Hindi niya alam kung saan na naman siya magsisimula pagkatapos nung malaman niya ang kwento laban kay Celestine. Nagpasya ulit siya na kumuha ng panibagong PI dahil ‘yong private investigator niya ay nag-ibang bansa.
Unang ipapaalam niya ay kung sino ang babaeng nagnakaw sa dalaga at ano ang motibo nito. Ito muna ang ipa-pagawa niya. Nasa Zamboanga pa rin siya at pang-anim na araw niya iyon. Si Berkham ang nag-suggest ng PI para sa kaniya at dahil pareho sila nang pinagsusuotan sitwasyon, nagdesisyon silang magtulungan sa isa’t isa. Tutal mabait naman si Berkham at mapa-pagkatiwalaan ito ng mga sekreto. Kaniya-kaniya silang galaw kung paano masagot itong mga katanungan na hinahanap nilang dalawa.
“Tingin mo, buhay pa kaya ang kapatid ko?” nawawalang pag-asa na tanong ni Berkham.
Tinapik niya ang balikat nito. “Naman! Makikita mo siya sa tamang panahon. Huwag ka ngang drama d’yan!” Saka niya sinipsip ang iced tea pero ang totoo, lumilipad ang kaniyang utak.
Mayamaya ay nagulat siya sa malakas na ringtone ng cellphone ni Berkham. May tumatawag dito. Agad nagkunot ang binata at nagdadalawang isip sagutin ang tawag pero pinandilatan niya ito ng mata kaya sinagot nito iyon.
“Yes, Penelope?”
Umasim ang kaniyang mukha nang marinig ang bantot na pangalang iyon.
“Hey hey, calm down... Tell me what happened?”
Nag-ikot siya ng mata kahit hindi naman niya naririnig ang boses sa kabilang linya. Basta nabibwesit lang siya talaga.
“Fuck! You’re kidding right?!” Napatayo ito at alalang-alala ang mukha.
Natigil siya sa pag-inom ng iced tea at tumingin dito. Base sa reaksyon ni Berkham, mukhang may hindi magandang nangyari.
“Shit! Okay, okay. I’m going home right away.” Agad nitong pinatay ang tawag saka humarap sa kaniya, “Amara I have to go back on my country. My Mom was rush to the Hospital. I’m sorry but I’ll see you again soon. Bye for now Amara!” Hinalikan siya nito sa pisngi at niyakap ng mahigpit bago siya iniwan na mag-isang nakaupo.
Lumipas muna ang ilang segundo bago siya nahimas-masan sa nangyari. Napatango na lang siya at sumagot ng ingat pero nasa malayo na ang binata at nagmamadali. Kung sabagay, laban niya ito mag-isa. Kaya niya ito.
Pero naubos ang kaniyang buong linggo doon na wala siyang nakuhang sapat na sagot mula sa kaniyang investigator. Humingi ito ng isang buwan sa kaniya kaya wala siyang magawa kundi ang pumayag dahil alam naman niya talagang may kahi-rapan ang kaniyang pinagawa.
Bumalik siya sa Manila na parang walang nangyari. Naka-kaimbyerna nga lang dahil mukha ng pagong nilang kapitbahay ang kaniyang nakita. May bitbit itong malaking baggage papalabas ng gate. Maglalayas na ba ito? Ay kawawa naman, walang maghahatid.
Binaba niya ang salaming bintana ng kaniyang sinakyang taxi at ningisihan ito. “Maglalayas ka? Tagalan mo, ah? Kung pwede, huwag ka rin bumalik.” Nag-wave siya dito at agad pinagsarhan ulit. Dinig na dinig niya ang galit na pagmumura ng babae. “Manong, wag mo pasakayin ‘yon, ah? May lahing mangkukulam ‘yon,” kinausap niya ang driver na kamot naman ang naging sagot.
Out of town si Theon kaya tahimik na bahay ang bumungad sa kaniya. Napangiti siya nang mabasa ang sticky note na dinikit nito sa refrigerator sa kusina.
`Wifey,
I’ll be gone for a weeks. I’ll call you soon.
Theon-gwapo.ʼ
Kailan ba naging gwapo ang pokpok na iyon? Tinago niya ang sticky note at kumuha ng juice. Nauuhaw siya at the same time, walang maisip kung ano ang gagawin sa araw na iyon. Siguro magpapahinga muna siya at sandaling kalimutan ang lahat.
PAGKATAPOS nang kaniyang klase, dumeritso siya ng mansyon at binisita si Celestine. Tulad ng dati, tahimik at mahiyain pa rin ito. Wala man lang itong kaalam-alam na magkapatid sila pero bakit hindi niya maramdamang masaya siya sa bagay na iyon? Tinawag niya nag dalaga at kinausap ito nang sila lang dalawa sa lanai.
“Celestine...”
“Bakit Ma’m Amara?”
Napangiwi siya sa paraan ng pagtawag nito. Masyado talaga itong pormal. Nahihirapan tuloy siya kung paano magsalita. Humugot siya ng malalim na hangin at ilang segundo bago nagsalita. “What if ikaw ang nasa katayuan ko at malaman mong hindi ka tunay na anak, anong magiging reaksyon mo?”
Matagal ito bago sumagot. Tinitigan muna nito ang rosas na hawak bago nagtaas ng tingin at tumingin sa kaniya. “Unang-una, magagalit at masasaktan pero iintindihin ko. Pangalawa, magpapasalamat dahil nasa magandang pamilya ako napunta at pinalaki ako ng maayos. Pangatlo, gagawin ko lahat para hanapin ang tunay kong mga magulang at tanungin sila kung bakit pinaampon nila ako.”
Bahagya siyang nagulat sa naging sagot nito. First time nitong makipag-usap sa kaniya na mahaba ang naging sagot. Odd. Pero nagustuhan niya ang naging response ni Celestine.
“Minsan ba sumagi sa isip mo na ampon ka ng mga taong nagpalaki sa`yo?”
Malungkot itong nagbaba ng tingin at napatitig sa hawak na rosas. “Minsan oo, minsan hindi. Pero kadalasan hindi ko na pinapansin.”
“Celestine, may sasabihin ako sa`yo—”
“Where’s Mom?”
Nagulat siya sa biglang pagdating ni Azael. Seryuso ang buong mukha nito at— Napatanga siya. Halos malaglag yata nag kaniyang panga sa nakita. Ang kaniyang kuya niya ba ito? Palihim niyang pinigilan ang sarili na humanga rito. Jusko naman! Isang linggo lang siyang nawala pero bakit pagbalik niya ay nagmistula itong Greek God na kakababa lang sa trono.
Ang mahaba nitong buhok ay ngayon naging clean cut. Kakaahit lang at amoy na amoy pa rin niya ang paboritong after shave na gamit nito. Naka-polo ito at short na kala mo bagits. Bumata ito tingnan at nando’n na naman ‘yong pamilyar na tibok ng kaniyang puso sa tuwing nakikita niya at nasisilayan ang muk-ha ng lalaki.
“You’re drooling, Amara.”
Shit! Agad niyang tinikom ang bibig at dali-daling umalis sa lanai. Nagtungo siya sa kusina at mabilis na kumuha ng malamig na tubig. Masyado siyang naiinitan. Hindi pa man siya nangangalahati sa iniinumang pitsel nang magsalita si Azael sa kaniyang likuran.
“Ay gwapo!” Nabuhos sa kaniyang suot na damit ang tubig. Shit naman! Ba’t ba nanggugulat ito?! Inis na humarap siya rito. “Ano ba?! Kita mong umiinum ang tao, bigla-bigla ka na lang nanggugulat.”
“S-sorry,” nag-iwas ito ng tingin.
Agad siyang napatingin sa basang damit na suot. Bakat na bakat pala ang kaniyang dibdib at litaw na litaw ang suot niyang pulang bra. Bwesit! Namula siya at mabilis na tumakbo papalayo papunta sa kaniyang silid ng mansiyon iyon. Hindi niya alintana ang pagsunod ng tingin ni Azael sa kaniya, basta lang siyang tumakbo paakyat.
Ang lakas nang tahip ng puso niya nang bumagsak siya sa kama. Napatitig siya sa kesame at dinama ang dibdib niyang parang naghahabulan sa sobrang lakas ng tibok. May racing yata. Namu-mula pa rin ang kaniyang pisngi at ramdam niya iyon. Anong nangyayari sa kaniya? Bakit hindi na normal ‘to? Nagbangon siya at humarap sa salamin life size mirror na nasa kanan bahagi ng kwartong iyon. Pinagmasdan niya ang kaniyang sarili at marahan tinampal ang pisngi.
“Amara ikaw ba ‘yan?” parang temang na tanong niya sa kaniyang sarili. Naiisip pa rin niya ang mukha ni Azael at sa tuwing sumasagi ito sa utak niya, nagwawala ang kaniyang puso.
Nababaliw na naman yata siya. Magkapatid sila! Hindi pwede ang kaniyang iniisip at isa pa, kasal na siya at magkapatid sila. Oo, magkapatid sila. Marahan siyang huminga at kinalma ang sarili bago siya nagpasyang magpalit ng kasuotan bago siya bumaba ulit.
Lumipas ang isang buwan na wala siyang nakuhang matinong sagot mula sa invistigator. Ang sabi lang nito, wala na ang taong nagnakaw kay Celestine at matagal na itong patay. Pero imbes na masaya siya sa balitang iyon, mas lalo lang siyang nagu-luhan. Nai-stress na naman ang kaniyan g ganda. Kabilin-bilinan pa naman ng kaniyang ina na mananatili siyang maganda.
Nagulat siya nang biglang mag-ring ang kaniyang cell-phone sa gitna ng klase, dali-dali siyang nag-excuse para sagutin ang tawag ng panibagong Doctor na siyang nagsagawa ng DNA test niya ng pasekreto.
“Mrs. Willouhby,” bungad nito sa tawag.
Napangiwi siya. Masyado naman itong pormal at hindi pa rin siya sanay sa bagong apelyido na ipinalit niya. “Yes.”
“Come to my office immediately.” At agad nitong ini-off ang tawag.
Ha? Iyon lang ‘yon? Come to my office lang bwesit! Lumabas pa siya kung pwede naman siya nitong itext. Pero gano’n pa man ay dumeritso siya sa Hospital. Kailangan niyang malaman ang resulta at para hindi na rin siya mukhang tanga kakaisip.
Nagtungo siya sa parking lot at walang paalam na umalis. Her mind is pretty occupied. Ang nakakainis pa, traffic kaya kinain na naman siya ng inis. Parang ang sarap makipag-away nang wala sa oras.
“Finally, your’re here!”
“Ah, ako po Doc?” paniniguradong tanong niya nang pumasok siya sa opisina nito.
Naglinya ang kilay nito, “Hindi, ‘yong nasa likod mo.”
“Wala naman akong kasama.” Napalingon siya.
“Oh eh, ikaw nga! Kaloka kang babae ka. Ini-stress mo ako.” pinandilatan siya nito ng mata at maarteng kinumpas-kumpas ang kamay.
Shook! Ngingiting lumapit siya at umupo sa upuang nasa harap ng table nito. Hinahanda niya ang sarili sa posibleng resulta ng test niya. It’s either good or bad, tatanggapin niya.
PARA siyang lumilipad na papel na binalikan niya ang gamit niyang iniwan sa classroom nang araw na iyon. Gabi na pero nagtuloy-tuloy lang siya sa pag-akyat sa ikaapat na palapag gamit ang elevator.
Nang makita niya ang bag na ando’n pa rin sa kaniyang upuan, marahan siyang lumapit doon at umupo. Malapit siya sa bintana at mula dito, kitang-kita niya ang maliwanag na buwan sa kaniyang gawi. Ang bigat-bigat ng kaniyang puso at iilang sandali lang ay bibitaw na siya. Hanggang sa sunod-sunod ang pagpatak ng mga luha sa kaniyang mata. Mabilis niyang pinunasan iyon pero para itong nagkarerahan sa pagpatak.
Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o masasaktan sa nalaman negative ang resulta. Sobrang layo ng test. Inaway pa n’ya ang baklang Doctor at sinabing mali ang test na ginawa nito pero binigyan lang siya nito ng limang piso, bili daw siya ng makakausap.
All awhile, hindi pala siya tunay na anak ng mga Legrand. Si Celestine ang tunay na anak at may dugong Legrand. Kung gano’n, paano siya napunta sa mga kamay ng mga ito? Pinagpalit ba sila ni Celestine? Sino nga ba talaga siya?
Napahikbi siya. Pakiramdam ni Amara, pinaglalaruan siya ng mundo at wala siyang karamay. Paano nga ba siya napunta sa kamay ng Legrand?
Wala siyang balak umuwi. Wala si Theon, nasa ibang bansa at mag-isa lang siya sa bahay nila kaya ang ginawa niya ay hanapin ang mga kasagutan. Matagal na ba itong alam ni Azael? Nang kuya niya, kaya ang lakas ng loob nitong babuyin siya? Nakaramdam siya nang hindi matatawarang galit sa sarili. Wala sa loob na hinablot niya ang gamit at nagmamadaling umalis. She ended up in a famous bar.
“Hard drinks. Now!”
Napatingin siya sa kaniyang phone nang mag-ring iyon, ang kaniyang ina. Instead na sagutin ang tawag nito, pinili niyag ‘wag sagutin ang tawag nito. Gusto lang niyang linawin sandali ang utak niya.
Mabilis niyang nilagok lahat ang binigay sa kaniyang inumin. Napapikit siya sa sobrang pait at halos maduwal pa siya sa kapaitan. Letse! Bakit ang papait ng mga inumin ngayon?!
“Isa pa!” pagalit na utos niya.
At ang isa pa niya ay nadagdagan ng ilang shots. Hang-gang sa ang bote na talaga ang kaniyang kinuha mula sa bartender at tinungga iyon. Napapikit pa rin siya sa pait pero this time ay natatawa siya. Heto na naman siya, last time na naglasing siya ay nagkaroon ng lamat ang relasyon nila ni Azael bilang magkapatid pero wala siyang pakialam.
“You okay?” may nagtanong sa kaniya.
“Don’t asked me idiot. Get a life!” padarang siyang tumayo at muntik na siyang sumubsob sa sahig. Agad niyang winaksi ang kamay ng lalaking umalalay sa kaniya para ‘di siya matumba.
Deritso ang kaniyang paa sa gitna ng dance floor kung saan may nagsasayawan. Wala sa sariling sumayaw siya mula sa malakas na tugtog ng musika. Alan Walker music! Ito ‘yong gusto niya. Sumayaw siya ayon sa gusto ng kaniyang katawan at wala siyang pakialam kung saan siya nito pupulutin ngayon.
“Amara!”
Napapiksi siya nang may humila sa kaniyang braso. Masyadong maingay ang paligid at madilim. Hindi niya makita kung sino ang humila sa kaniya. Kinusot-kusot pa niya ang mata at nang tumama ang makukulay na ilaw sa gawi nila, napangisi siya ng nakakaloko.
Oh hi! Nandito pala si Azael Aadi Legrand sa kaniyang harapan. Ano na naman kaya ang ginagawa nito at narito ito sa harapan niya at mukhang galit na galit. Wait, speaking of galit. Bakit nga ba galit ito? Did she do something bad? Nope. So bakit galit?
“Hey, bakit nandito ka?”
“Fuck! You’re drunk. I’ll drop you home.”
Mabilis siyang umayaw. Bakit siya uuwi? Kakasimula pa lang niya mag-enjoy at napakabastos naman para sa alak na ininom niya na iiwan niya itong hindi pa ubos. Tinungga niya ang bote pero agad nitong binawi at tinungga iyon at inubos.
“Ano ba? Akin ‘yan, eh!” galit na sigaw niya at akmang iiwan ito para bumalik sa counter pero isang kamay ang pumigil sa kaniyang beywang.
“Stop it brat. You need to go home with me, right now!”
Inis siyang humarap dito at malakas na sinampal. “Ayuko! A. Y. U. K. O! Ayukong umu— Oh!” Napaungol siya nang sinunggaban siya nito ng halik.
Ah she miss his kiss so much... Wait, miss? Agad niya itong tinulak at sinampal ulit pero sa pangangalawang pagkakataon, hindi na ito lumapat sa pisngi nito dahil mabilis siyang hinila ni Azael at isinandal sa dingding. Mapusok siya nitong hinalikan.
Napaungol siya sa ginawa nito. Nagsimulang maglikot ang kamay nito at dumama sa kaniyang dibdib pababa sa kaniyang puson. Naramdaman niyang nag-iinit ang buong pagkatao niya lalo na sa parte ng kaniyang pagkababae. Napakapit siya leeg ng lalaki at nakipagsabayan sa halik na binigay nito.
“You’re mine Amara... Mark that words.”
Napaungol lang siya at nakagat ang labi nang idiin nito ang katawan sa kaniya. Shit! Galit na ang alaga nito at aware siyang hindi na ito wetdreams. Alam niyang si Azael ang kaniyang kahalikan sa mga oras na iyon, pero bakit wala siyang lakas na pigilan o kumawala sa apoy na sinimulan nitong buhayin sa pagitan nila? Gusto niyang mag-isip ng tama pero mas lalo lang siyang nawawala sa katinuan nang pumaloob ang kamay nito sa loob ng kaniyang suot na blusa at nagsimulang pumusil at dumama.
“Azael...” sambit niya.
“Yes?” Kinagat nito ng marahan ang kaniyang leeg at kapagkuwa’y dinilaan.
Napapikit siya sa sarap. Lasing na siya. Lasing sa halik nito. “Azael please!” deritsang lumabas iyon sa kaniyang bibig.
At ang sumunod na naramdaman at naalala niya, nasa loob ng sasakyan sila ng lalaki. Walang ingat na tinanggal nito ang kaniyang blusa at suot na skirt. Napaungol siya nang deritsang sinamba nito ang kaniyang dalawang malulusog na dibdib. Shit! Napakapit siya sa ulo nito lalo na nung ni-reclined nito ang upuan. Nasa likod sila at mabuti tinted ang sasakyan dahil pareho na silang walang saplot.
“Azael...”
“Yes princess?”
Hindi siya sumagot. Nakagat na lang niya ang labi nang dumausdos ang labi nito sa kaniyang puson at gigil na pinisil ang kaniyang hita. Napaungol siya sa ginawa nito. She can’t wait anymore! Gustong gusto niya nang ilabas ang nasa loob niya kaya nagulat si Azael nang bigla niyang itulak ang dibdib nito at agad na sumakay sa harap nito. That’s it. Ito ang gustong gawin niya.
Ngumisi siya at agad na sinunggaban ito ng halik. Agad bumaba ang kaniyang kamay at hinawakan ang nag-uumigting nitong pagkalalaki. Napaungol ito sa kaniyang ginawa at napa-kapit sa kaniyang balakang.
“Fuck! Ahh!”
“Hmm...?”
“Amara...”
Sinentro niya ang pagkalalaki nito sa kaniyang hiyas at agad ipinasok. Napaungol siya ng sobrang lakas sa sarap! She’s wet. Napakapit siya nang mahigpit sa leeg nito dinama muna ang sarap at sensayon pumuno sa pagkatao niya habang bumagal naman ang paghinga ni Azael. Parang hirap na hirap itong magpigil na gumalaw sa ilalim niya.
“Azael...”
“I love you...”
Ngumisi lang siya at marahan gumalaw sa ibabaw nito. Napaungol ito at napakapit sa kaniyang balakang habang ang marahang galaw na iyon ay nauwi sa karera at hindi niya matandaan kung ilan beses silang sabay na umakyat sa ika-sampung hagdanan ng langit...