Nanghihinang iminulat ni Karina ang kanyang mga mata nang marinig na nagmumura si Winston. May kausap ito sa telepono. Hindi niya napigilang makinig habang hindi ipinahahalatang gising na siya. Inaapoy pa rin siya ng lagnag hanggang ngayon at sobrang sama ng pakiramdam niya.
"How many times do I have to tell you that I can't go today! Cancel the meeting! I don't care about that fucking investor! The hell!!" nanggagalaiti nitong sagot sa tawag.
Mukhang kausap nito ang secretary niya. Bakit naman hindi na lang niya siputin ang ka-meeting niya? Nag-aalala ba siya sa akin? Iyon ang iniisip ni Karina na agad rin niyang binura sa isipan niya. As if. Sa pagkakaalam niya ay galit pa sa kanya si Winston kaya malabo naman na hindi niya ito maiwan dahil nag-aalala siya kay Karina.
Pinilit niyang magsalita even if her voice cracked a bit.
"O-Okay na ako, S-Sir. U-Umalis ka na."
Ginalaw ni Winston ang panga niya na tila nauubusan ng pasensya.
"Just stop talking, Karina! Ano ba?" suway niya rito. Halos maupos si Karina sa kinahihigaan niya. Nasigaw na naman si Winston. Lalo lang sumasama ang pakiramdam niya.
Tinalikuran niya si Winston saka niyakap ang kumot niya.
"Hindi mo naman kailangan mag-stay dito. You can go, Winston. Ano naman sa 'yo kung may sakit ako? I am just a maid. Hindi no'n mababaliktad ang katotohanan kahit may sakit pa ako. Kailangan kitang pagsilbihan."
"Shut up! How can you serve me if you are sick?! Manahimik ka na lang at magpagaling!" Pangaral ni Winston sa kanya.
"H-Hindi ako g-gagaling k-kapag l-lagi kang nakasigaw." May takot na si Karina na magsalita but she's forcing herself to. Kahit na ganito si Winston, hindi siya nawawalan ng pag-asa na may malambot 'tong puso.
Tumayo si Winston saka tumigil sa tapat niya.
"I'll call the sevants to prepare you a soup. Kailangan mong maging malakas dahil hindi pa ako tapos sa 'yo."
Parang dinudurog ang puso ni Karina nang marinig iyon. Iyon naman pala. Iyon naman pala ang dahilan kung bakit gusto niyang gumaling agad si Karina. Iyon ang dahilan kung bakit ito nanatili sa tabi niya. Ang tanga mo naman para mag-assume ng mga bagay bagay, Karina. Sobrang tanga mo. Kailangan niya pa rin pala na pagsilbihan ito sa kama tulad ng napagkasunduan nila. Kusa na lang na natulo ang luha sa kanyang pisngi. Niyakap niya ang nanginginig niyang katawan.
Winston came back carrying a tray with a bowl of soup. Akala ko ba, ang ibang maid ang magdadala no'n? Why did he carry it himself? Tanong ni Karina sa sarili.
Nakapagpalit na ito. Kanina ay business attire ang suot niya pero ngayon, nakasuot na lang siya ng isang plain white t-shirt at boxers.
"Kumain ka na muna." Malumanay na ang pagkakasabi nito.
Bumuntong hininga si Karina saka kaunting gumalaw.
"Get up." Utos ni Winston.
Mabigat man ang katawan ay pinilit niyang bumangon pero hinila talaga siya ng higaan kaya't napahiga siya ulit.
"Sh*t, you okay?!" nag-aalalang tanong ni Winston.
Nakita ni Karina ang pag-aalala sa mga mata nito.
Bakit mo ba ako ginugulo, Winston? Why do you keep on confusing me? I'm confused. Ano ka ba talaga? Ano ba talaga ang totoong ikaw? Hindi ko na alam. Naguguluhan na ako.
Mariing napapikit si Karina.
"I'm okay, Winston. You don't need to worry that much." Nanghihina niyang sagot sa binata.
Inalalayan siya ni Winston na sumandal sa headboard ng kama para naman magkalaman ang kanyang sikmura.
Muling naging malamig ang mga mata nito. Kinuha niya ang tray na may bowl ng soup saka sumandok doon gamit ang kutsara. Hinipan niya muna iyon saka isinubo kay Karina.
Totoo ba ito? Totoo bang sinusubuan ako ng isang bilyonaryo? She couldn't believe it in her own self.
Iniwas ni Karina ang tingin niya na parang nagpapakipot pa.
"Puwede mo namang ibigay ito sa ibang maids sa baba. Saka, kaya kong kumain mag-isa, Winston," anito sa binata.
"Could you please shut up, Karina? Just this time? Kapag hindi ka pa tumigil, hahalikan talaga kita." Pagbabanta pa nito.
Namula ang pisngi ni Karina sa sinabi nito. Saglit pa siyang natigilan pero hindi siya natinag.
"Sige, gawin mo nang mahawaan ka ng lagnat k—"
*Tsup
Bago pa man niya matapos ang sasabihin ay mabilis na siyang hinalikan ni Winston.
"H-Hey," namamaos na suway niya rito.
"I told you. Don't talk. Gain back your energy because I can't wait to f*ck you anymore, Karina. Binitin mo ako ng sobra."
Halos mabingi si Karina sa kabog ng kanyang dibdib. Bakit gano'n? Parang kinukuryente ang perlas niya nang marinig niya iyon. She couldn't stop her heart from beating so fast na parang may nagkakarerahang mga kabayo sa loob niya.
"Come on, eat this." Sinubo ni Winston sa kanya ang hinipan niyang soup. Sinugurado niyang hindi na ito mainit bago pa niya isubo kay Karina para hindi ito masaktan. It's better para mapagpawisan siya.
"Ubusin mo 'to para pawisan ka. Kapag hindi, hindi ako magdadalawang isip na pagpawisin ka sa ibang paraan." Muling banta nito.
Hindi ka ba nauubusan ng pambabanta, Winston?
Karina got chills all over her body. Iniisip niya pa lang ang posibleng gawin ni Winston, namamasa na ang lagusan niya. Bakit gano'n na lang ang hatak mo sa akin, Winston? Bakit ka ganyan?
"Good girl. Behave ka na ngayon. I bet you are afraid." Ngumisi si Winston saka muling sumandok ng soup para isubo kay Karina.
Marahan lang ang bawat pagbukas ng bibig ng dalaga.
"Lakihan mo naman ang buka ng bibig mo. Dapat kasing laki tuwing sinusubo mo ang ti—"
"A-Ano ba, W-Winston!" Pilit niyang suwayin ito nang maputol ang sasabihin niya. Napaka-bastos ng bibig!
"What? It's the truth!"
"Oo na, lalakihan na nga!"
Mahinang tumawa si Winston.
"Did you just laugh?" Hindi makapaniwalang tanong ni Karina.
Bigla tuloy binawi ni Winston ang mga ngiti niya.
"I did not," he said without smiling.
"Ngumiti ka, e. Ayie! Ngumiti siya. Ngiti ka pa. Mukhang mas gagaling ako sa ngiti mo, e."
Parang batang ngumiti si Karina. Her smile is really pure. She looks sweet while she smiles.
"Hindi sabi, kumain ka na nang maubos mo 'to." Paglilihis ni Winston ng usapan.
Nagkibit-balikat na lamang si Karina habang nakangiti. Basta ang importante, nakita mismo ng dalawang mga mata niya na ngumiti si Winston. Para na rin na nanumbalik ang lakas niya. Parang na-energize siya bigla.
Habang patuloy siyang sinusubuan ni Winston, nakangiti lang siya kaya nairita ang binata.
"Stop smiling, you look like an idiot!"
Napa-pout si Karina.
"Hindi ako nakapag-aral pero alam ko ang ibig sabihin ng idiot, ha. Ang sama mo namang magsalita!"
"Stop smiling, okay? You are freaking me out."
"Freaking you out? Bakit?" pag-uusisa ni Karina.
"Because you look very pale! Mukha kang multong nakangiti."
Ngumisi si Karina at nakaisip ng maaasar.
"Uy, ikaw ha? H'wag mong sabihin na takot ka sa multo? Hahahah! Ang isang Winston Miller, takot sa multo? Nakakahiya!"
Bigla tuloy nakalimutan ni Karina na may sakit siya. Kahit masama ang pakiramdam, walang nakapigil sa bunganga niya. Parang sinaniban siya ng lakas bigla. Unti unti na rin naman siyang pinagpapawisan.
"I am not afraid of ghost!" Pagdidiin ni Winston.
"Weh? Hindi nga? Itong bahay niyo, sobrang laki. Ang sabi nila, kapag malaki daw ang bahay at wala halos tao, malamang sa malamang, may iba kayong makakasamang nakatira rito. Mga elemento na hindi nakikita."
Nanlaki ang mga mata ni Winston.
"Sh*t! Is that true?!" He finally creeped out.
Bumungisngis si Karina pero hindi niya pinahalata. Nako, mukhang takot nga sa multo itong isang 'to. Mapag-trip-an nga.
"Oo, iyan ang sabi ng Lola ko, e. Teka, may'roon nga isa diyan sa likod mo!"
"Aaaahhh!! F*ck that ghost! F*ck it!!" Natarantang pagsisigaw ni Winston.
"HAHAHAHAHAHAHA!" halos mabaliw sa pagtawa si Karina. Hagalpak siyang tumawa habang hawak hawak ang kanyang tiyan. Paano ba naman kasi, halos mapayakap na sa kanya si Winston sa gulat nito.
Nang ma-realize ni Winston ang posisyon nila ay mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap kay Karina para gumanti rito.
"You are so naughty, Karina," aniya habang inilalapit ang mukha sa dalaga.
"I-Ilayo m-mo nga a-ang m-mukha mi s-sa akin," mahinang sagot ng dalaga. Natigilan pa siya saglit dahil ramdam na ramdam niya ang hininga ni Winston.
Pinagmasdan ni Winston ang mga mata ni Karina hanggang sa kanyang bibig.
"What if I don't?" Winston answered teasing her at mas lalo pang nilapit ang mukha niya sa dalaga. Halos magkahalikan na sila. Ingat na ingat si Karina na hindi magdampi ang labi niya sa labi ng binata.
"M-Mahawa ka sa akin, sige k-ka," sagot niya nang hindi halos ibinubuka ang kanyang bibig.
"Magpapawis kaya tayo nang gumaling ka agad?" Suhestiyon ni Winston.
Nanghina agad ang mga tuhod ni Karina sa kaba. Nanlambot ang kanyang katawan.
"A-Ano ka b-ba! M-Masakit ang k-katawan ko." Pagdadahilan ni Karina.
Bumuntong hininga si Winston saka kumalas sa pagkakayakap sa dalaga. Tumayo siya sa harapan nito bago nagsalita.
"Drink your medicine. I hope you get well. I can't wait for your body any longer," he said as he silently walked out of Karina's room.
Ano ulit ang sinabi nito? Hindi na siya makapaghintay sa katawan ko? Ani Karina. Feeling niya tuloy, ang ganda ganda niya. Ayan ka na naman sa pag-a-ambisyon mo Karina. On the other hand, bahagya pa rin siyang nalungkot dahil iniisip niyang dahil lang sa katawan kung bakit patuloy na ganito si Winston sa kanya. Pero paano kung magsawa na ito sa katawan niya? Baka itapon niya na lang ito, ipagtabuyan, saka palitan ng bagong personal maid niya. Iniisip niya pa lang na mangyari iyon, nasasaktan na siya kaagad.
She decided to just sleep nang biglang nag-ring ang cellphone niya. Pinilit niyang tumayo para damputin iyon dahil nasa bed side table niya lang pero bago pa man niya nadadampot ay pumasok na agad si Winston. He went in without any warning saka siya na mismo ang dumampot ng cellphone.
"T-Teka, a-ako na ang s-sasagot," ani Karina.
Kumunot agad ang noo ni Winston nang makita kung sino iyon. Walang iba kundi si Evo. Siya naman palagi.
"Hello, Karina?" ani Evo sa kabilang linya.
"Bro, it's me. Karina's sick so stop calling her. Bye."
Halos malaglag ang panga ni Karina sa sinagot ni Winston. Did he just hang up on Evo? Ang sama! Hindi man lang hinintay na sumagot ito!
"W-Winston! B-Bakit m-mo n-naman pinatayan ng t-tawag si E-Evo?"
"Why are you two calling each other? Kailan pa siya nagkaro'n ng number mo?" Tiim bagang na tanong nito.
"H-Hindi k-ko a-alam, b-bigla n-na lang s-siyang t-tumawag."
"Don't tell me siya rin ang tumawag kahapon kaya naputol ang ginagawa natin?" galit na tanong niya. Tuwing naalala niya ang napurnadang tagpo na 'yon ay mabilis talaga na uminit ang ulo niya.
"S-Siya nga. . ."
*Blag!
Halos mahulog ang puso ni Karina nang malakas na ibinato ni Winston sa sahig ang cellphone niya.
"A-Ano ba!!" sigaw niya.
"Stop having connections with any one except me, Karina. Not even with my best friend. Lalong 'wag sa kanya!" sigaw nito sa kanyang pagmumukha habang hawak hawak ng mariin ang kanyang kamay.
"M-Masakit, W-Winston," nanghihina niyang sagot.
"Do you understand?!! Answer me!!"
Napaiyak na si Karina. Hindi na niya napigilan ang pagpatak ng luha niya. Wala na. Basag na ang cellphone niya. Iyon na nga lang ang tanging bagay na meron siya, nasira pa. Paano na siya ngayon makikipag-contact sa mga kakilala niya?
"H'wag mo na lang akong kausapin, Winston. H'wag na lang."
Humikbi na si Karina. Narinig iyon ni Winston kaya't nabitawan niya agad ang mahigpit niyang pagkakahawak sa kamay nito. He felt sorry. Nabigla lang siya, pero hindi niya kayang sabihin ang salitang sorry sa harap ni Karina ngayon. Gusto niya itong patahanin mula sa pagkakahikbi dahil mukhang nasaktan niya ito dahil sa pagsigaw niya but he can't just utter a word so he just decided to walk away silently.
"What have I done," he said to himself as he close the door or Karina's room. Bumalik lang naman ito sa kuwarto ni Karina para sana sabihin na pinagluto niya ito sa baba. Pero hindi niya inaasahan na iinit ng husto ang ulo niya dahil sa tawag ni Evo. Tumaas agad ang dugo niya dahil dito. Hindi niya maipaliwanag pero gusto niya, kanya lang si Karina. Ayaw niyang may ibang nakakapansin dito. Lalo na ang best friend niya.