Humugot siya ng malalim na hininga. Alam niya ang punto nito dahil maraming mga showbiz personality na nakakaranas ng pamba-bash ng mga fans lalo na at involved sa love team. Possessive ang mga fans. Kung ano ang nakikita ng mga ito sa telebisyon o pelikula, gusto rin ng mga ito na mangyari sa totoong buhay. Akala niya ay tanggap niya iyon dahil isa siyang broadcasting student. Kasama ito sa pinag-aaralan niya. Pero masakit pa rin pala kapag siya na ang nakaharap sa realidad. May mga bagay na kahit alam na niya ay di ganoon kadaling tanggapin.
“Sabi mo mahal mo ako. Alam mo ba kung bakit ako tumawag kagabi? Dahil may importante akong gustong sabihin sa iyo,” anang si Patrice at pinagmasdan ang unti-unting pag-ipon ng madilim na ulap sa kalawakan.
“Bakit? Wait. May mangyari bang masama sa iyo? I hope you are not involved in an accident. Is Tita okay?” tukoy nito sa ina niya.
Lalong dumidilim ang ulap na nakikita ni Patrice at gumuhit ang matalim na kidlat. Pumikit siya habang nararamdaman na parang tinamaan ng kidlat at milyon-milyong boltahe ng kuryente ang puso niya. “Di mo ba alam kung anong petsa ngayon?”
“I-I don’t know. I lost track of time and....”
“It is our third year anniversary! Three years ago sinagot kita. Officially, naging boyfriend kita.”
“Oh, shit!” bulalas ng binata. “I am sorry. Nakalimutan ko.”
“NAKALIMUTAN mo?” singhal ni Patrice sa nobyo habang pakiwari niya ay sasabog ang dibdib niya. “Ganyan ka ba sa taong mahal mo? Nakakalimutan mo ang anniversary. Calden, parang sinampal mo ako sa sinabi mo. So much for professing your love, right?”
Nang mga oras na iyon ay parang natanggal ang piring sa mga mata ni Patrice. Sa mahabang panahon ay inunawa niya ito. Wala siyang hinihingi na kahit ano. Simpleng “Happy Anniversary” lang ang gusto niyang marinig mula sa binata, na maalala nito ang espesyal na araw nilang dalawa.
But she was just a stupid girlfriend. Too understanding, too blinded by her love she didn’t see this coming. Mula nang makilala niya si Calden, pakiramdam niya ay isa siyang gusgusing prinsesa sa isang fairy tale na pinili ng guwapong prinsipe. Sabi niya sa sarili niya ay kakayanin niya ang lahat. Pero hindi pala ganoon kasimple ang lahat lalo na kung ang nobyo mo ay si Calden Faulkner at kalaban mo ang mundo. Ngayon ay parang di na rin siya kasama sa buhay ng binata.
“Baby, you must understand. Hindi ko na hawak ang oras ko ngayon. Someone else is fixing my schedule. Hindi ko na nga alam kung anong nangyayari sa buong araw ko. I don’t have a social life. Hindi ko intensiyon na makalimutan ang anniversary natin. I am sorry, baby.”
Humikbi siya. Gusto niyang isipin na sinsero ang nobyo sa paglimot sa anniversary nila. Nakikita naman niya kung gaano kaabala ang schedule nito. Pero masakit pa rin. Hindi na nga siya nito maipakilala sa publiko bilang nobya nito, pati ba naman importanteng araw nilang dalawa ay wala na sa kalendaryo nito?
Huminga siya ng malalim. Give him a chance. Maliit na bagay lang ito kung palalakihin mo. “Anong plano mo sa anniversary natin ngayon? Magsu-shoot lang kami sa condo ni Desmond ng project at available na ako.”
Pumikit siya habang hinihintay ang isasagot ng binata. Gusto kitang makasama. Available ako kahit abutin ng gabi o madaling-araw. Maghihintay pa rin ako. Kahit walang magarbong dinner date. Kahit na makita lang kahit. Kahit sandali lang. Maibigay ko lang ‘yung pastillas na luto ni Nanay. Maipakita ko lang sa iyo ang video na pinaghahandaan namin para makita mo kung gaano kita kamahal.
“I-It is impossible right now. May taping kami sa Batangas. Mamayang gabi kami aalis pagkatapos ng isang appoinrment ko at sa isang araw na ang balik namin sa Manila. I am sorry, Patrice.”
Parang binalutan ng yelo ang puso niya. “Ibig sabihin di tayo magkikita?”
Di rin siya makakabati ng “Happy Anniversary” dahil di na siguro iyon kailangan. Di naman masaya ang pakiramdam niya nang mga oras na iyon.
“Babawi ako sa iyo. Marami pa namang ibang pagkakataon, di ba? Promise. Hindi na ito mauulit,” pangako ng binata.
Napapitlag siya nang marinig ang malakas na katok sa pinto. “Calden! Calden! What’s taking you so long? Huwag mong sabihin na paghihintayin mo pa si Darling sa date ninyo?”
“Just give me a minute, Mom!” sagot naman ng binata.
Nanlaki ang ulo ni Patrice sa narinig. “May date kayo ni Darling?”
“Honey, this is just work.”
“May date ka kasama ang ibang babae pero nakalimutan mo ang anniversary natin. How could you?”
Bumuntong-hininga ang binata. “We will discuss this next time. Magkikita tayo at mas maganda kung maayos natin ito nang harapan. I promise that I will fix this. Babawi ako sa iyo.”
“Hindi ko alam kung paano ka pa makakabawi sa akin, Calden,” aniya at huminga ng malalim. “At kailan mo ulit ako maaalala? Kapag fourth anniversary natin at tinawagan ulit kita? No. I don’t think tatagal pa ako nang ganoon katagal.”
“Patrice, please....”
Muling may lumagabog na tunog. “Calden! Calden, time is precious.”
“I have to go, baby,” pabulong na wika ng binata sa kanya.
“Ditch the date and see me,” mariing utos ni Patrice sa binata.
“What? Are you crazy?”
“Ditch the date and see me. Wala akong ibang hiningi sa iyo, Calden. Ito lang. Sa anniversary lang natin, ito ang hihingin ko sa iyo.”
“You know that I can’t. Don’t be unreasonable.”
Mariin siyang pumikit. “Kahit isang minuto lang. Kahit sandali lang.”
Gusto lang ng dalaga ng assurance na mahal pa rin siya nito. Na mahalaga para dito ang araw na iyon. Kahit anong hadlang ay magagawan ng paraan. Kung sabihin nitong magkita sila sa restaurant kung saan ang date nito, kahit sa labas lang, gagawa siya ng paraan. Kung gusto talaga siya nitong makita at makasama.
“I am sorry, Patrice. Bye.”
Napahagulgol na lang siya ng iyak nang tapusin ng binata ang tawag. Unti-unti siyang dumausos sa sinasandalang dingding. Ang nangingitim na ulap na kanina ay nagbabanta pa lang ay bumuhos na bilang malakas na ulan.
Wala na si Calden sa kanya. Hindi na siya mahalaga dito. Walang halaga ang lahat ng sakripisyo niya at pang-unawa. Sa huli ay siya pa rin ang kailangang umintind. Sa huli ay kailangang siya pa rin ang magbigay. Simpleng hiling lang niya ay di na nito maibigay. At sa araw na umasa siyang may forever din sila ay natapos din ang lahat sa kanila. Alam niyang malabo nang mabawi pa niya ang binata.
“Calden!” isinigaw niya ang pangalan ng nobyo kasama ang sakit na nakasa kaibuturan ng puso niya.