Nanatili pa rin ang bilis ng pintig ng dibdib ko dahil sa pangyayare kanina. Sinubukan ko pang huminga ng malalim upang bumalik sa normal ang paghinga ko.
"Ate, I know her."
Pagkapasok sa hotel ay natigilan ako ng biglang magsalita si Calvin sa tabi ko.
"What?"
Sinubukan kong ikalma ang sarili at huwag mag isip ng kung ano ngunit hindi pa man niya sinasabi kung sino ay alam ko na agad dahil sa ekspresyon nito.
"I don't remember when the last time she visited but, I think months ago? She's cool! Now, I know what she's talking about before."
Nakikita ko ang tuwa sa mukha ng kapatid ko habang ako ay napako lang sa pagtitig sa kaniya.
"Amber! Calvin!"
Hinihingal namang sumulpot si Roge. Gusto ko siyang saktan ngayon dahil sa ginawa niya kanina.
"Hey, what was that? You look weird while talking to a woman."
Naghalo halo na ang nararamdaman ko kaya hindi ko na matukoy kung anong reaksyon ang naibigay ko.
"Kuya! I know her! I saw everything and it was cool! Can we talk to her again? I've been seeing her in the hospital!"
"No!"
Agad na sabi ko na pare-pareho naming ikinagulat. Hindi ko na kailangang magulat pa dahil alam ko naman ang dahilan ko ngunit dahil sa lakas ng pagkakasabi ko ay nagulat sila sa inasta ko. Ayokong maghinala sila at alamin pa ang totoong dahilan ko.
"We're not going there."
After saying that I walk again straight to our room. I got mad at what Roge did. And I am got madder when that woman appears on the scene although he saves Rogen.
Pagpasok sa loob ay dumaretso ako sa sarili kong kwarto. Rogen is with Calvin and I am still couldn't calm myself. I hate how this day go on.
Surprisingly, I am acting really weird today. Para akong nagmumukmok at nagtatampo dahil sa nangyare sa labas kanina. This is not me. Para bang naghalo halo na lahat ng iniisip at nararamdaman ko.
Hindi ko alam kung ilng minutl ako nanatili sa kwarto dahil ng maisipan kong lumabas ay nakita kong nagtatawanan pa sa sofa habang nagkukulitan at nanonood.
Kumuha ako ng tubig para mahimasmasan naman ako. Humupa man ang bilis ng tibok ng puso ko ngunit napalitan naman iyon ng pagdadagdag sa mga iniisip ko. Ilang araw na lang kame dito sa Boracay ngunit imbes na ipahinga at makapag saya kame ng walang inaalala ay bigla na lamang magsusulputan ang mga iniiwasan ko.
Matagal bago ako natapos sa pag inom ng tubig at balak sanang bumalik sa kwarto ng magulat ako ng nasa tabi ko na pala si Rogen. Sa ngayon tuloy ay tuwing makikita ko siya ay biglang sasagi na namang muli sa isip ko ang gamuntikang masaksak siya.
"What are you thinking?"
Nanatili pa din akong gulat bago hnapin si Calvin. Wala na siya sa sofa.
"Pumasok siya sa kwarto."
Seryoso lamang ang tinig niya habang iniiwas ko ang mga tingin ko sa kaniya.
"I am not in the mood to talk."
Sa totoo lamang ay tinatapangan ko lang ang sarili sa pagsagot ko sa kaniya.
"Are you mad?"
Hindi ako umimik at humahanap ng tyempo kung paano makakabalik sa kwarto.
"Are you jealous?"
Dahil sa sinabi niyang iyon ay agad tuloy akong tumingin sa kaniya habang nakakunot ang noo.
"I am not."
Seryoso ding sabi ko habang nakakunot pa rin ang noo.
"Pwede bang tumabi ka? Dadaan ako."
Pagpapatuloy ko pang sabi habang ikinakalma ang sarili na walang masabing ikapapahamak ko.
"I don't want. I am still talking to you. Bigla ka na lang nagwalk out habang masama ang tingin sa tingin mo hindi ko iisipin na nagseselos ka nga?"
"I told you, I'm not."
Pilit kong pinapakalma ang sarili ngunit siya ang nagbibigay daan upang maalala at makaramdam na naman ako ng inis.
"Then, why are you walking out earlier?"
Dahil sa mga tinatanong niya ay lalo lang akong naiisip. I can't help it but to really get mad at him.
"Fo you think it was good to see you doing something like that why leave us without telling us?! And do you think it was good to see Calvin watching you like that?!"
I am starting to boil like a mad mother right now.
"So, you are not jealous?"
Napakunot noo na naman akong muli habang naiinis ngunit hindi nagsasalita.
"You are acting weird earlier because of that? Fine, Im sorry. Sinubukan ko lang iligtas yung bata dahil puto babae lang ang nasa beach kanina. And if you really got jelous because the woman saved me-"
"Stop it. I am not on the stage to get jealous easily."
Dahil sa sinabi niya ay mas lalo lang akong nainis. Sinubukan ko pang umalis sa harap niya ngunit ayaw niya talaga akong pa-daanin.
"Okay fine, I'm sorry. I think she's still here. I needed to formally thank her, again. This time nagpapaalam na ako na lalabas ako saglit-"
"You already thanked her. Ano pa ba ang sasabihin mo sa kaniya?"
This time, his reaction changed. He smiles a bit but, he's trying to make a serious face.
"What?!"
This time hindi ko na napigilan ipakita ang pagkapikon ko na ikinatutuwa pa niya.
"Bakit hindi mo na lang aminin na nagseselos ka?"
Hindi na din niya mapigilan ang matawa dahil sa reaksyon ko.
"I am not! Could you please stop?! I am not jelous because I am mad! Gamuntikan pang masaksak dahil sa kayabangan mo!"
Akala ko magbabago ang reaksyon niya ngunit talaga naman mas natutuwa pa siya sa sinabi ko. Nang sinubukan kong ulitin sa isip ko ang sariling sinabi ay doon lamang ako na tigil na naging dahilan naman ng pagtawa niya.
"You are not jealous because you are worried. Did I make you worried?"
"Shout up," inis pang sabi ko bago sinimulang hawiin siya upang makadaan lang ako.
Nanlaki ang mga mata ng bigla niya akong hilahin at tuluyang mapasandal sa kitchen sink.
"Stop being mad. Wala namang nakakahiya sa pagsasabi ng totoo. I am sorry if I got you worried."
Nanatili siyang nakatitig sa akin habang hindi inaalis ang mga ngiti niya sa labi.
To be continued...