. And amused. He was enjoying watching her. She was very lovable yet seductive.
“Alright.” Sa pagkagulat niya ay padabog nitong inilapag ang tako sa mesa. Hindi nito itinuloy ang tira.
“Hindi ko kaya. Panalo ka na.” tila yamot na sabi nito.
“What?” amused na sabi niya. Playing in his face was a smile of triumph. Padabog na itong umupo sa ibabaw ng mesa patalikod sa kanya.
“Ang dali mo namang sumuko. Nag-uumpisa pa lang tayo ah.” Umikot siya upang makalapit dito.
“Ayoko na.” walang gana nitong tugon habang panay ang kuyakoy.
“You know what? I lost my precious car when I was defeated in this game.” Maya-maya’y sabi niya at naupo sa tabi nito.
“Sayang. Pinaghirapan ko pa naman ‘yon.” Patuloy niya sa pananahimik nito.
“Kahit naman anong gawin ko, hindi naman ako mananalo.” Paghihimutok naman nito.
Malakas na tawa ang isinagot niya dahilan upang lalong kumunot ang noo nito na tila inis na inis na.
“Anong nakakatawa?” pikon nitong tanong. Tumigil siya sa pagtawa at bumaba sa mesa upang humarap dito. He grabbed her face and kissed her forehead. Hindi ito umiwas ngunit ramdam niya ang tensyon mula dito.
“Do you want to hear a story?” tanong niya.
Sandali itong tahimik. Nakatingin ito sa kanya na tila pinag-iisipan kung tatango o iiwas na naman.
“What story?” kalauna’y tanong nito.
Humiwalay siya dito at tinabihan ito ng upo sa mesa. “The story of a premature baby boy.”
Narinig niya ang pasinghal nitong tawa. “Sige nga. Umpisahan mo.”
“Once there was a boy. He was born in Los Angeles, California, november twenty-six, nineteen eighty-two. Premature baby s’ya dahil seven months pa lang siya sa t’yan ng nanay niya ay lumabas na siya. Isang Filipina Psychology student ang nanay n’ya. Mexican soldier naman ang tatay n’ya na na-assign sa Midddle East no’ng time na ipinagbubuntis pa lang siya ng nanay niya. Isang hapon, sa middle east, nagkaroon ng engkwentro between US force at mga nagrerebelde. Ilang sundalo ang nasugatan at may mga namatay. Isa doon ang tatay ni premature baby boy. Isang taon siya nang mangyari ‘yon.
“Sobrang dinamdam ng nanay niya ang pagkawala ng tatay niya. Kinailangan ng nanay niyang tumigil sa pag-aaral kasi walang ibang magtutustos sa kanila. Namasukan ang nanay n’ya as helper sa iba’t-ibang tao. She needs to work overtime. Kailangan nila ng pera. Pero kahit na anong gawin ng nanay n’ya, kulang pa rin ang kinikita nito. Noon nagsimula na ma-depress ng nanay niya. Hindi na ito nagtrabaho at nalulong pa sa alak. Napapabayaan si baby boy. Kung hindi pa sa mga kaibigan ng kanyang nanay ay hindi siya makakatikim ng gatas o kahit ng simple pagkain man lang. Sinubukang kausapin at ayusin ng mga kaibigan ang nanay niya dahil kung magpapatuloy daw na ganoon ito ay baka mamatay na rin si baby boy. Pero hindi nakinig ang nanay niya. Nagtuluy-tuloy lang ito sa pagpapalulong sa drepresyon.
“A good friend named, Carmela, came to the rescue. Kaibigang matalik ng nanay niya ito at tinulungan sila. But the help was a bit late. Hindi na nito nakayanan ang problema kaya tinapos na lang ng kanyang nanay ang sarili nitong buhay. Dalawang taon lamang siya si baby boy noon.
“Naiwan kay Carmela si baby. Sinubukang lapitan ni Carmela ang mga kamag-anak ni baby na pwedeng mag-alaga sa kanya pero bigo si Carmela. Kahit ang pamilya ng tatay ni baby boy ay hindi rin nakita. Dahil sa awa, dinala ni Carmela si baby boy sa Pilipinas at doon lang inalagaan. Wala kasi silang anak na lalaki noon. Dalawang babae ang anak nila.
“Baby boy grew up healthy and happy in Carmela’s love. Itinuring nilang mag-asawa na parang tunay na anak si baby boy at minahal. They gave them a beautiful life. Kaya gano’n na lang pagmamahal niya sa pamilyang kumupkop sa kanya. He would be dead if not for Carmela. Now, baby boy is thirty-two and fell in love with a girl. Her name is Cassandra. The end.”
“Nice story.” Cassie said in a small voice.
“That’s my story.” Tugon niya.
Isang matagal na katahimikan ang sumunod na eksena. Naghihintay siya ng sasabihin ni Cassie ngunit wala siyang narinig. Wala rin siyang mahagip na sabihin. Nasa isip niya kung bakit at paano niya nagawang sabihin dito ang pinakatatagong storya ng buhay niya.
Cassie blinked and swallowed painfully. Sinundan niya ng tingin si Lourd. His story sounded so real. Hindi nakaligtas sa kanya ang lungkot sa tinig nito. Nagulat siya. Wala sa akala niyang may ganoong emosyong natatago si Lourd. Kilala niya itong masayahin at tila kay gaan ng buhay. It was the first time that she saw and felt him that way.
“Lourd…”
“Anak ako ng kaibigan ng mama na nakasama niya sa US no’ng nagma-masters s’ya. Iniuwi nila ako dito dahil wala na akong ibang mapupuntahan.” Saad nito.
Tuluyan nang nawala ang masayang mood nila. Lumakad ito palayo sa kanya. Nilaro-laro nito ang mga bola sa billiard table.
“B-bakit…anong-” she sighed heavily. “I…should have known.”
“I love my family so much. My mother I cherish the dearest. Pinaramdam n’ya sa’kin ang pag-aaruga ng isang ina na hindi ko naranasan sa totoo kong nanay. Sila ng papa, binuhay ako at pinag-aral. Ibinigay nila ang lahat ng gusto ko. Sinuportahan sa lahat ng bagay na gusto kong gawin kahit pa nga may iba sanang plano sa akin ang papa. They never fail to make feel happy and contented. Ganito ako ngayon dahil busog ako sa pagmamahal nila. I am not legally adopted. Gusto nila akong ampunin pero ako mismo ang umayaw. Malaki ang pasasalamat ko sa lahat ng nagawa at ibinigay nila sa’kin. Hinayaan nila akong gamitin ang apelyidong ‘Fortes’ dahil isa rin iyon sa pasasalamat ko sa kanilang mag-asawa.” Saad nito saka tumingin sa kanya.
Nag-iwas siya ng tingin. Sa hindi malamang dahilan ay parang nanghihina siya sa rebelasyong lumantad sa kanya. Parang pinaglalaruan siya ng tadhana. Bakit? Anong gustong ipakita ng lahat ng iyon sa kanya? Bakit siya nasasaktan nang ganito? If those were the surprises of her life, why does it hurt?
“H-hindi ka nila anak. Hindi ka n’ya anak…” sambit niya sa nanginginig na tinig. Gusto niyang kumilos at lumapit dito pero parang namamanhid ang katawan niya. Maybe it was shock.
“Oo. Hindi ako anak ng lalaking ginusto mo.” ani Lourd na bumalik ang harshness sa tinig nito. Lumipad ang tingin niya dito. Inaasahan na ni Cassie ang namumuong luha sa kanyang mga mata. Nasasaktan sa bawat sagot nito. Tumayo siya at hinarap ang binata.
Nagpatuloy ito. “Mahalaga sa’kin ang pamilya ko, Cassie. Hindi ako papayag na masira ‘yon. Hindi ikaw o kahit sino ang pwedeng manggulo sa pagsasama nila ng Papa. Hindi ikaw ang magbibigay ng lungkot kay Mama. You don’t have the right.”
Bumalong ang luha ni Cassie. Wala nang halaga ang lahat ng masasakit na salitang ibinabato nito sa kanya. Isang realisasyon ang unti-unting pumapasok sa isip niya. Lourd was adopted. Ibig sabihin ay hindi ito Fortes biologically. Hindi nito totoong ama ang kanyang ama. Ibig sabihin ay hindi niya ito kapatid. It was a relief. Parang kamundong tinik ang nahugot mula sa puso niya. Naluluha siya sa galak. Mabait pa rin ang tadhana sa kanya. Binigyan pa rin siya ng pagkakataong mahalin si Lourd.
“What are those things…a woman should have to…at least got your affection?” bagkus ay tanong niya dito habang namumuo ang antisipasyon sa puso niya. Nakita niya ang pagkunot ng noo nito. Halatang hindi inaasahan ang tanong niya.
“Ano bang ibig mong sabihin?” tanong nito.
“I’m sorry. I’m sorry kasi lumayo ako sa’yo. Iniwasan kita. Pinahirapan kita at kung sa akala mo ay niloko kita. I’m sorry. I’m so sorry. Nasaktan din ako sa ginawa ko sa’yo. Patawarin… mo ‘ko.” Naluluha niyang saad.
Lourd cannot blink. Pinipilit na basahin kung anumang sumasalamin sa mga mata ng dalaga. Bigla siyang naguluhan sa inakto nito. May kinalaman ba iyon sa mga sinabi niya?
“Bakit mo sinasabi ang mga ‘yan?” naguguluhan niyang tanong.
“Akala ko hindi kita pwedeng mahalin.” Umiiyak nang sabi nito.
“Dahil ama ko s’ya gano’n ba?” nasasaktan niyang agap. “Dahil conflict ako sa relasyon n’yo. Maybe you really planned it, don’t you?”
“Please, tama na-” anito at patakbong lumapit sa kanya. Nagulat siya nang yakapin siya nito. Mahigpit na yakap.
“I love you, Lourd.” Umiiyak nitong bulong sa kanya. “Please, maniwala ka. Wala akong ibang minahal kundi ikaw. I love you so much.”
“Cas…” pakiramdan niya at bahagyang tumigil sa tibok ng puso niya dahil sa sinabi nito. But he felt good. Totoo kaya ang mga sinambit nito? Or was he being deceived again.
“Iniwasan kita dahil akala ko hindi pwede. Na isang kasalanang-”
Pinigilang ni Lourd ang lahat ng sasabihin nito nang bahagya niya itong ilayo sa kanya. Pakiramdam niya ay nasasaktan siya. Parang gumuguho ang mundo niya sa nakikitang mga luha nito. He did not wholly understand but it was as if he was on a falling edge if she was hurting.
“Paano mo nasasabi ang mga bagay na ‘yan? I’m all yours.” May kaunting galit na tanong niya.
“Pakiramdam ko ang layo mo. Lourd-” Umiiyak pa rin nitong sagot.
“Hindi totoo ‘yan. Sa tuwing magkasama tayo, iniisip ko na sana sa akin ang buong atensyon mo. Akin lang.” pigil niya at hinawakan ang magkabila nitong pisngi at mabilis na hinalikan. He could not prepare in his mind of any words to calm her down and the only piece he could think was to kiss her.
Tulad ng naganap ay mabilis ding naghatid ng init iyon na parang bumabalot sa katinuan ni Lourd. Her lips touched soft and sweet. His hands move to her waist pressing its side. Na parang dito niya makukuha ang lakas na kailangan niya.
She started to tremble. He felt it. Kasabay ng kabang nararamdaman niya ay ang sensasyon dahil sa pagkakadikit ng kanilang katawan. He tasted her like a breeze coming from a mountain. It was like paradise in her hand. He magnet himself to her and clung like a hungry vixen. Tila kay gaan ni Cassie nang buhatin niya ito at iupo muli sa billiard table.
Hindi naiwasan ni Cassie ang mapaigtad nang hawakan binata ang dibdib niya. Her legs wrapped to his waist clinging him closer, closer to her arms. Naitaas na nito ang tank top niya. At siya naman nakapaloob din ang mga palad sa suot nito at hinahaplos ang katawan nito.
Humihingal na iniwan nito ang mga labi niya at tinungo ang mga kanyang leeg. He sensually licked her skin with his tongue.
“Lourd…” she softly called. Pakiramdam niya ay hindi siya makahinga sa sobrang lakas ng tibok ng puso niya. Tila may boses ang bawat tibok ng puso niya.
Sumandaling tumigil si Lourd sa paghalik sa kanya at halos magdikit ang kanilang mukha sobrang lapit ng pagtitig nito sa kanya. Napapikit siya nang maramdaman ang hininga nito na halos nalalanghap na niya.
“You’re driving me crazy, Cas.” He blew his breath to her. Nanatili sa baywang niya ang mga kamay nito at bahagyang minamsahe iyon.
She grabbed his face and tried to say something. She partly open her mouth hoping some words to come out but it only seemed an invitation to him that he then kissed it again. It was even more calling this time, more passion and wildness. Halos humiga na siya sa table dahil tila nanghihina na siya dulot ng sensasyon kumakain sa kanyang ulirat.
He removed her top exposing her bra. Liyad siyang hinila ni Lourd at ipinagpatuloy ang ginagawang paglalakbay sa kanyang katawan. His hand moved to the strap of it laying it down and nibbled her shoulder almost biting it. Binalot ang nakakakiliting kuryente ang buong katawan ni Cassie. She prayed to help her fight this unstopping circulation. It is like she wanted to get inside him. Feel his body deep into his soul. She wanted to feel his every beat and breathe his life, that it will became her death if it just crossover.
Nakatukod ang kanyang kanang siko sa billiard table habang halos sabunot na niya ang buhok ng binata ay patuloy pa rin ang mapusok na paghahalikan nila.
“Cas, I cannot stop now.” Hirap na bulong sa kanya ni Lourd. His left leg was now hanging on the edge of the table. She felt his hardness.
“W-what?” litong sabi niya. Napalitan ng takot ang kaninang pagnanasang nararamdaman niya. Hindi niya alam kung bakit nangyari iyon. She would not regret sharing a kind of ecstasy with him that she really loves him but a certain curtain of back out had lay down.
“Bakit?” tanong nito. Ang balak na pagsagot ni Cassie ay nanatili na lamang tahimik dahil muli nitong inangkin ang kanyang labi.
“N-no…” Cassie tried to speak in the middle of their kiss.
“Plea…se…” Lourd was almost trailing off. And she went to full shock when he seized her as his body arched.
They were both starting to sweat as their bodies were shaking as the sensation went to boiling. That made Lourd takes off his shirt. Now she was free to explore his beauty.
Did she stop? Definitely not.