WARNING: 18+
BAD WORDS, CHILD ABUSE AND HARASSMENT
"Savannah!" tawag sa akin ni Papa kaya naman ay kaagad akong dumalo papuntang kusina. "Punyeta, Savannah! Nasaan ka na ba?!" inis niya pang sigaw.
Malalagot na naman ako kapag natagalan akong pumunta kapag tinawag niya pa ako ng isang beses! Labis ang kaba ko nang makarating ako sa kusina dahil alam ko na ang kahihinatnan ng pagtawag niya sa akin.
"Po, papa?" magalang kong tanong habang nakatungo sa kaniya.
"Nasaan ang hapunan natin? Hindi ka pa nagluluto eh alam mo namang uuwi ako ngayon galing sa trabaho?!" inis niyang singhal sa akin kaya napaatras ako.
Itinulak niya pa ako kaya mabuti na lang ay hindi ako natumba. I was already 10 years old and Mama was not here. Mama was working outside the country and I was left with Papa since she left.
Noong una naman ay maayos naman si Papa, ngunit ngayong mga nakaraang araw ay palagi na lang siyang umiinom ng alak. I rarely talk to Mama because she was also busy abroad and working for us.
"Oh ano ngayon ang kakainin ko?! Gutom na ako, Savannah Caroline!" sigaw niya pang muli sa akin.
Hindi ko maiwasang maluha dahil sa pagsigaw niya sa akin. Paano naman ako makakaluto kung wala namang laman ang ref namin, hindi ba?
Paano ako makakaluto kung hindi ko pa nga abot ang kalan upang makapagluto ng kahit na anong p'wedeng lutuin?
I baldy wanted to tell him those but I refused not to do because I knew that he would just get more mad at me.
Mas pinili kong tanggapin na lang ang mga mura at masasamang salita ni Papa.
"Pa, wala na pong laman ang ref natin." takot na takot kong tugon sa kaniya kaya naman ay malakas niyang hinampas ang mesa.
"Punyeta! Ubos na ba kaagad ang pinadala ng Mama mo? O hindi pa ba siya nagpapadala huh?!" sigaw niya sa akin kaya nanatili lang akong nakatungo.
"H-Hindi pa p-po siya nagpapadala, Pa." nangangaralgal na boses na sambit ko.
"Tangina! Oh eh ano ngayon ang gagawin mo?! Yuyuko ka na lang ba riyang hanggang sa mag-umaga?! Gumawa ka ng paraan!"
Napatingin ako sa kaniya na may takot sa mukha ngunit isang malutong na mura lang ang ibinigay niya sa akin. Gulat pa ako nang sumigaw siya kahit iyon naman ang palagi niyang ginagawa.
"Punyeta, aral ka na lang kasi nang aral diyan! Wala ka namang makukuha riyan, mas mabuti na nga lang kung kumayod ka para may makain ako!" narinig ko pang sigaw niya nang nasa pintuan na ako palabas ng bahay.
I was crying while walking. Hindi alam kung saan pupunta. Bata pa ako ngunit gusto niya na akong pagpatrabahuhin? Bakit wala na ba siyang trabaho pero may trabaho naman si Mama ah? Baka na-delay lang ang kaniyang padala ngayong buwan dahil baka may inaasikaso rin siyang iba roon.
Those whete the questions I keep on asking myself everytime Papa would scold me even those little things. Ang araw na iyon ay nangutang na lang ako sa tindahan ng kapitbahay ng isang lata ng sardinas.
Ngunit ang nangyari ay binalibag lang iyon ni Papa at hindi kinain. I got bruises from him because there was a time that he slapped me hard.
Hindi lang doon 'yon natapos dahil nasundan pa iyon.
"Kumusta ka, Sav?" nakangiting tanong ni Mama sa akin kaya nagpilit akong ngumiti.
"A-ayos lang po ako, Mama." sambit ko at pinilit na ngumiti kahit sa totoo naman ay hindi ako okay.
I would rather fake my feelings than give her stress. Dahil baka kapag sinabi ko iyon sa kaniya ay hindi naman siya maniwala. Na kapag sinabi ko iyon sa kaniya ay pagalitan niya lang din ako.
Kaya huwag na lang.
I stayed still in our house even if my father was always saying bad words to me. He then sometimes telling me to go to hell because I burned the rice that I put on the stove.
"Wala ka po bang trabaho, Pa?" I gently asked him when I was about to go to school.
Because usually, he was the one who left our house first than me. Ni-hindi niya nga man lang ako inasikaso papuntang eskwelahan dahil sa palagi siyang maagang umaalis ng bahay. And I understand it because he was busy.
"Ano sa tingin mo, huh?!" inis niyang tugon sa akin kaya napayuko na lang ako. "Nagpadala na ba ang Mama mo?" tanong niya sa akin kaya tumango ako.
"Opo, Pa." I politely said and smiled at him.
Expecting that he would be kind to me if I tell him that Mama finally gave us money. Ngunit nagkamali ako dahil mas lalo lang siyang lumala.
Palagi siyang wala sa bahay kapag umuuwi ako ng hapon galing eskwelahan. Kung aabutan ko man siya roon ay lasing naman siya.
It was like a nightmare to me that I wouldn't like to remember ever again. Binasag niya ang isang baso sa harapan ko nang wala siyang madatnan na pagkain habang kakauwi ko pa lang ng bahay.
Gusto ko siyang sumbatan na kung 'yong pinang-inom niya ay binili niya sana ng pagkain namin, eh hindi sana siya nagutom. Nakaluto sana siya at may kakainin kaming dalawa.
But he just abused me and throw bad words at me almost everyday.
Nang isang beses na tumawag si Mama ay nasa may tapat ako ng tindahan kaya naman ay komportable akong nakikipag-usap sa kaniya. "Mama, top 3 po ako sa school!" masaya kong sabi sa kaniya.
I saw how her eyes sparkled the moment I announced about it. I saw how happily she was when I said that I was in Top 3 of our class. Tuwang-tuwa ako dahil masaya si Mama.
"Wow! Congratulations anak!" sabi niya sa akin kaya ngumiti ako nang pagkatamis-tamis.
Iba pala talaga kapag proud ang Mama mo sa lahat ng ginagawa mo.
"Dahil diyan, papadalhan kita ng pambili ng sapatos!" Mama said with smile filled in her face.
"Talaga, Mama?" masaya kong tanong sa kaniya at nakangiti naman siyang tumango sa akin sa kabilang linya.
"Ano pa ang gusto ng maganda at matalinong anak ko?" tanong niya sa akin kaya umiling ako.
"Gusto ko po? I want you here beside me, Ma. I want you here in the Philippines working rather than working in other country." I innocently said and smiled.
Kaya naman ay sa kabila ng pinagdaraanan ko kay Papa ay pinagbutihan ko pa ang aking pag-aaral. In result, I was an honor student at the end of the school year.
Ngunit ang nakakalungkot lang doon ay hindi nakauwi si Mama at walang parent na um-attend para isabit sa akin ang aking medalya. Kaya naman nang makauwi ako sa bahay ay iyak ako nang iyak.
Inggit na inggit ako sa ibang bata roon na may mga magulang sa tabi nila upang samahan sila sa stage. Nang magising ako ng araw na iyon ay hindi ko aakalaing iyon na ang umpisa ng masalimuot kong buhay.
I never imagined nor expected that Papa would come to the moment of touching the provate parts of my body.
"Shhh... Mamaya ay hindi ka na iiyak," sambit niya habang may mala-demonyong ngiti sa kaniyang labi.
Napabangon ako sa aking hinihigaan at umatras mula sa kaniya. He was on top of me!
"Shhh. H'wag ka nang umiyak dahil alam kong magugustuhin mo rin 'to," bulong niya at saka hinaplos nang marahan anf aking legs.
Sa pangyayari ng gabing iyon, doon nagsimulang magbago ang buhay ko. Ang batang kahit na masigla sa loob ng paaralan kahit palaging napapagalitan ng ama-amaan ay napalitan ng tahimik at takot na takot na bata kahit na kanino.
May pagkakataong humihinto siya sa kaniyang ginagawa ng isang buwan o kaya mahigit tatlong buwan. And I thought it was already over, but after Mama left the country again from going back to Philippines, ganoon muli ang nangyayari sa akin.
Hanggang sa magdalaga na ako ay iyon na ang kaniyang ginagawa. I was afraid to other people because I knew that they won't believe me.
Hanggang sa malaman iyon ni Mama ngunit hindi naman naituloy ang kaso dahil wala raw kaming sapat na pera ni Mama. And from that moment, I asked myself, ang mga mayayaman na lang ba ang p'wede magreklamo dahil may pangbayad sila?
Papa's family, or should I say my step father's family was reach and they can afford a lawyer. Samantalang kami ni Mama ay walang pera para roon kaya sinantabi na lang namin.
The things that my step father did to me brought too much damage from me. Nagbago ang lahat tungkol sa akin. Naging tahimik at takot sa ibang tao.
I would rather stay inside our house than to go outside because of my step father.
***
"No, no, no...." I said and covered my ears and closed my eyes to stopped myself from crying.
"Hey, baby? What's wrong? I'm sorry, I didn't meant to do that. I'm sorry, I'm sorry..." sunod-sunod na sambit ni Octav saka ako niyakap nang mahigpit.
Iniling ko ang aking ulo saka pumikit muli nang mariin nang maalala ko muli ang mga ginawa niyang paglapastangan sa pagiging babae ko.
Until now... I couldn't forget the thing he did to me.
Until now... It's hunting me to hell.
"Shit!" sigaw ko saka pinunasan ang aking luha dahil pakiramdam ko ay nararamdaman ko muli ang makapanindig ng balahibo katulad noong ginagawa ni Papa dati.
Umalis sandali si Octav sa aking tabi at hindi ko alam kung saan soya pumunta kaya naman ay niyakap ko ang aking sarili at napaluha nang maalala ang lahat. Tangina, akala ko ayos na ako.
"I'm sorry," malumanay na sambit ni Octav saka hinaplos pa ang aking braso. Nagulat pa ako nang gawin niya iyon kaya naman ay napalayo ako sa kaniya saka niyakap muli ang aking sarili. "I'm sorry, Sav. Did I made you uncomfortable?" nag-aalalang tanong niya sa akin kaya umiling ako.
It's not him. He was not my problem, but the memories I had with someone years ago.
Hinarap ko siya at niyakap nang mahigpitm ginantihan niya naman iyon. "Sorry, hindi ko talaga sinasadya na gawin iyon. I'm sorry, I'm sorry." he gently said.
Umiling ako sa kaniyang sinabi at kumalas sa pagkakayakap sa kaniya.
"Water?" tanong niya sa akin kaya tumango ako uminom doon sa basong may laman ng tubig. "Tell me, do you need something else?" tanong niya kaya umiling ako.
"O-Octav..." tawag ko sa kaniya at hindi man lang makatingin ng diretso sa kaniyang mga mata.
I don't know if I would make a right decision right now. But I want to tell him the truth. I want to at least tell him why I acted weird earlier.
He looked straight into my eyes and ready to listen if what would I tell him.
"K-Kasi..." kinakabahan kong tugon sa kaniya.
"Why?"
"I was raped by my step father years ago."
After what I told him, he was silent and I don't know what he was thinking right now.
Gulat ang kaniyang ekspresyon at kukuhanin ko na sana ang bag ko at ready nang umalis ngunit kaagad niyang hinawakan ang kamay ko. I looked at him and tears escaped from my eyes.
"K-Kaya ba nandito ka sa Bicol? Para takasan ang Papa mo sa Visayas na pinagsasamantalahan ka?" sunod-sunod niyang tanong sa akin.
Napatungo ako at kinagat ang ibabang labi.
"I'm sorry," he said and stood up.
He immediately hugged me and I felt his arms caressed my hair.
"I'm sorry for that. I'm sorry that I trigger you," sunod-sunod niyang sabi.
"Hindi mo rin naman kasalanan. I'm sorry if I pushed you earlier," I said and hugged him back.
"No, it's okay. Magpahinga na muna tayo," utos niya kaya naman ay kaagad ko iyong sinunod.
We slept tightly together in one bed. Kinaumagahan ay umuwi rin ako kaagad dahil paniguradong hinahanap na ako nila Tita. Kasama ko pa si Octav pagpasok ng bahay kaya labis ang kaba ko ngunit parang wala lang iyon sa kaniya.
"Jusko naman, Savannah! Pinag-alala mo kaming nandito!" bungad sa akin ni Tita nang makita ako.
"Pasensya na po, Tita." I politely said.
She looked at the man who was with me. Kunot-noo niya akong tiningnan, "Si Octav nga po pala, Tita." I said and forced a smile.
"Good morning po. I am Octav, her..." Octav paused and looked at me.
"He's my boyfriend po, Tita." I said and looked straight into Tita's eyes.
Ngayon lang ako kinabahan nang ganito. Ni-hindi ko alam kung ano ang susunod kong sasabihin.
"You were with him last night?" tanong ni Tita sa akin at tumango naman ako. "Wala namang nangyari kagabi sa inyo?"
Nagulat ako sa diretsahang tanong ni Tita. Hindi pa siya sa akin naka tingin dahil kay Octav lang nakatuon ang kaniyang mga mata.
"Tita! Wala po!"
Ako na ang sumagot para kay Octav.
Well, muntikan nang may mangyari...
But thanked God because it didn't happened.
"I'm talking to your boyfriend, Savannah. Hindi sa iyo," istrikto niyang saad sa akin.
Ngayon ko lang siya nakitang galit sa akin. Damn! Bakit ba kasi gustong sumama sa akin ni Octav sa loob ng bahay?!
He can just went home because I can handle Tita, pero ito siya at nasa harap ni Tita.
Napatingin sa akin si Octav kaya umiwas naman ako ng tingin, "Wala pong nangyari sa aming dalawa. She is telling the truth," Octav said and smiled.
He seems so confident with his answer as if there was nothing happened between us. Wala naman talaga dahil hindi iyon natuloy.
"Nag-almusal na ba kayong dalawa?"
Napatingin ako kay Tito dahil siya naman ang nagsalita ngayon.
"Hindi pa po," magalang kong sagot.
I didn't even bother to have breakfast at Octav's house because it's already 7 AM in the morning.
"Mag-almusal na muna kayo sa loob," utos ni Tito sa amin kaya tumango ako. "Pagkatapos ninyong kumain, p'wede ba kitang makausap, Octav?" Tito looked at Octav.
Ilang beses na yata akong napamura ngayong umaga dahil sa mga nangyayari. I never expected that Tito and Tita would be strict as this!
"Bakit po, Tito?" I asked him.
"We need to talk about some things," he said and smiled at me.
Tumango na lang ako at saka sabay kaming pumunta ng kusina ni Octav. Kaagad akong napairap sa kaniya nang magtama ang mga mata namin.
"Why are you suddenly mad?" natatawa niyang tanong sa akin.
"Sabi ko naman kasi sa iyong huwag ka nang pumasok dito eh. See? Tito and Tita was mad at me and you!" I seriously told him and rolled my eyes.
"Savannah, I told that I got your back always. At ano naman ang sasabihin ng Tita mo kung hindi ako pumasok sa loob?" his right brow were raised at me. "They were going to ask you several questions if where did you go. Kaya mabuting nandito ako para may sasalo kapag hindi mo nasagot ang mga tanong nila. You suddenly disappear on your cousin's debut, of course they will worry about you." pangangaral niya kaya hindi na lang ako nakioag-diskusyon sa kaniya.
" And about last night," he suddenly whispered when we were eating our breakfast. "I'm sorry for what I did," he apologetically said.
"I-It's okay..." I said nervously.
Paano na lang kung natuloy ang magagawa sana namin kagabi? Paniguradong hindi kami makakapagsinungaling kay Tita.
Hindi ko yata makakayanang magsinungaling kay Tita, lalo na sa ganoong bagay.