"Wow ha, Ralph? Sa 'yo pa talaga 'yan nanggaling?" panunuya ko sa sinabi ni Ralph sa akin.
I can't believe that he can judge a person just like that!
Nagkikita pa lang silang dalawa ni Jim ngunit ang nasa isip niya ay magdudulot kaagad ang lalaki sa akin ng problema. Yes, it's not that I'm already trusting Jim that fast, but I don't want to judge a person easily.
That was what the doctor told me.
Hindi kaagad bibigay ang tiwala ngunit hindi rin kaagad magdidikta ng ibang tao. Which means that I need to balance myself from being friendly to everyone, but rest assured that I won't let them down my guard.
Dahil sa panahon ngayon lalo na sa kolehiyo, hindi na p'wedeng palagi akong nakakulong sa hawla. Sa hawla kung saan ko kinulong ang aking sarili ilang taon na ang nakalipas.
I have to get out of my cage and fly freely without bringing damage to other people.
"I'm just telling you, Sav." sambit niya at umiwas na ng tingin sa akin.
"Ang sungit mo naman ngayon! Mayroon ka bang regla?" singit bigla ni Haisely sa aking gilid kaya napatingin ako sa kaniya. "Tara na?" anyaya niya kaya naman ay tumango na si Ralph at saka naglakad na.
Dala-dala naman niya ang kaniyang kotse kaya hindi na kami mahihirapang maglakad palabas. Kailangan pa kasing maglakad palabas sa East Campus dahil papasok pa ito sa isang baranggay. Medyo malayo pa nga ito at kung lalakarin mo ay matatagalan ka pa.
"May klase ka ba ngayong hapon, Sav?" tanong sa akin ni Haisely at umiling naman ako kaagad.
"Mamaya pang alas singko ang susunod kong klase." I answered her. "Bakit?"
"Wala naman. Nag-aaya rin kasi si Ken na pumunta ng SM para raw roon siya mag-review." sambit niya sa akin.
"I'll try to go. May gagawin din kasi akong mga worksheet," I told her.
Pagkatapos naming mag-usap ay kinuha ko na ang aking cellphone sa bulsa ko at tiningnan muli ang link na nabasa ko kanina. I am really eager to have a part time job.
Ayaw ko naman iasa ang lahat sa kanila Tita dahil pinag-aaral at pinapakain na nila ako. As long as possible, I don't want to be a burden to them. Pare-parehas pa naman kaming college na pinapa-aral niya.
"Magtatrabaho ka?" tanong bigla sa akin ni Haisely nang makita kung ano ang tinitingnan ko sa aking cellphone.
"Part time job," I corrected her.
Hindi ko naman ito ifu-full time dahil paniguradong madedehado ang katawan ko kapag tinodo ko ito. And also, based from what I read on the link, hindi naman daw nila pipilitin na magtrabaho ang mag-a-apply.
But will work at least 3 times a week.
May gusto rin kasi akong gustong mga bilhin katulad ng mga damit na gusto ko. At ayaw ko naman iyong ihingi pa kila Tito dahil baka kung ano na ang masabi sa akin nila Rhea.
"Trabaho pa rin naman 'yan." tugon sa akin ni Haisely pero umiling ako.
"Oo nga pero p'wede namang tatlong araw sa isang Linggo kung papasok." I explained. "And also, rest assured that I'm still going to comply on my acads. Hindi ko naman ito papabayaan." I uttered.
"Parang gusto ko rin," sambit niya bigla kaya napatingin ako sa kaniya.
"Sa tingin mo ay papayagan ka ni Tito?" I told her.
Because for sure, Tito won't allow her to get a part time job. Masyado pa naman hectic ang schedule niya at baka bumagsak lang ang katawan niya sa sobrang pagod.
She was also taking good care of her sister and brother.
"Sa tingin mo rin ba ay papayagan ka ng Tita mo, Sav?" Ralph butt in.
Napatingin ako sa salamin kung saan siya tumingin at umiwas din ako kaagad. Honestly, I don't know if Tito and Tita will allow me to this. Baka kasi ay isumbong lang nila ako kay Mama.
Ayaw pa naman no'n ni Mama na napapagaod ako nang masyado. And also, Mama and Tita we're almost the same as a parent!
"Hindi ko alam. But I'll try my very best to convince them." I told them. "At saka, at least three days a week naman. Kakayanin ko naman siguro ito," kumbinsi ko sa kanila.
Ilang minuto lang din ay nakarating na ako sa bahay nila Tita kaya bumaba na kaagad ako ng kotse. I bid my goodbye to them and went to my room immediately. Naabutan ko pa nga sila Tita na nasa sala at sa tingin ko ay wala naman silang trabaho kaya sila nandito.
Nakakain naman na ako kaya nang makabihis ako ng pangbahay ay pumunta ako sa aking study table at saka binuksan ang aking notebook kung sana nakasulat ang worksheet. Ipapasa iyon next week ngunit gusto ko na itong matapos ngayon dahil ayaw kong mag-cramming.
I can't work properly when I'm being pressured by the deadline. Mas maigi na ito para hindi na ako matambakan pa.
Halos isang oras lang akong nakaupo at kaharap ang aking ballpen at coupon bond nang biglang mag ring ang aking cellphone.
I immediately answered the phone call without looking at it. I rest my back on the backrest and closed my eyes as I answer the call.
"Who's this?" tanong ko ngunit walang nagsalita sa kabilamg linya. "I mean, hello?"
"You sounds so tired," he said in the other line.
"Yes, I am." I said without lying.
What's the use of lying to him where he already knows it? And yeah, it was already obvious based from my voice when I answered the call.
Siya kaya ang pasagutin ko ng worksheet na binigay niya kung hindi siya mapagod?
Sa bagay, hindi naman siya mapapagod dahil paniguradong mayroon naman na siyang alam tungkol doon. And most especially, he's the professor so it's his responsibility to understand and answer to his given math problems.
"Rest in me, then."
"Huh?" I said when I heard what he said.
"Wala, ang sabi ko ay magpahinga ka na kung pagod ka na. Don't overwork yourself because you may barn down." he told me and I nod as if he could see me.
"Yes, Master." pilosopo kong tugon sa kaniya.
Kaya ayon naman ay narinig ko ang bahagya niyang pagtawa.
"Wala ka bang tinuturuan ngayon?"
"It's my free time, how about you? Mamaya pang hapon ang pasok mo hindi ba?" tanong niya sa akin pabalik.
Tumango ako kahit na hindi niya naman ako nakikita, "Yes. Tanda mo naman yata masyado ang schedule ng klase ko ah?" I teased.
"Yes, I'm starting to recognize and memorize every bit of you." he seriously said in the other line.
Napatawa ako nang bahagya at saka inayos ang pagkakaupo ko.
"Hey?" tawag niya sa akin nang hindi ako magsalita.
"I'm ending this call now. By the way..." I paused because I'm not sure of this.
If I should tell him the truth.
"What?" tanong niya sa akin at paniguradong naguguluhan na siya ngayon.
"Ah... Nevermind," sambit ko at nagbago na ang isip.
Maybe this feelings won't grow because I should limit myself from talking to him. But I just can't get enough of this. And I think, the best way to escape from this feelings is to confess to him!
Pero paano naman?!
Paniguradong rejected kaagad ako nito eh!
"Sige na, I have to end this call. Bye!" I quickly said and run unto my bed.
Napatitig ako sa kisame at hindi mapigilan ang sariling puso sa pagpintig nitong napakalakas. Para akong aatakihin sa puso dahil sa kaniya!
Napapaisip tuloy ako kung tama ba na sabihin ko na ang nararamdaman ko sa kaniya. I know that we just met months ago, but I just can't stop this feeling. Whenever I'm with him, I feel something on my tummy! Parang kinikilig na ewan!
Kaya nga kanina ay iniwan ko siya roon sa canteen at nakalimutan ko pa ang aking wallet dahil sa pagmamadali. Hindi iyon tama eh.
Pero ngayong handa na akong umamin sa kaniya ay umuurong ang dila at ang sarili ko. This isn't right!
Hindi tama ang makipag relasyon sa Professor!
"What? You're planning to confess to Octav?" hindi makapaniwalang tanong sa akin ni Ken.
"For pete's sake, Sav, professor natin siya!" hesterikal na tugon sa akin ni Haisely kaya napatingin ako sa kanila.
Napakamot na rin ako sa aking ulo dahil hindi naman talaga tama ito. This was never right!
"Iyon na nga eh," namomorblemang sabi ko.
"We just met months ago and I don't think this is not right at all. Nag-uusap kami palagi at kinikilig din ako sa kaniya. Hindi siya maalis sa isipan ko," pag-amin ko sa kanila.
After that night, noong inaya kami ni Octav na sumama sa gig nila ay hindi ko makalimutan ang mga sinabi niya sa akin. It was still clearly on my mind that he call me baby. Hindi ko man matandaan kung ano ang sakto niyang sinabi sa oras na iyon pero tanda kong tinawag niya ako no'n.
"He's just giving you false hope, Sav." seryosong sambit sa akin ni Ralph kaya napatango ako.
"Yes, and in order to finish this fucking feelings for him, I guess I need to honestly told him this. Dahil kapag tinago ko pa ito sa aking sarili, baka mas lalo lang na lumala." sambit ko sa kanila.
"You're just overacting on that, Sav." tugon sa akin ni Ralph at napapailing pa. "Hindi tama ang magkaroon ng relasyon sa Professor mo," dagdag niya pa.
"Yes, I know. But..."
"No buts, Sav. Hindi naman na talaga 'yan tama!" tumaas na ang boses ni Ralph sa akin kaya napatingin ako sa kaniya.
"And why are you so mad?! Nagsasabi lang naman ako rito, eh! I just want to confess and it does not mean that I have to marry my Professor!" inis kong sabi sa kaniya.
Ramdam ko tuloy ang mga mata ng ilang taong nandito sa pinagkakainan namin. Dahil na rin sa hiyang naramdaman ko dahil tumayo pa ako ay kinuha ko na lang ang gamit ko at saka naglakad papaalis.
When I was walking away from my friends, my phone rang. And it was Octav who's calling. Kaagad ko iyong sinagot at napahinga nang maluwag.
"Ang lalim no'n huh?" natatawa niyang bungad sa kabilang linya.
"Can we talk?" I asked.
Seryoso na ako sa desisyon ko at hindi na ito mababago. Whatever happened after I confess my feelings for him, I'll distance myself.
At kung salubungin niya man ang nararamdaman ko ay okay lang din. Either way, I'll accept the fucking truth.
"Why?" tanong niya sa kabilang linya.
"Let's talk, I have something to say." sambit ko sa seryosong tono.
Pakatapos no'n ay in-end ko na ang tawag at tinext na lang sa kaniya kung saan ba kami magkikita. I made sure that we're safe on the location I sent him. Paniguradong kakaunti lang naman ang estudyante ngayon sa ibang lugar dahil may mga klase.
I also picked the location where the students from BU rarely go.
Umupo ako sa kainan sa may tabi ng bintana na madali lang makikita ni Octav. Ilnag minuto na akong nandito ngunit qala pa siya. I was really hoping that he will come here.
At hindi nga ako nagkamali dahil ilang minuto pa akong naghintay ay nakita ko na siyang papasok sa lugar. Nangangatog na ang mga binti ko nang makita ko siya.
I took a deep breath when he sat in front of me. Ngumiti pa siya sa akin nang malawak habang ako naman ay kabado.
"Kanina ka pa ba? I'm sorry I was a bit late, nagka problema pa kasi sa eskwelahan ni Melgie." sambit niya kaya tumango ako.
"Ahh. Okay na ba si Melgie?" I said and the nervousness I was feeling didn't stop!
Dalawang linggo ko na itong pinag-iisipan at hindi pa pala talaga ako handa!
"Yes, ano pala ang sasabihin mo?" kunot-noo niyang tanong sa akin.
Napaamang ako.
Should I told him now?
Maraming tanong at expectations ang nasa isip ko. Ngunit isa lang ang sigurado ako sa p'wedeng mangyari.
Hindi siya papayag sa mangyari na ganito. He's my Professor.
"Uhmm.. Will you believe me if I tell you that I like you?" diretsahan kong tanong sa kaniya.
Hindi ko kinurap ang aking mga mata at napatingin sa kaniya nang diretso. I don't want to lose him. And yet, I know that this was really wrong.
Sinasama niya na rin naman ako sa mga gig nila sa tuwing may free time ako pagkatapos kong mag-shift sa trabaho. Yeah, I got my part time job and I am now a part timer and at the same time, a student.
Tumawa siya nang bahagya at tiningnan pa ako sa aking mga mata. Kinurap ko na rin ang aking mga mata dahil kakaunti na lang ay maluluha na ako.
May kung anong naalis na sa aking dibdib ng sinabi ko 'yon sa kaniya. I am now free from my feelings for him and I can now move on.
Gusto ko lang talagang maging totoo sa sarili ko.
"You're such a brave lady to tell me that you like me, Sav." natatawa niyang sabi kaya napahinga ako nang maluwag.
Nakita ko na ito sa pelikula eh. Pakatapos niyang puriin ako dahil sa pag-amin ko ay iiwasan niya na ako.
"Tell me straight to the point that you don't like me back. That you have no feelings for me, Octav. I want to escape from this mess. Gusto ko nang matapos 'tong nararamdaman ko para sa 'yo." mahaba kong litanya sa kaniya.
I don't want to lie on myself.
"Uhmm... Yeah," aniya at mukhang hindi alam ang sasabihin.
"We can't be together, Sav. Pasensya ka na," aniya kaya tumango ako.
May naalis man sa aking dibdib nang aminin ko sa kaniya ang nararamdaman ko ngunit ngayon ay sumisikip ulit ito. Ang sakit pala talagang ma-reject ng taong gusto mo.
It's not that I'm expecting him to tell me that he liked me too. Umasa lang nga talaga ako. He gave me false hope just like what Ralph told me.
"Yeah, thank you. Mauuna na ako, Sir. Salamat sa pagiging totoo sa akin," I said and packed my things.
Nang makalabas ako sa lugar ay hindi ko mapagigilan anv sariling maiyak. It really hurts to be rejected. But at least I won't have any regrets that I confessed to him.
At least ay nagiging totoo ako sa aking sarili.
At least ay nasabi kong matapang ako sa parte na iyon dahil sa pag-amin ko sa kaniya.
After what happened that day, I distanced myself from him and chatted on our groupchat. Telling them that I successfully confessed my feelings to my Professor.
Umuwi na nga ako ng oras no'n at hindi na rin nagawang pumasok sa trabaho ng gabi dahil sa kakaisip sa kaniya. I also can't sto0 myself from tearing up.
To: My Squad
Guys, I'm really sorry for what happened earlier. Gusto ko lang din sabihin sa inyo na umamin nga ako sa kaniya. And guess what happened?
Napangiti ako sa aking sarili kahit na nalukuha pa rin ako. It was really such a brave move for a girl like me. Nagawa kong umamin sa taong gusto ko. Which was really rare to girls to confess.
From: My Squad
Haisely: Okay lang 'yan, Sav. Naiintindihan ka namin dahil tama ka naman talaga. Hindi sa lahat ng oras ay dapat nating ikulong ang nararamdaman natin sa taong gusto natin. Sorry rin kanina. :)
Ken: Ano? Iinom na lang natin 'yan, Sav. Marami naman sa BUCENG na lalaki eh
Ralph: I'm sorry rin, Sav. I told you that he just gave you false hope but I want to honestly told you that we are so proud of you.
Napangiti ako sa kanilang mga mensahe. And I can't stop myself from crying because of happiness that I found a real friends like them.
Na kahit na nagkaroon kami ng alitan kaninang umaga ay alam pa rin namin ang pagkakamali namin sa isa't isa. And we are happy and genuine to correct each others' mistakes.
From: My Squad
Haisely: Yes, we are so proud of our Savannah!
Ken: You are finally getting out of your cage, Sav. I am so proud of you!
Ralph: Keep on improving and scrutinizing yourself, Sav. Nandito lang kami para sa 'yo.