Ang aking akala ay hindi pa madadagdagan ang aking alalahanin ngunit dahil sa pangyayaring iyon naging mas matunog at pumutok ang naging balita patungkol sa hospital. I tried everything upang hindi lumala ang sitwasyon ngunit huli na pala sapagkat sinisimulan na nilang iungkat ang lahat ng nakabaon na patungkol sa hospital na ito.
Araw ng martes at narito ako sa loob ng meeting room kasama ang ilan sa mga shareholders ng hospital na ito. Hindi rin nakaligtas ang nga mapanuri nilang tingin sa akin. Sa kabilang dako naman nanatiling tahimik at nag iisip si direktor habang hinaantay ang iba pa. I am the only major shareholders ng hospital ngunit kung pakakatitigan ay mas naiipit pa sila sa gulong ito.
"After a few morw minutes magsisimula na tayo." The director said while looking for the files that her secretary gave to him.
How could I finish and clean this mess quickly? This was not all about the hospital's publicity but the life of us that might reveal soon. Kinakabahan ako sa mga susunod pang pangyayari.
Ilang sandali pa ang lumipas ng magsimula na ang lahat. The Director discussed about the introduction about the incident happened days ago.
"Mr. Domingo is right, Director. How could everyone will calm if it actually happened twice? A gun incident and a bomb incident? This is a serious case. Yes we know that Ma. Adelin Santos Hospital is a best hospital in the country ngunit paano naman ang kaligtasan ng mga pasyente?" Napabuntong hininga na lamang ako sa sinabi ni Mr. Marquez. He's right. Ako ang kailangan nila ngunit baket ganito ang nangyayare? That bitch is really pissing me off. Kung sakaling umalis ako sa lugar na ito, nakasisiguro ba akong magiging ligtas ang mga tao sa paligid ko?
"Ms. De Luna, I want to hear what's on your mind." natigila lamang ko sa pag iisip ng marinig kong tawagin ako ni Director upang magsalita.
"I am actually investigating the cases happened few days ago. I don't know who's behind of this. I am worrying too with the fact that patients life might be on danger. As of now, we need to find out who's the suspect behind of this." maging ako ay walang naiisip na paraan para hindi lumala ang kasong ito. Kung ano man ang utang ko sa taong iyon ay hindi ko alam. Ang tanging gusto ko lamang ay walang madamay.
"According to my sources, the gun incident happens because of you? Someone is trying to kill you. Are you also the one who is involved with that bomb incident?" nakakunot at naghihintay ng paliwanag namang sabi ni Mr. Roxas.
"I am aware of my surroundings. Yes, someone tried to kill me with the gunshot. It's obvious that I am a criminal lawyer and the saddest part with that is I am immuned with that death threats," I honestly said. There is no reason to hide it out because they know that I surrender my duty as a doctor.
"Kung ikaw pala ang habol nila, I think you are the one who is responsible for this problem. You know your brother is here too. I am not saying or insulting you as the major shareholder of this hospital but, I think it will be good enough if you go far away here? Mas maraming madadamay kung may kasunod pang mangyayareng insidente rito."
I don't know how many hours we finished the meeting, I only think about plans, what to do or a movement I might do. There are so many things I should consider now. Ayokong mas marami pang madamay sa nangyayareng ito.
I planned to go out and find some peaceful place when I suddenly stopped, because of the man lying on the bed with drops of blood and shouts coming from him.
"W-wait?" nakakunot akong napahabol pa ng tingin ng salubungin ako sa gilid ng taong nasa kamang iyon at minamadaling dalhin upang gamutin.
"Arrrggghhh." napako ako sa pagkakatayo dahil sa lalaking namimilipit sa sakit na iyon.
Hindi na ako naghintay pa ng pagkakataon at sumunod ako roon. Mabilis kong nakita kung saan siya ipinuwesto ng ilang doctor at nurses.
"What happened to him?" they are checking his vital signs.
"Nabangga po yung kotseng minamaneho niya Ma'am." pagsingit naman ng isang nurse sa isang banda.
The guy on that bed is Hector.
Ilang minuto ang nagdaan ngunit nanatili lamang akong nakatitig sa kaniya habang patuloy pa rin sa paggamot ang ilang doctor sa mga sugat niya.
Ilang saglit pa ng huminahon na siya ngunit makikita sa kaniyang mga mata ang pagod at saket dahil sa mga sugat na iyon.
"A-attorney?" may balak na sana akong umalis roon at hayaan na muna siya ngunit ganoon na lamang ang pagkakagulat niya ng tumingin siya sa aking gawi na may pagkakakunot ang noo. Nanatili lamang akong pinagmasdan siya kasabay ng pagkakatitig sa mga sugat na natamo niya.
'Ganoon ba kagrabe ang pagkakasalpok sa sinasakyan niyang sasakyan at magkaroon siya ng ganiyang mga sugat?'
"P-paano m-mong nalaman na narito ako?" may halong pagkagulat at pagtataka ang nakikita ko sa kaniyang mukha.
"Hindi ko alam na motor na pala ang kotse mo? Kaya ka siguro naaksidente dahil nakalimot kang kotse ang sasakyan mo at hindi motor," walang reaksyon at sarkastikong sabi ko pa sa kaniya.
For more than a year being with this attorney, alam ko na ang ugali ng isang ito. Sa katunayan ay hindi naman siya mahirap kilalanin dahil kitang kita na agad iyon sa kaniya.
"Teka! Mali ang inaakala mo! Aish aray!" daing niya pa ng igalaw niya ang kaliwang braso niyang may sugat.
"Maiwan na kita. Marami pa akong gagawin," sabi ko pa na nag umpisang talikuran na siya.
"Hoy Attorney! Sandali! Nakita ko na siya! Kaya ako naaksidente dahil hinahabol ko siya!" agd akobg napalingon sa kaniyang gawi dahil sa kaniyang naturan.
Agad akong napalapit sa kaniya at mabilis na kinuwelyohan siya dahil sa pagkakabigla.
"Anong sinabi mo?!" nakakunot noo ko nang noo dahil sa kaniyang sinabi. Paano niya makikita ang babaeng iyon kung naka-maskara naman ito?
"Ms. Director tama na po iyan baka po masaktan ang pasyente natin," dali dali namang pag awat sa akin ng ilan sa mga nakasaksing nurse.
Nakita ko ang gulat sa mukha ni Hector. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ng pagkabigla niya. Iyon ba ay dahil sa biglaan kong paglapit o dahil sa tinuran ng isa sa mga nurse na nag aasikaso sa kaniya.
Agad ko namang tinanggal ang pagkakahawak sa kaniyang damit at umayos ng pagkakatao.
"Sige gawi na ninyo ang dapat gawi sa lalakeng ito. Ilipat niyo siya sa maayos na kwarto upang makapagpahinga siya ng maayos." matagal bago ko inialis ang titig sa nabibigla pa ring si Attorney Santos at tinalikuran siya.
Kung ano mang impormasyon ang nakuha niya ay dapat ko na agad malaman sapagkat baka ito pa ang maging dahilan upang mas mapabilis kong matapos ang pansariling kaso na hindi naman nakalatag sa korte ng hustisya.
Ilang oras akong paikot ikot sa sariling opisina habang nag iisip sa mga maaaring sabihin sa akin ni Attorney Santos. Ilang saglit pa ng naudlot iyon dahil sa pagtunog ng aking phone. Roge is calling kaya naman hindi ko na pinatagal pa at sinagoy na ang tawag roon.
"September where are you? The Director is looking for you. Narito siya sa kwarto ni Calvin at inakala niya na narito ka mula pa kanina." Hindi ko alam kung ano pa ang gustong sabihin ni Director Park at siya pa ang nagtungo upang kausapin ako. Kung mahalaga nga iyon hindi na naman siya sasadya sa akin upang sabihin ng personal iyon.
"Okay, papunta na ako."
Hindi naman kalayuan ang daan papunta roon ngunit dahil sa malalim na pag iisip dahil sa mga kaganapang nangyayari sa amin ay hindi ko na kaya pang balewalain iyon.
"Director narito na pala siya," agad na sabi naman ni Roge ng makapasok ako sa loob.
"Mabuti at nariyan ka na. Halika rito iha, gusto kong marinig ninyo pareho ang aking sasabihin." Agad akong napasunod na may pagtataka sa isip.
"Para saan ang iyong sasabihin Director? Bakit kailangang kasama pa si Calvin sa usapang ito?" nagtataka ko namang tanong na ikina-ngiti lamang niya habang inilalahad ang lugar kung saan ako nararapat ma-upo upabg marinig ng ayos.
"Ilang taon na rin ang nagdaan at tumatanda na rin ako, siguro ay dapat ko nang sabihin sa inyo ang mga napag usapan namin ng inyong ina bago siya pumanaw." Hindi ko na naitago pa ang pagtataka at kabang bumabalot sa aking kalooban sapagkat ilang taon ko rin iyong iniiwasang itanong sa kaniya simula ng mawala si Mom.
Agad akong napatayo at kunot noong napatitig sa kaniya.
"Wala akong panahon para riyan Director. Hindi ko alam ano ang tinutukoy mo ngunit mas magandang huwag mo na lamang ipaalam sa akin," sabi ko pa bago talikuran sila.
Hindi pa ako handa sa panibagong surpresa. Para saan pa ang lahat ng sasabihin niya kung matagal na naman buhat ng mamatay ang aking ina.
"Ate! Sandali!" pahabol pang sabi ni Calvin ngunit mas pinili kong lumabas na lamang ng walang naririnig.
--- to be continued ----