"So, ano naman ang pag-uusapan natin ngayon bukod sa ibalik mo na ang libro ko?" inis kong tanong kay Octav na nasa harap ko ngayon.
We are here at mall where students barely go that was also far from our campus. At kung paano kami nakalabas?
Malamang ay sinakto naming dalawa na walang ibang tao sa parking lot ng BUCENG para walang maghinala sa aming dalawa. Especially that he was also handling other course. At saka isa pa, hindi naman ako sasama sa kaniya kun gmay makakakitang dahil baka mapag-chismisan lang kami.
I don't want other people to think that we have a deep relationship!
"Baka nakakalimutan mong Prof mo pa rin ako, Ms. Savannah?"
He smirked at me like I knew already what he was thinking. Yeah, ba't ko nga ba 'yon makakalimutan?
"We're not inside the classroom nor inside the campus, so you don't care about it." pilosopo kong sabi sa kaniya kaya napangisi lang siya sa akin.
"Really? O baka naman bumabawi ka lang sa akin dahil sa punishment ko sa iyo kanina?" mapang-asar niyang sabi kaya naman ay irap ang kaniyang natanggap.
"Huwag mo akong kausapin!" inis na sabi ko dahil naalala ko na naman ang mga matang nakapukol sa akin kanina habang nagsasalita sa unahan.
Honestly, it was my first time saying in front of many people.
It was my first time formally introducing myself to my classmates with their full atention.
And it was my first time explaining to other people why did I chose such thing like my course.
Pangangatog ng tuhod ang tanging naramdaman ko kanina ngunit alam kong masaya ako dahil nagawa ko naman iyon nang maayos.
Naalala ko tuloy bigla ang sinabi ng Psychologist sa akin noong Sabado. He told me that I shouldn't keep myself in close corner. That I should explore the world, I should explore myself and went out of my comfort zone.
Dahil walang mangyayari kung palagi lang akong takot. Walang mangyayari kung palagi lang ako nahihiya at nabubuhay sa aking nakaraan.
He told me that even though I was still living on the trauma that he gave me, I should still move forward. I should think positive in life and desregard all of the negative that people sorrounds me.
"Hey, Sav?" tawag sa akin ni Octav kaya napatingin ako sa kaniya. "Ang gwapo ko naman yata para titigan ng isang mala-anghel na mukha ng kagaya mo?" biro niya kaya napailing na lang ako.
Kung hindi ko siya kilala bilang Prof ko ay iisipin ko nang may gusto siya sa akin. But the fact that he was my Prof, I knew that he was just making fun of me.
"Napaka-feelingera mo pala talagang tao 'no?" tugon ko na nagpatawa naman sa kaniya. "I'm not kidding with you, Octav. I'm stating the fact!" pikon kong sabi sa kaniya.
Nakakainis kasi ang kaniyang reaksyon! Na kahit wala naman talagang nakakatawa ay matatawa na lang siya bigla.
"I'm just happy, Sav. Anong mali roon?" tanong niya sa akin kaya inirapan ko siya.
"So, bakit nga tayo nanditong dalawa? Kung wala ka naman palang sasabihin ay mabuti pang ibigay mo na lang sa akin ang mga libro ko!" I told him becayse I already handed him his book.
Habang ang aking libro ay nasa kaniya pa rin. Sinasayang niya lang ang oras ko eh!
I should be reviewing now instead of talking nonsense with him!
"I'll give you the book, Caroline." kalmado niya pa ring saad sa akin kahit na naghaharumentado na ang puso ko aa hindi malamang dahilan.
And damn him! It feels good when he's callling me using my second name!
Umiling na lang tuloy ako sa kaniya saka siya sinamaan ng tingin.
"Che!" I mocked that made him smiled even more.
Humilig siya sa mesa at inilapit ang kaniyang mukha sa akin kaya napaatras naman ako. Bumilis pa ang tibok ng puso ko nang bigla siyang lumapit dahil nakapatong ang isa kong kamay sa lamesa habang doon naman nakapatong ang aking baba.
"Ano ba?" inis kong sambit sa kaniya.
"Will you calm down and lower your voice, Caroline? May ibang taong nandito, baka mamaya ay iniisip na nilang nag-aaway tayong dalawa." paalala niya sa akin kaya naman ay napatingin ako sa paligid.
"Whatever!" I furiously told him.
"I'll give back your books, but just in one condition..." aniya habang seryosong nakatingin sa akin.
"Anong kondisyon na naman ba?" inis na tanong niya sa akin kaya naman ay natawa siya.
"You have to join me on Saturday, 6PM in the evening." sambit niya kaya kumunot naman ngayon ang aking noo.
"Para saan?" tanong ko sa kaniya at naguguluhan.
At ano naman ba ang gagawin namin sa sabado ng gabi?
Pagsasamantalahan niya ako?
Magdi-dinner date ba kami?
"Hey, it's not what you think." agap niya kaya tiningnan ko siya nang diretso sa kaniyang mga mata.
"Bakit? Alam mo ba kung ano ang nasa isip ko? I know that you're not a mind reader," i sarcastically told him.
"Ang kulit mo rin eh, 'no?" natatawa niyang sabi sa akin kaya sinamaan ko siya ng tingin.
"Gusto sana kitang yayain sa sabado dahil may gig kaming banda," sambit niya na ngayon ngunit hindi pa rin ako kumbinsado.
"Don't worry, isa lang naman iyong comedy bar kaya ayos lang iyon para sa isang estudyanteng katulad mo." tugon niya kaya tinanguan ko siya.
Ngunit ang mga mata ko ay nakapukol pa rin sa kaniyang nang seryoso dahil hindi ako naniniwala. Sino ang maniniwala na sa isang comedy lang siya tutugtog? Ako pa talaga ang niloloko niya eh 'no?
"Fine, it's not a comedy bar. Pero p'wede mo naman yata kaming samahan 'di ba?" tanong niya pa sa akin ngunit hindi ako nagresponde.
"You can also invite your friends, Haisely?" he said and not sure of my friend's name.
Tumango ako sa kaniya kaya napangiti naman siya. "Pero ibigay mo muna sa akin ang libro ko!" inis kong sabi sa kaniya.
"I'll give it to you on Sunday. Susunduin kita sa inyo."
***
"Tita may pupuntahan po ako mamayang hapon," paalam ko kay Tita habang nasa hapag kami.
Mas mabuti nang makapagpaalam dahil baka mapagalitan pa ako kapag hindi ako nagpaalam. Diretso na kasi kami mamaya sa bar na pupuntahan namin nila Octav. He was going to fetch me here, but Tita doesn't know about it.
Sinabihan ko naman siya na ss may kanto niya na lang ako sunduin para hindi pa makita ng mga pinsan ko. Lalo na at sila Ralph lang naman ang alam nilang kaibigan kong lalaki.
"Sure, may project na ba kayo kaagad?" natatawang tanong ni Tita kaya napaismid ako sa aking kinakain.
"Naku, Savannah! Alam na namin 'yang mga paalam n'yo." natatawa ring sabi ni Tito Glenn kaya napailing na lang ako.
Mabuti na lang at hindi naman si Tita at Tito kagaya ni Mama na nangbubunganga na kaagad.
"May pupuntahan po akong bahay ng kaibigan ko at pagkatapos no'n ay pupunta kami sa bar." maingat kong paalam lalo nang sabihin ko ang salitang bar.
"It's okay with me, Sav. Basta ay huwag kang iinom dahil hindi ka pa naman 18 years old," paala niya sa akin kaya kaagad akong tumango.
"But as I remember, hindi naman pinapayagang pumasok ng bar ang mga minor ah?" kunot noong tanong niya pa.
"May kaibigan po kami sa bar na iyon at siya na raw po ang bahala sa amin nila Haisely. Vocalist naman po siya ng banda na magpe-perform doon kaya baka po makalusot po kami," I explained and smiled at them.
"Okay, that's good to hear then." Tita smiled at me.
Pagkatapos kong kumain ay tumaas na rin ako para mag-review ng kaunti dahil ang pasok ko pa naman ay mamayang alas nwebe ng umaga. At ang susunod naman ay ala una ng hapon.
Saturday is just for NSTP subject which is the Civil Welfare Training Service. Nag-jeep lang ako papuntang campus at hindi naman masyadong maraming pasahero kaya hindi ako masyadong haggard pakarating sa classroom. They were all talking about some stuffs that I don't relate.
Kinuha ko na lang tuloy ang cellphone ko at may message roon galing kay Octav. I mean, Sir Octav.
From: Octavius Reggie
Anong oras ang klase n'yo ngayon?
Me:
Ngayong 9AM, bakit? How about you?
I immediately replied on him. Wala pa naman ang Professor namin kaya makakapag-usap pa kami. But I always make sure that no one was behind me.
Takot ko na lang na baka makita nila nagte-text kami ni Sir Octav 'no!
Ilang segundo bago siya nakapag-reply kaya naman ay inangat ko ang ang ulo. Wala pa naman si Sir.
From: Octavius Reggie
I'm eating my breakfast, kumain ka ba ng agahan mo?
He asked that made me blushed! Hindi ko alam kung bakit ba ako kikiligin sa kaniyang text message na gayong tinatanong niya lang naman ano kung kumain na ako.
Damn! This was really wrong!
Estudyante niya pa naman ako!
Me:
Yeah, I already ate my breakfast before going here.
Sige na, nandito na si Sir. See you later.
Pagkatapos no'n ay binalik ko na ang aking cellphone sa bag at nakinig na kay Sir.
He just introduced his subject with us and orient us on how he will grade us. Sa subject na ito ay may mga event kung saan kunyari ay tutulong kami. It was like a public service.
At dahil alas nwebe ang oras ng klase namin sa kaniya ay natapos kami ng bandang 11 in the morning. I texted Haisely if she could join me to eat inside the canteen. Mabuti naman at pumayag siya kaya naman ay sabay kaming bumaba at pumunta ng canteen.
"Kumusta naman ang NSTP n'yo?" she asked me the moment she reached our table.
Nauna na kasi ako rito dahil hindi naman p'wedeng maghintay pa ako sa labas ng room nila.
"Orientation pa lang naman ngayon. Baka mamaya ay mag-lesson na siya," I asnwered her and started to eat my lunch.
Bumili lang kasi ako rito sa canteen samantalang siya naman ay nagbabaon para makatipid na siya. Parehas naman ang sched namin ngayong sabado dahil parehas kamung CWTS ang NSTP. Mamaya pa namin makakasama sila Ken at Ralph dahil may klase rin naman sila.
"Marami na ba kaagad kayong ginagawa?" tanong ko rin sa kaniya at umiling naman siya.
"Wala pa naman masyado kasi hindi pa naman pumapasok sa amin 'yong ibang minor subject ngayong week." she answered, so I nodded at her.
Halos parehas lang nga laming dalawa eh.
"Calculus lang talaga ang medyo seryoso kung mag-lesson sa amin eh. Nakakakaba pa dahil may schedule na kaagad ng exam si Sir!" I said in frustration.
Iyon talaga ang kinakatakot ko eh!
Napaka-higpit pa naman ng Professor namin sa subject na 'yan! Kesyo walang breakdown-breakdown sa kaniya at kung bagsak ay bagsak talaga.
"Ohh? Sa amin ay halos lahat ay orientation pa lang naman eh. Iyong iba ay nagbigay na lang din ng course syllabus at course guide." tugon niya sa akin.
"May mga nananakot nga rin sa aming Prof eh, at iisipin mong baka hindi mo kayanin ang Engineering!" she told me that made me chuckled.
"Iyan din naman ang sinabi sa amin ng Mechanical Engineering sa higher years. Ewan ko ba, pero sana naman ay kayanin natin 'no?" I softly told her.
Pagkatapos naming kumain ay naghintay na kami roon ng ilang minuto pa dahil ala una pa naman ang klase namin. Mamaya ay uuwi pa naman siya sa kanilang bahay dahil alas syete naman ang banda nila Octav. Habang ako naman ay pupunta na munang Albay para roon kitain si Octav.
"How's your class today?" he immediately asked me the moment I stepped in his car.
I fasten the seat belt and smiled at him. Medyo komportable naman na ako sa kaniya at unti-unti ay nagiging maayos na ang tingin ko sa kaniya. I am still regularly going to my psychologist ngunit ngayong araw ay hindi ko iyon maisingit sa schedule ko.
"It was fine," I answered and took a quick glance at him when I saw his sweet smile. "Ngiting-ngiti ka?" pagsusungit ko na naman sa kaniya.
"I am just happy, Sav." he told me and once again, he sweetly smiled at me.
"Dala mo na ba 'yong libro ngayon?" tanong ko sa kaniya pero umiling siya sa akin.
"Nasa bahay 'yong libro mo," sagot niya sa akin nang biglang may naalala na naman ako.
Natahimik tuloy ako sa byahe habang inaalala kung paano alo nalinlang ni Matthew noon. I trusted him too much that lead him to do such thing towards me.
"Tahimik ka yata?" tanong niya bigla kaya napatingin ako sa kaniya.
At i-deny ko man o hindi, alam ko namang halata ang pag-aalala sa mukha ko ngayon.
"I just remembered something," I told him and smiled.
"Do you mind if you share it with me?" he said with worried visible in his eyes.
Umiling na lang ako at nag-iwas ng tingin.
"Wala ka naman yata gagawing masama 'di ba?" I asked and when he sweetly smiled at me, medyo gumaan na ang pakiramdam ko.
I don't know if this is right, but I'll trust him. Ilang beses naman na kaming nagsama at magaan ang loob ko sa kaniya kaya alam niya naman ito. One more thing, I also informed Ralph about this and I knew that he was just waiting for my text messages if something went wrong.
Mas mabuti nang maagap kaysa namab ay mapahamak ako. I'll update him once things got worsen between me and Octav.
"Don't worry because I won't harm you," Octav said and held my hand.
Hinaplos niya iyon gamit ang kaniyang hinlalaki kaya napatingin ako sa kaniya. Labis na tuloy ang tibok ng puso ko sa hindi malamang saktong dahilan.
Nang ilang minutong byahe namin ay sa wakas nakarating na kami dahil pumasok ang kotse niya sa isang magarang bahay. It was huge as Tita Suzette's house. At ang ganda pa ng pintura sa labas na may pinaghalong yellow orange, brown at puti.
It was refreshing in the eyes like an orange fruit!
"Let's go?" tanong niya sa akin kaya tumango ako sa kaniya.
Pagpasok namin sa kanilang bahay ay namataan ko ang isang binata na siguro ay 14 years old. I faked a smile at him when our eyes met, but I just immediately looked away.
"Nasaan si Mama, Melgie?" Octav asked the young boy who was now busy playing on his mobile phone.
"Nasa kwarto niya yata, tulog."
"Nga pala, he's Melgie, my younger brother." Octav introduced his younger brother.
I smiled at Melgie and bow my head a little.
"Hello, Ate! Girlfriend ka po ba ni Kuya?" tanong niya sa akin na nagpainit ng aking pisngi.
Kaagad akong umiling sa kaniya at napangiti.
Silly boy!
Ang bata niya pa para isiping may relasyon kami ng Kuya niya ah!
"Melgie, stop asking her stupid questions!" galit na saway sa kaniya ni Octav kaya naman ay nag-peace sign siya sa akin.
Tumango na lang ako sa kaniya.
"Melgie, she's Savannah Caroline and call her Ate, okay?" pinandalatan pa nito ang kaniyang kapatid kaya bahagya akong natawa.
He wasn't like this when he was inside our classroom.
"Aye, Aye, Captain Octavius!" pilosopong
sabi nito.
"Ayusin mo, Melgie ah! Kakaltukan kita!" Octav threatened his own younger brother.
That made me shook my head.
Grabe naman siyang Kuya!
"By the way, may crush sa 'yo si Kuya, Ate Sav."