"Do you mind if you have some date with me?" tanong niya nang biglaan kaya napatingin ako kay Octav. "I mean, wala ka namang pupuntahang iba kaya p'wede pa tayong magsama?" he asked, scratching his head.
"Wala naman akong pupuntahan," I said and looked away. "Pero tama ba na magsama tayo?" I asked him back.
I didn't mean to say no to him, but I guess I just have to ask him. Especially if he has a girlfriend or a wife.
"Baka magalit ang girlfriend mo?" tanong ko sa kaniya kaya natawa siya sa akin.
Inirapan ko siya at pilit na inaabot ang librong binili ko sa kaniya dahil kailangan ko nang umuwi. I didn't plan to stay here because at the very first place, buying books was just my agenda.
Well, in a matter of fact, I really want to explore this place since I'm just alone, but I'm still afraid. Baka kasi mamaya ay maligaw pa ako o kaya naman ay may masasamang tao na naman. Mas mabuti na ang maingat, lalo na sa panahon ngayon.
"I don't have a girlfriend, Ms. Savannah." he formally told me as if I was also a professional like him.
Nakaka-overwhelm naman ang pagtawag niya sa akin ng Ms. Savannah. Eh lalo na ngayong nag-usap naman na kami sa mga text messages.
I raised a brow at him and looked at him intently.
"You're kidding me, Engr. Marquez," I firedback that made him chuckled.
"I am not kidding, Ms. Beautiful." sambit niya at ramdam ko naman ang pagpunta ng dugo ko sa aking pisngi kaya sinuntok ko nang mahina ang kaniyang dibdib.
"Bolero!" inis kong sabi sa kaniya at naglakad na palabas ng National Book Store.
Naglakad na lang tuloy ako sa loob ng mall at nakasunod naman sa akin si Octav. Naglakad lang ako habang nakasunod pa rin siya sa akin at hanggang ngayon ay nasa akin pa rin ang binili niyang libro, habang ang mabibigat naman na librong binili ko ay nasa kaniya pa rin.
I looked at him and he just flashed me a smile. Hinintay ko na lang tuloy siya at sabay na kaming naglakad.
"Baka may asawa ka na? Hindi ko pinangarap maging kabit," I shrugged, but again, he just laughed at me.
"Saan tayo pupunta, Engr.?" tanong ko sa kaniya na nagpatawa na naman sa kaniya.
Seriously? Is he really happy or crazy?
"You don't need to call me Engineer at the very first place, Sav." he casually said and smiled at me.
"But you're calling me in a formal way earlier," I fired back.
"Okay, fine. I won't call you Ms. Savannah." natatawa niyang sabi. "Nga pala, anong field ng engineering ang kinuha mo?" tanong niya sa akin habang iniiwan na muna namin ang gamit namin sa baggage counter.
"Mechanical Engineering, bakit?"
"Wala naman. By the way, that's a good choice," he told me so I nodded.
"Ikaw, ano sa 'yo?"
"Electrical Engineer," he said that made me surprised.
Akala ko kasi ay Civil Engineering ang kinuha niya. Well, that was just my guess. And I can't believe that the vocalist of the band that night was also an Engineer.
Nakakabilib lang talaga.
"Ohh?" I said in surprise and smiled at him.
Naglakad na kaming muli at tumingin-tingin sa loob ng mall ngunit wala naman akong mapili.
"But actually, I was planning to be an electrical engineer in a cruship. Inaayos ko na lang ang papeles ko," sambit niya kaya napatango ako.
"In short, sasakay ka ng barko para roon ka magtrabaho?" tanong ko sa kaniya at tumango naman siya ulit.
"I just need to stay here for 2 years, I guess. I need at least an experience," sambit niya at hindi ko maiwasang mapatingin sa gwapo niyang mukha.
This kind of man is a man that you'll want to converse with. May plano na siya sa buhay samantalang ako ay nangangapa pa rin.
But yeah, maybe some days, I would find myself dreaming for my future.
"Gwapong-gwapo ka na yata sa akin, ah?" bigla niyang aniya kaya napaiwas kaagad ako ng tingin.
Tumalikod ako sa kaniya at nagkunwaring namimili ng mga damit nang magulat ako dahil sa ang lapit na ng kaniyang mukha sa mukha ko. He was leaning on me and I can already feel his breath on my neck!
Nakatalikod ako sa kaniya kaya kaagad akong humarap sa kaniya at malakas siyang naitulak. Napapikit ako dahil naalala ko na naman ang lahat.
"Shit! I'm sorry, Sav." pagpapaumanhin niya ngunit natatawa pa rin siya.
Yumuko ako at namgkunwarin na lang ulit na namimili ng mga damit. Damn!
That was too close!
"Hey, I'm sorry. I didn't mean to do that," he carefully said as if I was a fragile glass that would break easily.
And yes, because I am.
Ngunit hindi ako p'wedeng magpadalos-dalos!
"I'm sorry," I said and still facing the shirt I was holding.
I was still pretending that I'm picking it when he suddenly grabbed it from my hand. Nasa harap ko na kasi siya at ayaw kong makita niya na namumula ang pisngi ko sa sobrang kahihiyan.
"Damn, you're blusing," iiling-iling aniya ngunit hindi ako makatingin sa kaniya nang diretso. "But seriously, I didn't mean to get closer to you," sambit niya pa kaya tumango ako.
"Tara na?" tanong ko at tumalikod na sa kaniya.
Ayaw ko namang isipin niya nag-iinarte ako, pero tama naman 'yong ginawa ko hindi ba? I pushed him because he was too close to me and that made me uncomfortable!
Mabilis ang aking paglakad hanggang sa maabutan na rin naman niya ako at sabay na kaming naglakad. We were walking silently and I don't even know where we were going. Basta ang alam ko ay sinusundan ko siya.
"Sav?" tawag niya sa akin kaya napataas ang aking kilay ngunit hindi ako sa kaniya tumingin. "Nanggaling na tayo rito. May hinahanap ka pa ba?" he asked that made my attention back to its pace.
Napatingin ako sa aking nilalakaran at doon ko lang napansin na nakapunta na nga pala kami rito. But I am following him!
"I was following you?" I told him and scratched my head.
Natawa siya nang mahina kaya hindi ko maiwasang pamulahan ng pisngi.
"I was also following you," he said. I sighed and glanced at him for a while. "Tara na? I'll now lead the way," he said and playfully smiled at me.
Nakakainis tuloy! Napahiya na naman ako!
Kinuha na namin ang iniwan naming pinamili kanina saka naglakad na ulit. I was just silently following him when he suddenly asked me something.
"Saan ka nag-enroll?"
"Ha?" lutang kong aniya kaya napangiti na naman siya. "Ah... Sa Bicol University," I said and faked a smiled at him.
Damn! Bakit ba kabado ako sa kaniya!
"I never thought that a girl who's shy when it comes in messages is still shy as you," he said and shook his head.
"Bakit? May problema ba roon?" tanong ko dahil naguguluhan ako sa sinasabi niya.
And yes, I'm shy when I'm texting him. Sa totoo nga lang ay hindi ako nag-i-initiate na mangunang mag-text sa kaniya dahil nakakahiya!
"Wala naman," sambit niya at sumakay kami sa elevator.
Kaming dalawa lang naman ang nandoon kaya naging normal na ulit ang kabog sa dibdib ko. I've been into elevator, but I'm still scared to death!
Nakahawak pa ako dahil paniguradong mahihilo ako. Ngunit labis na lang ang pagkabigla ko nang bigla niyang isiklop ang aking isang kamay sa kaniyang kamay para roon ako humawak. He held me tightly as if this elevator was going to malfunction anytime.
"Have you been into relationships?" tanong niya nang ilang segundong katahimikan ang namuo sa aming dalawa.
"No," I said and shook my head when I suddenly remembered everything why I'm scared in entering a relationship.
"Why?" tanong niya habang hinahaplos nang marahan ang likod ng aking palad.
Yakap-yakap pa naman niya ang lubrong binili ko kaya naawa ako sa kaniya bigla. But I set it aside, dahil una pa oamg ay hindi ko naman 'yon sa kaniya pinabitbit.
"I was scared to death in entering a relationship," I opened up. "Hindi ko pinangarap na magkaroon ng karelasyon dahil baka puro sex lang naman ang habol sa akin," I said.
That made him looked at me for a second.
"Does someone tried to harassed you?" tanong niya kaya napabitaw ako sa pagyakap ng isa niyang kamay.
Buti na lang din dahil sakto lang ang pagbukas ng elevator. Hindi ko siya sinagot at naglakad na lang palabas ng elevator. I diverted the topic to another by asking him if what are we going in third floor.
Mayroon kasing mga mamahaling mga resturant dito. Well, hindi naman lahat, ngunit tiyak na halos mamahalin sa unang tingin pa lang.
"Well, obviously ay kakain tayo." aniya kaya tumango ako.
"Doon na lang tayo sa Mang Inasal," sambit ko at tumango naman na siya.
I don't want those expensive restaurants, though I still have money on my card. Ayaw ko namang maubos kaagad ang binigay ni Tita.
"Anong order mo?" tanong niya at sinabi ko na lang na isang order ng Sotanghon at Halo-Halo dahil hapon pa lang naman.
"My treat," he said. "Wala 'tong kapalit kaya kalmahan mo lang," aniya at natawa pa sa naging reaksyon ko.
Pumunta siya sa counter bago pa ako makipag-diskusyon sa kaniya dahil nakakahiya. Unang pagkikita naming hindi lasing ay siya na kaagad ang nang libre!
Desisyon din talaga ang lalaking 'to!
Ilang minuto lang din ay dumating na ang kaniyang in-order at nagulat na naman ako dahil sa in-order niyang dessert. Hindi lang naman kasi simpleng halo-halo ang binili niya dahil special halo-halo iyon.
At mukhang bumili pa siya sa labas ng Mang Inasal na ito ng dalawang special Ham Empanada pa!
"Hey!" I said when he finally sat in front of me.
"Hey ka rin," pilosopo niyang aniya kaya inirapan ko siya.
"Pilosopo!" I mocked him. "Bakit ang dami naman yata ng pagkaing in-order? We can't eat all of that!" sunod-sunod kong bulalas sa kaniya.
"Calm down, Savannah Caroline Teodoro." sambit niya at nginitian pa ako nang matamis kaya ramdam ko na naman ang pagpunta ng dugo ko sa aking pisngi!
"I know you can eat all of that," he said and started to eat.
Susubuan niya pa sana ako ngunit tinabig ko 'yon kaya tinawanan niya naman ako. Aliw na aliw akong asarin ng engineer na ito ah!
"How sure are you?" I asked him and raised my brow.
"Because a girl who was thin as you, eats too much. Habang iyong mga babaeng chubby naman ay nagda-diet." aniya at kumain nang muli.
"Iyong totoo, Engineer ka ba talaga o isang psychologist?" I mocked him.
I can't believe that an engineer like him believes too much in psychologist things!
"I'm yours," he whispered, but I didn't hear it loud.
"Ha?" tanog ko na nagpangiti sa kaniya.
"Hakdog." pilosopong ani niya at tinawanan pa ako. I looked at him intently because he's being annoying!
Nang matapos naming kainin ang aming pagkain nang napakatahimik ay sa wakas ay nagsalita na rin siya. Ngunit mas gugustuhin ko na lang yata na manahimik siya kaysa sa ang daldal niya.
"Why did you blocked me on your phone?" tanong niya at pinunasan pa ang gilid ng kaniyang labi.
Napalunok ako sa kaniyang ginawa dahil sa sobrang gwapo ng kaniyang mukha. Yeah, I may be exaggerated, but he was so handsome in my eyes.
Inalis ko na lang tuloy ang mga mata ko sa kaniya at umiwas ng tingin.
"Nang-iistorbo ka noong isang araw na nagre-review ako kaya na-block kita." sambit ko. "Bakit? May importante ka bang sinend sa akin noong mga nakaraang araw?" I asked him and glanced at his alluring eyes, but damn it because I really can't!
"Babae nga naman, 'no?" tanong niya sa akin kaya napataas ang kilay ko. "Nang dahil lang doon ay b-in-lock mo ako?" kumpirma niya kaya tumango ako.
"Ibang klaseng babae," aniya at mukhang hindi makapaniwala sa naging rason ko kung bakit siya nasa blocked list ko.
"I'll unblock you when I got home. Nakaligtaan ko na lang din dahil sa busy ako sa pag-aaral," I told him. "By the way, bakit nga pala sa barko o sa ibang bansa ka pa mag-aaral kung p'wede lang naman dito sa Pilipinas lang?" I asked him.
I am just curious, okay?
Wala naman akong balak pigilan siya dahil wala namang namamagitan sa aming dalawa.
"I really wanted to be a seafarer, but I can't afford to study in a private school." sambit niya kaya napatango ako.
"Kaya 'yon ang napili mong field ng engineering?" I asked.
"Yeah." tipid niyang sagot kaya tumango ako.
"Magkano ba ang sahod ng isang engineer?" tanong ko bigla sa kanya nang wala na akong maitanong pang iba.
I am just really curious about the other fields engineering. I already search about it in internet, but conversing with it personally who was an engineer hits different.
Hindi naman kasi sapat ang nakukuha kong mga impormasyon tungkol sa engineering.
Napatawa siya sa sinabi ko at muntik pang maibuga sa akin ang kaniyang iniinom.
"H'wag mo nang tanungin dito sa Pilipinas," aniya kaya nawala ang ngiti ko sa labi. "Well for me, I think an engineer average income was twenty thousands to twenty five thousands.
"What do you think in other country?" tanong ko ulit sa kaniya.
"I don't know, but there are other countries who's income for engineers are more or less than one hundred thousands." tugon niya kaya nanlaki ang mga mata ko.
"Really?" I asked yo confirmed, still can't believe.
"Totoong- totoo, Sav." nakangiti niyang sabi. "But in other countries, they also require 5 years work experiences and with Master's Degree. Kaya kung binabalak mong mang ibang bansa, you better get a Master's degree before going." sambit niya kaya tumango ako.
Nang matapos naming kumain ay umalis na rin kami roon at alam n'yo ba ang sunod na nangyari?
He insisted to drive me home. Nakakainis nga dahil hindi niya namang kailangang ihatid pa ako sa bahay namin.
"By the way. I want to wish you good luck and may you do your best in college." sambit niya habang nagmamaneho siya kaya napatingin ako sa kaniya.
I thought we would be in silent on the way to our house, but he still talked.
"Uhm... Thanks?" hindi ko siguradong tugon.
He took a quick glanced at me and smiled.
"College is different from elementary and high school, Sav. Ibang environment lalo na't sa iba't ibang lugar kayo nanggaling. But don't worry, because I know that you'll adjust and adapt," he explained.
"Some of the Professors are really strict so be careful with that. Aware ka naman siguro sa mga terror prof sa college, hindi ba?" dagdag niya pa.
Nakatingin lang ako sa kaniya habang sinasabi niya iyon dahil ayaw kong may kung ano akong makalimutan sa kaniyang sasabihin. I thought he would give me an advise, but I think he just gave me doubt on my course!
Napatingin siya sa akin at napangisi, wari ko ay dahil 'yon sa naging reaksyon ko. Bakit ba kasi ganoon ang sinasabi niya! Nakakatakot tuloy!
"You're nervous," he said and chuckled.
"You're making me nervous, Octav." I said and rolled my eyes.
"I'm just saying the truth. May mga ibang prof pa nga riyan na hindi pumapasok at pagawa lang nang pagawa ng worksheet," sambit niya kaya napahinga ako nang malalim.
"Kung kinaya kong maka-graduate sa electrical engineering, kaya naman ay sigurado akong kakayanin mo rin 'yan," he said that made me shrugged.
"You're wrong." I said and took a breath. "Magkaiba naman tayong tao kaya hindi mo sigurado kung kakayanin ko ba 'to."
"Eh 'di maging jumbo hotdog ka na lang," natatawa niyang saad kaya inirapan ko siya. "Para kaya mo ba 'to!" aniya at kinanta pa ang katulad ng tono sa Jumbo Hotdog na advertisement.
Nang makarating kami sa tapat ng bahay nila Tita ay kaagad akong nagpaalam sa kaniya at alam n'yo ang nakakainis?
Nakakainis lang naman dahil sa nakalimutan kong kunin ang libro na binili ko dahil sa backseat niya 'yon nilagay! Kaagad kong in-unblock ang cellphone number niya sa aking cellphone at tinawagan siya.
"Hey!" I said whule massaging my head.
"Yeah, I also forgot to get my book from you," natatawa niyang sabi kaya napairap ako kahit na wala naman siya sa harapan ko.
"Malapit ka pa naman yata rito sa bahay nila Tita. Balik ka na lang," I told him, but I heard a deep breath from him.
"I can't come back. Sav. Ibabalik ko na lang sa 'yo sa pasukan! Good bye and don't forget to study hard!"
Pakatapos niya iyong sabihin at in-end niya na ang call. Nakakainis siya sa part na iyon!
So I don't have any choice, but to send a text message to him.
Me:
How can I study hard if my books are not here with me?!
From: Octavius Reggie
Calm down, Ms. Savannah. I won't ghost you with this matter because. Remember that my book was also with you?
And one more thing, I can't come because I still have important meeting to attend this late in the afternoon.
And just by that, I was daily sending Octavius Reggie about my book. Ngunit ang sinabi niya lang basta sa akin ay sa pasukan na lang daw.
Ewan ko nga rin sa kaniya eh!
May topak din talaga yata siya eh!
Hindi tuloy ako makapaghintay sa first day of school sa college dahil sa wakas ay college na ako. At isa pa ay makukuha ko na ang libro kong nasa kay Octav.
But damn him because he wasn't replying from any of my text messages! Three days ago before the first day of class, I was constantly messaging him, yet until now I got no respond from him!
Totoo talaga yata na mga ghoster ang mga Engineer! Nakakainis siya!
Tumayo ang mga estudyanteng nasa loob din ng classroom na pinasukan ko. At hulaan n'yo kung anong nangyari kanina!
Halos maligaw ako sa laki ng campus ng BU East Campus BUCENG, because this was really too big compared to our high school and elementary days school.
Pumasok na 'yong prof namin kaninang 7:30 at ngayon naman ay Modern College Albrs na subject.
"Good afternoon, Sir!" sabay-sabay naming bati ngunit labis na lang ang pagkabigla ko nang makita kung sino ang pumasok sa aming classroom!
"Good afternoon, Sir Engr. Octav!"