Tuluyan siyang nawalan ng pagtitimpi. Ito nga ang pumatay! Pero ‘di ba si Cuhen ang kumidnap sa kaniyang ama? Panay bagsak ang kaniyang mga luha at nagwawala na siya. Bakit nito nagawa ang kademonyohang ito?! Bakit sa taong pinagkatiwalaan pa niya?
“Ellah!” nagulat naman ito sa kaniyang presinsya at hindi nasalag ang sampal na kaniyang ginawa.
“Bakit?! Bakit mo nagawang patayin ang ama ko? Bakit? Answer me, Kleve! Answer me!” Pinagbabayo niya ito. Sagad sa kademonyohan ang ginawa ng binata sa kaniya.
“Stop it, Ellah.” Hinawakan siya nito sa braso at pinilit pakalmahin. “I’ll explain but please calm.”
“How would I? Pinatay mo ang ama ko at hindi kita kailanman mapapatawad—” hindi niya natuloy ang ibang sasabihin nang maramdaman niya ang panghihina sa katawan. May itinurok ang binata sa kaniyang leeg. Isa itong injection.
“I’m sorry baby, but it’s the right thing to do. You’ll wake up after an hour.”
Pinilit niyang buksan ang mga mata pero hindi niya kaya. Dahan-dahan siyang hinila ng kadiliman para matulog.
“Hey insan, kapag ako iniwan nito ng girlfriend ko papatayin kita,” hindi maipintang saad ni Azael na ngayon ay kasama ni Cuhen.
“Wala kang girlfriend, so shut up!” ganting sagot ni Cuhen na hindi ito nililingon.
Lihim nilang pinag-aaralan ang bawat parte ng lugar para hindi sila maging alanganin sa pag-atake. Tanging dalawang baril na may silencer lang ang dala niya at wala siyang planong makipagpatayan sa hindi niya target. Halos napuno ng bantay ang buong isla pero balewala iyon sa kaniya. Kahit karayom, nadadaanan nila.
“Kating-kati na akong pumatay,” singit ni Herrence.
“Me too, kating-kati na rin na patayin ka,” wika niya habang nakatingin sa mga guwardiyang nagbabantay, “Ikaw ang dahilan kung bakit umalis si Ellah sa`kin.”
Ngumisi lang ito. “Ako nga ba?”
“Tell us what’s the plan,” Si Farhistt.
“The target is mine, mine only to kill. The rest is yours.”
Madali lang ang mga ito na patumbahin pero kailangan niya ng ilang minuto. Ilang minuto pa at pwede na siya sumugod, para patayin ang lalaking naging dahilan ng lahat ng ito at bawiin ang babaeng para sa kaniya lang. Sa kaniya lang ang babae at walang pwedeng umangkin dito ng paulit-ulit kundi siya lang.
Bigla, naramdaman niya ang paninikip ng pantalon. Fuck! For pete sake, he’s having a boner here. Pinaalis niya sa sistema ang dalaga at naghintay ng ilang minuto...
“Where is he?” tanong niya kay Farhistt nang dumating siya sa mansiyon. Isa ito sa kasamahan niya dati sa army at kasosyo sa negosyo ngayon. Kapatid ito ng babaeng pakakasalan sana niya.
“At the basement. Wait, I’ll bring him to you.” Tinalikuran siya nito.
Umupo siya sa mamahaling sofang naroon at humugot ng isang sigarilyo at sinindihan ito. Walang emosyon ang makikita sa kaniyang mukha. Hinihintay niyang dalhin ni Farhistt sa kaniyang harapan ang matandang Don habang hinihithit ang sigarilyo.
“Good day, Don Hernandez,” paunang bungad niya sa matanda.
Ang nasa harapan niyang Don ay wala sa ayos ang pagkakatulog at gusot-gusot ang suot na business coat.
“What’s the meaning of this, Mr. Malcogn?” galit na wika nito na hindi na nag-abalang umupo.
Mabilis niyang idiniin ang sigarilyo sa ashtray na nasa center table at tumayo. Wala pa rin emosyon makikita sa kaniyang mukha.
“Hmm?”
“I am not playing games with you!” galit nitong dugtong.
“And so am I.” Humarap siya rito at napatagis bagang. “You killed my mother and my pregnant soon to be wife.” Nahugot niya ang baril sa bewang at galit na itinutok dito.
Imbes na magulat ito at matakot sa nakitang galit niya, umiling-iling ito at nanghihinang napaupo sa single sofa. Biglang nawala ang galit sa mukha at malungkot na napatingin sa kawalan.
“Ako pala ang napagkamalan mong pumatay sa kanila,” bumuntunghinga ito, “Paano ko ba sabihin na hindi ako ang pumatay sa’yong ina at mapapangasawa?”
Fucking lies!
Hindi pa rin niya ibinaba ang mataas na uri ng baril sa pagtutok dito. Ilang maling salita lang nito, kakalat ang utak nito sa sahig.
“Any last word, Don Hernandez?”
“Nakasalalay ang kasiyahan ng anak ko...”
“Nasa isla ko ang anak mo. Dinukot ko.”
Nagulat ito sa narinig at napatayo pero ilang segundo ay bumuntunghinga at umiling-iling. “Mas makakabuting sa`yo muna ang anak ko, Mr. Malcogn. Akala ko kinidnap siya ng tauhan ni Mr. Vergan—”
“The fiancé of your daughter,” pagpuputol niya. Tinitigan niya ang mukha ng matanda. Nakikita niyang nagsasabi ng tama ang matandang Don. Binaba niya ang baril at umupo sa sofa.
“2 months from now, ikakasal na ang anak ko at si Kleve. She’s my unica hija and my precious gem. Her happines is my happiness,” sandali itong tumigil at napabuntunghinga, “Pero takot ako sabihin sa anak ko na ang lalaking mahal niya ay isang mamatay tao.”
Napaayos ang pagkakaupo ni Cuhen sa sinabi nito at binasa ang emosyon ng matanda. Hindi ito nagsisinungaling. Tama ang nababasa niya. Napakuyom siya ng kamao. Looks like, fate is fooling him around. Mali ba ang imbestigasyon niya? May mali nga, at aalamin niya ang mali.
“Huwag mo sanang hayaang makuha ni Kleve ang anak ko. My daughter security is my most priority.”
Napakuyom siya ng kamao at napaiwas ng tingin. He remembered how ungentle he was from taking her every day. Nakaramdam siya ng inis sa sarili sa panahong inaangkin niya ito na puno ng galit.
“The day before the incident happen, nagkausap kami ni Kleve para sa pag-take over niya sa kompaniya ko. I am old at kapag kasal na sila ng anak ko, siya rin naman ang mamamahala dahil hindi fashion ng aking anak ang buhay opisina kahit tumutulong ang anak ko. Pagkatapos, narinig kong may kausap si Mr. Vergan sa cellphone niya. Naghinala ako. Hindi ako nag-atubling sundan siya, do’n ko nakita ang iyong ina at mapapangasawa na nakaupo sa sahig. Nakagapos at may piring sa—”
“Enough!” galit siyang napatayo at binato ang ashtray sa dingding. Nagkabasag-basag iyon. Habang si Farhistt ay nanatili lamang nakatayo sa malayo at nakatingin sa kanila na kalmado.
Sabay na bumagsak ang kaniyang luha at papatay siya ng tao. Fuck! Fuck this! Hindi niya na kayang pakinggan ang sinabi ng matandang Don, nadudurog siya sa sobrang sakit.
“Gusto kong sabihin sa`yo lahat ng nalalaman ko, pero naaawa ako sa`kin anak.”
“Fuck! Why you didn’t tell me?!” Hinablot niya ang kwelyo ng coat nito at pilit pinantay sa kaniya. The hell!
Mabilis naman umapila si Farhistt at inawat siya. “Let him finish, Cuhen.”
Galit na binitawan niya ito. “Give the details to Farhistt and send it right to me dude,” baling niya sa lalaki at nanga-ngalaiting umalis sa mansiyon na iyon na nilamon ng galit at suklam.
NAGISING si Ellah nang maramdaman may humaplos sa kaniyang pisngi. Namimigat ang matang nagmulat siya at unang nasilayan niya ang lalaking totoong pumatay ng kaniyang ama. Galit siyang bumangon at bago pa niya ito masampal, hinawakan na nito ang kaniyang pulsuhan at ipininid siya sa kamang kinahihigaan.
“Bakit, Kleve? Bakit mo pinatay ang ama ko? Akala ko ikaw ang lalaking dapat kong pagkatiwalaan pero mukhang nag-kamali ako ng taong sinamahan!” ayaw niya ng umiyak. Pagod na pagod na siyang umiiyak lagi at wala na siyang lakas para ro’n.
Hindi ito umimik. Basta lang itong nakatitig sa kaniya at nakaramdan siya ng takot sa mga titig nito ngayon, “Hindi mo alam kung paano ako nagtitimpi para hindi ka angkinin. Sinabi ko sa sarili ko, hindi ko ipapakita ang tunay na ako kapag ikaw ang kasama ko kaya sa bawat magkasama tayo at magkatabi, nagtitiis akong halikan ka lang at nakawan ng haplos sa bawat parte ng katawan mo pag tulog ka na. Hinahalikan ko ang dalawa mong dibdib at pinapasok ko ang kamay sa pagkababae mo pero kapag umuungol ka na, ibang pangalan ang binabanggit mo and that make me stop. Bullshit!”
Pinanlamigan siya ng katawan sa sinabi nito. Bigla siyang nandidiri sa ginawa nito sa kaniya. Isa rin pala itong demonyo! Magkalahi nga ang dalawa! Gusto niyang tumakbo papalayo pero naramdaman niyang dumagan ito sa kaniyang katawan.
“Ano ba, Kleve! Umalis ka!” malakas na sigaw niya. No! Hindi niya masisikmura ang gagawin nito sa kaniyang katawan.
“Pero ngayon baby, aangkinin na kita sa ayaw at sa gusto mo. Hindi ko na kayang magtimpi hanggang sa kasal natin. You’ll be mine, forever. Wala akong pakialam kong nakuha na ng bastardong iyon ang para sa`kin! Basta akin ka lang at akin lang.”
“No, please!” malakas siyang napahiyaw nang sinimulan siya nitong halikan sa leeg.
Kahit anong tulak niya at pagwawala, walang saysay dahil sa bigat nito. Para siyang bumalik sa nakaraan kung saan ganito rin ang ginawa sa kaniya ni Cuhen. Naglandas ang mga luha sa kaniyang mata at panay pagmamakaawa sa binata. Madiin ang pagkakahawak nito sa kaniyang dalawang kamay habang ang isa nitong kamay ay nagsimula ng pumisil sa dalawa niyang dibdib.
Nandidiri siya. Gusto niyang masuka. Oo, dati pinangarap niyang maangkin siya ng isang Kleve Vergan, nakasaad na sa isip niya na ialay niya lahat dito. Pero bakit ngayon diring-diri siya? Hindi niya kayang sikmurain ang ginawa nito.
Hanggang sa naramdaman niyang hinaklas nito ang suot niyang damit. Mas lalo siyang napasigaw nang lumantad ang kani-yang dalawang dibdib. Napangisi ito at mabilis na sinamba ang dalawang bundok na pag-aari niya.
“Kleve, please! Huwag!” halos maubos na ang boses niya sa kasisigaw.
Sinisipsip nito at pinipisil ang dibdib niya pero diri ang naramdaman niya imbes na sarap. Inisip niya si Cuhen. Sana matu-lungan siya nito! Mas lalong lumakas ang kaniyang iyak at pagma-makaawa sa binata.
“Cuhennnn! Cuhen, tulungan mo ako! Cuhennnnn! Please, tulungan mo ako!”