Kinaumagahan ay masigla na muli akong pumasok sa paaralan. I must say that confessing really took away my doubts and my what ifs. I'm not going to overthink about the confession thing because it was already done.
And life must still go on.
Last night, while I was staring blankly on the ceiling of my bedroom, I have come to realized that not all things will down on our hands. Na hindi lahat ng bagay na gugustuhin natin ay mapapasa atin. That there things that were not meant to be for us, and we need to accept the truth.
Life is still there. There are so many other things that we should focus instead of keeping ourselves in negativity.
Rejection will always be part of our lives.
"Hi, Sav!" bati sa akin ni Jim kaya ngumiti ako sa kaniya pabalik.
"Hello, Jim." buong galak kong sabi sa kaniya.
"May sagot ka na sa number 4 sa Chem For Eng?" tanong niya sa akin pero umiling kaagad ako.
I knew what he meant for that.
"Manggagaya ka na naman eh!" I joked, but I knew that it was half meant.
"Iko-compare ko lang naman ang sagot nating dalawa." malungkot niyang sabi.
He even made puppy eyes on me that made me cringed.
Hindi bagay!
Gusto ko sana iyang sabihin sa kaniya ngunit napakasama ko naman kung pati iyon ay sasabihin ko pa sa kaniya.
"Yeah, I know." sambit ko at saka binuksan ang aking bag upang kuhanin ang aking notebook sa Chem for Eng.
Nagsiayusan ang mga kaklase namin at nabigla pa ako kung sino ang pumasok doon. It was not his time, yet he's here.
Ano ba ang problema niya at nandito siya sa klase ng iba?
"Good morning, Sir!" bati ng mga kaklase ko at galak-galak pa sa kaniyang pagdating.
"Your Professor in Calculus is not around, so I was tasked to accompany you here. You can do the things related to Calculus," sambit niya nang biglang itaas ni Jim ang kaniyang kamay kaya napatingin sa kaniya si Octav.
"What is it Mr. Jimrey?"
"Sir, p'wede po bang dito muna ako sa tabi ni Sav?" tanong niya na nagpakunot ng noo ni Octav.
I looked away from his stares at me. At mabuti na lang ay naramdaman niya naman na ayaw kong sagutin kung ano man ang nasa isip niya. Because maybe he was no clue why Jim wants beside me.
Eh manggagaya lang naman ito ng sagot sa akin.
"Why?" tanong ni Octav.
At kahit na hindi ko siya tingnan dahil nagbisi-busy-han ako rito sa aking kinauupan, alam kong nakatingin siya sa akin. His stares was making me nervous.
Akala ko kagabi ay wala na itong nararamdaman ko para sa kaniya dahil nasabi ko na ang tunay kong nararamdaman. But I was still wrong all along.
And I think, this will pass.
Sana nga.
"I just have something to ask with Sav. Magpapaturo po sana ako sa kaniya tungkol sa Chem for Eng," tugon naman ni Jim kay Sir at ramdam ko ang pagbaling niya sa akin ng tingin. "Hindi ba, Sav?" tanong niya sa akin.
I looked at him, "Ahh... Yes," I said and looked away.
Natahimik ang buong klase at ramdam ko ang pagiging tahimik ni Octav ilang sandali.
May dumaan bang anghel?
"Hindi naman guro si Savannah kaya bakit ka sa kaniya magpapaturo?" seryosong tanong nito kay Jim.
Napatikhim ako at napayuko naman si Jim sa sinabi ni Octav.
On the first day of classes, he embarassed me in front of our class, but that was pretty okay for me. Because it was just for me to introduce myself in front.
At bakit parang iba naman itong nararamdaman ko sa aura niya ngayon?
"Okay lang naman po sa akin Sir na turuan siya," paumanhin ko at sumabat na sa kanilang usapan.
"'Kay," sambit niya.
Tinalikuran niya na kaming klase at saka naglakad papunta sa teacher's table sa unahan. Jimrey smiled at me and thanked me for what I did.
"Bakit parang ang sungit ni Sir?" bulong niya sa akin kaya nagkibit-balikat na lang ako.
After what happened yesterday, I didn't talked to him. Either texting, chatting or calling him on phone.
Wala naman 'yong silbi dahil alam ko na wala naman talaga siyang gusto sa akin.
After that, tinuruan ko na lang si Jim na sagutan ang worksheet sa Chem. Nagdidiskusyon pa kami rito dahil sa Redox Reactions na ginagawa namin.
"Oxidizing Agent 'yan, Sav." tugon niya sa akin at napapakamot pa ang ulo.
"No, that half reactions serves as the reducing agent because it is oxidizing." tugon ko sa kaniya.
Ayaw niya kasing maniwala sa akin na reducing agent naman talaga ang element na iyon. Ngunit makulit siya!
"Naku!"
"Ayiie!"
Napalingon ako sa aming mga kaklase nang bigla silang mag-ingay. And there we both saw that they are all looking at us. Napatingin din ako kay Sir at nakatingin din pala siya sa amin.
He shook his head and I couldn't read what's on his mind.
Oh damn, baby.
Don't be jealous, please.
"Shocks!" I stuttered.
Napailing na lang din ako sa aking mga kaklase kasabay ang pag-iling na rin dahil sa aking naisip.
"Magagalit ba ang Chemistry kung si Savannah at Jimrey ang may chemistry sa ating klase?" mapaglarong panunukso sa amin ng isa sa aking kaklase.
I thought I would feel something because they teased me with Jim, but I didn't. Hindi ganoon noong tinukso rin ako nila Ken kay Octav noong una pa lang.
"Guys, hindi ko siya crush!" depensa kaagad ni Jim.
Ngunit sa sinabi niyang iyon ay mas lalo lang kaming tinukso. Napapailing na lang ako at napatingin kay Octav ngunit umiwas naman siya sa akin ng tingin.
"Napaka ma-issue n'yo naman!" saway ko sa kanila ngunit nginitian lang nila kaming dalawa ni Jim at mas tinukso pa.
Hindi na lang namin sila pinansin na dalawa ni Jim at saka nag-aral na lang ulit. Madaling lumipas ang araw at kasama ko na naman ulit ngayon sila Haisely.
Nagkasundo-sundo ang schedule naming apat kaya naman ay magkasama kami ngayon. May pa-welcome party pa nga mamayang gabi para sa aming freshmen.
So, after this we're going to the BU Main Campus. Ken and Ralph will also join us. Open naman ang gate para sa lahat mamaya kaya makakapasok silang dalawa. And addition to them, Haisely's suitor was also coming with us.
"Mang-hunting na lang tayo mamaya, Sav!" excited na tugon sa akin ni Ken kaya napangiwi ako.
"Nakailang hunting ka na ba sa event ng BU pero wala ka pa namang naha-hunting?" tanong ko sa kaniya kaya nginusuan niya ako.
"Wala na bang ibang Prof sa BUCENG na fresh grad?" usisa niya kaya nagkibit-balikat kami ni Haisely.
"By the way, Sav, kumusta kayong dalawa ni Octav?" pag-iibang topic ni Haisely kaya napatingin sila sa akin.
"We're good, he was still our professor."
"Hindi ka naman niya sinusungitan?" tanong naman ngayon ni Ralph.
"Uhm... No," I said and was hesitant to answer Ralph's question.
Pagkatapos naming mag-usap-usap ay pumunta na kaagad kami sa BU Main Campus para sa Welcome Party para sa freshmen. We took a lot of pictures for us to remember. May inimbitahan din ang BU Student Council na sikat na banda kaya naman ay napakaraming taong dumalo.
Naroon din nga ang taga ibang university katulad na lang sa mga schoolmate nila Ralph, Ken at Azi. And when the popular band step on the stage, the crowd got wilder. Ang iingay at nakaka-hyper lalo ng mood.
Mabuti na lang at nasa unahan kami nila Ralph kaya hindi namin prinoblema kung may makakaharang man sa amin. Nanguna kasi talaga kami rito dahil alas tres pa lang ng hapon ay nandito na kami.
Ngunit kahit na kompleto naman na kami rito ay parang may kulang pa rin. I hate to deny but yeah, I was already missing him. His false hope that he gave me was still here and still hoping.
Natapos ang welcome party nang magbandang alas nuebe na ng gabi. Umuwi rin kami kaagad kahit na nag-anyaya pa si Ken na pumuntang bar. Doon daw ulit sa bar kung saan kami dinala ni Octav.
***
"Ma," tawag ko sa kay Mama na kausap ko ngayon sa video call.
Mangiyak-iyak ako habang kausap siya ngayon dahil kinwento ko sa kaniya na unti-unti na akong magiging maayos. Na ang babaeng mahiyain at halos hindi kumibo o magsalita noon ay nakikihalubilo na ngayon.
"Kumusta naman ang pag-aaral mo, 'nak?"
"Ayos naman po, Mama. Pero nakakalungkot lang na mababa ang score na nakuha ko sa first quiz namin," litanya ko.
"Ma," tawag ko ulit sa kaniya. "Mukhang hindi ko kakayanin ang engineering, Ma. Sorry," I said because it was already too hard for me to cope up with our lessons.
Doon ngang sa quiz ay napahiya na ako, paano pa kaya sa mga susunod na quiz lalo na sa long exam?
Natatakot ako sa kursong kinuha ko na baka bumagsak ako rito at hindi makatuloy ng second year. Nakakahiya kila Tita.
"Sabi ko naman kasi sa 'yo na huwag ka nang magtrabaho muna. Papadalhan naman kita ng sweldo ko rito para may panggastos ka kahit papa'no." tugon niya sa akin pero umiling ako.
Isang Linggo na ang nakakalipas at nahihirapan na ako ngayon sa kurso. I know that I was better than before. But I couldn't stop myself from overthinking.
Lalo na at napahirap pala talaga rito sa Engineering.
"Ma, hindi ko na alam kung kaya ko pa ba rito." pag-uulit ko at naluha na nang tuliyab.
Gusto kong ilabas ang hinanakit kay Mama dahil wala nang iba pang makakaintindi nito sa akin. I want to inform her because she deserves it. At naniniwala rin ako na Mom knows the best.
"Anak naman," tawag niya sa akin.
Tuloy-tuloy na ang pagluha ko dahil hirao na talaga ako. I don't know uf I was able to fimish this or this course would finish me. Ang sakit kasi isipin na ang hirap pa lang mag-adjust sa Engineering.
It was already passed in 11 in the evening, but here I am crying in front of my mother.
"Sav, nag-uumpisa ka pa lang kaya bakit mo naman 'yan naiisip?" tanong niya sa akin.
Hindi nawala ang kaniyang ngiti sa labi.
I already shared this to my friends, ngunit kagaya ko rin sila na nahihirapan. Hindi alam kung matatapos ba ang kursong kinuha namin pare-pareho.
"Mahirap talaga Sav sa college sa umpisa, may panahong paghihinaan ka ng loob. But always remember why you even started and enrolled in that course. Hindi naman sa lahat ng oras ay mahihirapan ka, Sav. There will always be a rise and down in college." mahaba niyang litanya kaya hindi ko maiwasang mapaluha lalo.
"Isipin mong natapos mo ang dalawang taon bilang Day Care at Kindergarten, anim na taon sa elementary at apat na taon sa high school. Kaya bakit ngayon ka pa hihinto? Don't repeat the same mistake I did years ago," she stated and smiled at me.
Niyakap ko nang mahigpit ang aking unan saka ngumiti kay Mama.
"I miss you, Ma." sambit ko at ngumiti sa kaniya.
"Mag-aral ka nang mabuti riyan anak kasi alam kong kaya mo 'yan. Nandito lang ako para sa 'yo kung may problema ka man," tugon niya at ngumiti nang napakatamis sa akin.
"Lahat naman ng kurso Sav ay mahirap at kahit saan ka pumunta ay maghihirap ka talaga. Daraan ka sa paghihirap, and think that the difficulties your facing right now will be your stregth when you become an Engineer. All your gained knowledge will always be useful after 5 years." dagdag niya.
Naging tahimik kami ilang segundo nang may maalala akong hindi ko pa sa kaniya sinasabi.
Iyong tungkol kay Octav.
"Ma, have you been in love?" I asked and inverted the topic.
"Bakit? In love ka na ba, Sav?" tanong niya sa akin kaya kaagad akong umiling.
"Uhm..." I paused and thinking if I should tell her this.
"Sabihin mo, Sav, may natitipuhan ka na bang lalaki?" nakangiti na niyang tanong sa akin ngayon.
"Ma, may gusto po kasi ako sa Professor namin." pag-amin ko at kaagad na nanlaki ang mga mata ni Mama.
"Huh?! Savannah?"
"Yes, Ma, pero 'wag kang mag-alala kasi rejected naman na ako." sambit ko at ngumiti kahit na hanggang ngayon ay may kaunti pa ring kirot.
"Rejected? What do you mean, anak?" tanong niya sa akin.
"I confessed my feelings for him and he rejected me." I told her and faked a smile. "We first met when we went to Magayon Festival and I thought that he was just the vocalist of the band. But it turned out that he was an Engineer and fated to be our Professor in one of our subjects."
"Anak, hindi 'yan p'wede." kaagad na sbit ni Mama kaya tumango ako.
Alam ko naman na iyon eh.
Kahit na sino yatang sabihan ko nito ay sasabihin ng iba na hindi p'wede.
"I mean, anak, hindi naman talaga siyang pinagbabawal ngunit sa mata ng ibang tao ay tiyak na bawal iyan. Mababaw pa naman yatang pagtingin, Sav?" tanong niya sa akin at hindi alam ang sasabihin.
Mababaw pa nga ba itong pagtingin ko sa kaniya?
I'm not even sure of this.
At pagkatapos naming mag-usap ni Mama ay nakatulog na rin ako dahil sa pagod at sa pag-iyak kanina. I still have my doubts and overthinking, but Mama's words really had an effect on me.
Somehow, I learned from it.
And also, I cheered myself and set aside my negativities.
Kinaumagahan ay als nuwebe na ako nagising at mabuti na lang dahil alas dyes pa naman ng uamaga ng pasok ko. I immediately packed my things and took a bath and went to our school after that.
Kaagad na lumapit sa akin si Jim at umupo sa katabi ko.
"May napapansin ka ba kay Sir?" tanong niya sa akin ngunit umiling ako.
Napamura pa ako sa aking isipan dahil akala ko ay ako lang ay nakapansin no'n. Last week pa nang mag-umpisang magsungit si Sir sa amin.
"Wala naman, bakit?"
I lied.
"Bigla kasi siyang nagsungit na lang simula last week. Hindi kaya broken hearted si Sir?" he joked but I didn't smile.
"I don't know, Jim. He was the only one who can answer your queries." I told him and get my notes frok my bag.
Bumalik na rin siya sa kaniyang upuan dahil sa takot na baka raw pagsungitan siya ni Octav. I didn't mind if his attitude was like that.
Kahit na noon pa man ay na-intimate na ako sa aura niya at ngayon ko na lang ulit iyon naramdaman. Maybe something happened? I don't know and I won't care anymore about it.
"Pass your papers to the front." seryoso niyang utos sa amin.
Kakatapos pa lang kasi ng quiz tungkol sa lecture niya kanina.
"Class dismissed," sambit niya at saka tumingin sa akin kaya umiwas kaagad ako ng tingin. "Savannah, please stay for a while." he said in a serious tone.
Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko ngunit kabadong-kabado ako. Lalo na nang sabihin niya ang pangalan ko sa seryosong tono.
It was like a big punishment was waiting for me. Did he caught me cheating earlier?
Ngunit sa pagkaka-alala ko ay hindi naman ako nangdaya ah!
"Hala ka!" bulong sa akin ng kaklase kong sa likuran ko naka upo kaya sinamaan ko siya ng tingin.
"Hintayin na lang kita sa labas," tugon sa akin ni Jim kaya tumango ako sa kaniya.
Lumabas na silang lahat at nang kami na lang na dalawa ang naiwan ay ngumiti ako upang maalis ang kaba na nararamdaman ko kanina pa. It wasn't the nervous that I have to talk to the man I like, but because he is badly mad!
At kung ano man ang rason niya ay hindi ko alam.
"You have to check this papers of yours. I'll send you the key to correction later," sambit niya at saka iniwan na kaagad ang papel sa ibabaw ng mesa.
Napahinga ako nang malalim at maglalakad na sana siya paalis sa classroom ngunit tinawag ko pa ulit siya.
"O-Octav..." I called him nervously.
Kaunti na lang au matutumba na ako rito sa kinatatayuan ko sa sobrang kaba!
"What is it, Ms. Savannah?" he asked me back, emphasizing the Ms. Savannah.
Napakamot ako sa aking ulo dahil natawag kobsiya sa pangalan lang.
What a stupid, Savannah Caroline!
"I mean, I just want to ask you." I said and looked straight into his eyes.
Na ang akala ko na mabibigyan ako ng ideya sa mga inaakto niya noong nakaraang araw hanggang ngayon ay wala akong nakuhang sagot. And the only choice I have is to personally asked him.
"Are you jealous of me and Jimrey?" tanong ko sa kaniya at umiwas ng tingin pagkatapos na nagpangiti sa kaniya.
But that smile was known for a fake one.
"Ms. Savannah," he called my attention and laughed a bit. "I don't think you're still on your guard or on youself? Why would I get jealous of you and Jimrey?"
"I'm s-sorry... That's what I thought and my instinct told me. Pasensya na." paumanhin ko at saka napayuko.
Pinagdarasal ko na rin na sana ay lamunin na lang din ako ng lupa.
"Kindly stop your feelings for me because we all know that I can't reciprocate it. Just move on, Sav."