CHAPTER 7
"Henzy," he called.
I was stunned for a minute. I don't know what to react. The man I used to love is here standing in front of me.
That voice I used to admire. I used to love.
Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya dito. At ngayon lang siya nagpakita. I waited for years. I waited for him to fight for me because I am willing to fight for him but my waiting leads me to nothing.
He let my insecurities eat me. He was gone in a snap, not saying goodbye or explaining anything to me. But now here he is standing in front of me as none of that even happened.
Tinignan ko ang mukha niya. Wala pa ring pinagbago. Kahit na nasa dilim na parte kami hinding hindi ko pa rin malilimutan ang kaniyang mukha. His deep hazel brown eyes. Na kahit sinong babae ay ma i-inlove sa mga mata niya. Mga mata niyang lalong nag pa in love sa akin noon.
Ang kaniyang mamumulang-mula mga labi. Ang buhok niya nasa tamang ayos at hindi makalat.
Akmang tatalikod na ako sa kaniya dahil wala akong panahon para maki pag-usap sa taong nang-iwan sa akin noon. Sa taong minahal ko ng lubusan pero sakit lang nakuha ko.
Nang hinawakan niya ang aking kamay at pinaharap sa kaniya.
Ngayon ko lang rin napansin na namumungay ang kaniyang mga mata, pulang pula mukha at naamoy ko ang alak sa sistema niya.
"Henzy," he called again.
"What?" Walang ganang asik ko sa kaniya.
Hindi pa ako handa na harapin siya. Alam kong gustong-gusto ko na malaman ang dahilan kung bakit niya 'yon nagawa sa akin pero ngayong nandito na siya sa harap ko. Parang ayaw ko. Parang bigla nawala lahat ng kagustuhan ko na malaman 'yon. I don't know if I am afraid to know the truth or afraid that...that he cheated on me.
"Let's talk," seryosong saad nito sa akin. Mas lalo niya pang hinigpitan ang pagkakahawak ng kamay niya sa kamay ko. Naramdaman ko rin na masakit na ang pagkakahawak niya kaya napangiwi ako.
"I don't want to talk to you. You're drunk." Binalikwas ko agad ang kamay niya na nakahawak ng mariin sa akin.
Tinalikuran ko na siya, hinanap ko ang susi sa bag ko.
Ang kalat ng bag ko kaya nahirapan ako sa paghahanap. Hindi ko na ayos kanina no'ng umalis kami sa cafe ni Reeve sa sobrang pagmamadali. Kung saan saan ko na kinakapa ang kamay ko para mahanap ang susi. Pero nagtagal lang ako at hindi ko mahanap-hanap iyon. Damn. Not now.
I don't want to see his face for now. I don't want to breakdown in front of him.
Naramdaman ko pa rin ang presensya na sa likod ko. I could also feel his breath na amoy alak. He's drunk and yet he has the audacity to drive and went here.
I didn't mind him. I continue finding my keys inside my bag!
Hindi ko mahanap-hanap kasi ang kalat ng bag ko. Nanginginig din ang mga kamay ko dahil sa presensya niya dito.
Nang sa wakas nakapa ko na ang susi, agad-agad ko itong kinuha at binuksan ang pinto. Pero bago pa man ako maka pasok iniharang ulit niya ang mga kamay niya.
Hinawakan niya ang pala pulsuhan ko at pilit na pinapaharap sa kaniya.
"Ano ba Christoph!" Singhal ko sa kaniya.
Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon. Ayaw ko pa siyang makita. Hindi pa ako handa.
"Let's talk." Matigas na sabi nito sa akin at mas lalong idiniin ang mga kamay niya sa kamat ko.
Mas nakikita ko sa malapitan kung ano ang mukha niya.
Pulang-pula ang kaniyang buong mukha. Namumungay na rin ang kaniyang mga mata, at naamoy ko rin ang alak sa katawan niya.
Pinaningkitan ko siya ng mata. At pilit na tinatanggal ang mga hawak niya sa kamay ko gamit ang isang kamay kung saan nakasakbit ba ang bag ko.
"Ano ba dapa't nating pag-usapan huh?
"A lot Henzy. A lot." Narinig ko ang pagsusumano sa boses niya.
"No." I said with finality and then open the door.
It's been three years. Three years of waiting for him to show up. Kasi hihinihintay. Kasi may tiwala ako. Pero ngayong nandito na siya sa harapan ko. Gusto na akong kausapin tila ayaw pa rin tanggapin ng puso't isipan ko.
I went to my room. Cleaned myself and I sleep. Too much for this day.
I woke up because my phone is kept on ringing. Malalim na 'yong tulog ko tapos tumawag pa. Wala sa sarili kong kinuha ang cellphone sa bedside table at sinagot ang tawag.
"Hello," I answered feeling sleepy.
"Hello." Agad akong napamulat at tinignan ang numero sa aking phone kung sino 'yong tumawag.
It was an unregistered number.
"I'm sorry I wake you up."
Nanlaki ang mga mata ko at napa-upo nang malaman ko kung sino ang tumawag sa akin. It was Reeve! Past midnight na at napatawag siya?
"Yeah, It's okay. Napatawag ka?" I said not feeling sleepy anymore. Dahil sa tawag niya. I couldn't believe it! He called me in the middle of the night.
"I just want to check on you." He said on the other line.
Naguguluhan ako dahil sa sagot niya sa akin. Does he want to check on me? Eh siya ang naghatid sa akin kanina eh.
"Check? I'm fine. Ikaw nga ang naghatid sa akin kanina eh," I answered confused.
Why would he check on me? Is he worried? Nakita niya ba kami kanina ni Christoph?
"Yeah. Goodnight Neve." I froze. He just said Goodnight to me. Ito nanaman ang puso ko na parang tambol sa pagtibok. Kung bomba lang ito kanina pa to sumabog.
"Goodnight too," I said almost whispered. And ended the call. Just like that, I sleep with a smile on my face.
I sleep with a smile on my face I woke up feeling light. I did my morning routine. Hindi naman ako late nagising kaya maaga ako pagdating sa eskwelahan.
Eventhough nakapag-aral na ako kagabi. I still need to review para sa impromptu na magagaganap mamaya if ever na meron man. Kaya pumunta ako sa tambayan namin at agad na binuklat ang librong hawak ko.
Anatomy is the study of structure and shape of our body, Its part and how it is related to each other. Anatomy and Physiology are related to each other because Physiology is the study of how the body or its part work or function.
That is why Anatomy and Physiology are connected for structure determines what function can take place.
I know those because of me, advance reading when I was still in Senior Highschool. I always read the medical books of my parents.
I am constantly fascinated by their job. I know being a doctor is not easy because it is a matter of life and death.
You're dealing with the life of people. Life is so precious, that is why the doctors need to be careful in dealing their patients.
Dapat lahat ay tama, walang mali. I've seen it, I've seen it how they are doing their best to save the patient.
But my mom and dad would always tell me. It is not about how hard the job is, It is all about how passionate you are that you are willing to deal with any circumstances.
After all your passion in doing your job matter the most. Aanhin mo ang pera kung di mo gusto ang trabaho mo, kung napipilitan ka lang.
Pero ani nga ng iba para lang 'yon sa mga taong nakaka-kain ng tatlong beses sa isang araw. Para lang daw 'yon sa mga taong may pera.
Passion over Practicality kumbaga. Pero para sa mga taong hindi pinalad mas pipiliin maging practical. Pipiliin nila kung saan mas madali silang makakita ng pera para pang tustus sa pangangailan ng buhay nila kesa sa gusto at tinitibok ng puso nila.
A sad but the truth and harsh reality.
Minabuti ko na lang ang pagbabasa at hinihintay si Renaissa para sa sabay na kaming pumanhik papunta sa classroom. Na una na sila Zenneth, Hannah and Althea sa itaas kanina pa. Hindi na ako sumabay kasi gusto ko muna mag-aral at sinabing hihintayin ko pa si Renaissa.
Pagdating niya agad na kaming pumunta sa classroom dahil ten minutes na lang at mag ka-klase na. There I saw Reeve, nakatungo ang kaniyang ulo sa armchair gamit ang dalawa niyang kamay na ginawa niyang unan. Nakaharap ang mukha sa right side kung saan ako naka upo.
Bakit ba palaging natutulog to? Naka-upo na ako sa upuan ko ng hindi pa rin siya natitinag na may presensya ko na dito.
I am now staring at him. Staring at his goddess face. I really like his long eyelashes. Iyan talaga ang una kong napansin noon, but what I like the most on his face is his eyes. His come hither eyes that probably girls would fall into.
Naalala ko naman 'yong biglaan niya na pag tawag sa akin kagabi. Bakit kaya? And where did he get my number? Sa pagkakatanda ko hindi ko binigay ang number ko sa kaniya.
"Stop staring it might melt." Renaissa beside me talked while smirking her eyes.
Dali-dali ko namang iniwas ang tingin ko sa kaniya. Baka ma abutan pa ako nito mapahiya naman ako.
"Inlove ka na?" She asked.
I am not dumb to know who is she pertaining to, but I don't want yet to infer my feelings. I still have some issue in my life to solve with for me to continue loving someone.
I don't want to enter a relationship full of doubts. Doubting means you don't trust. Not just in your partner but also to yourself. Trust is the building foundation in a relationship.
"No," I said with finality.
I don't want to feel the pain of a broken heart again. I just want to continue chasing my dreams without any destruction, involving my heart.
Reeve woke up and the Professor came. He still looks sleepy though. Ano ba pinagkaka abalahan niya at puyat na puyat 'to?
"You okay?" I asked Reeve in the middle of the class.
The Professor in front is busy explaining something. Hindi ko na nasundan 'yon dahil kating-kati na ang bibig sa pag tatanong kay Reeve.
"Yeah," tila nanamamaos niyang sabi. Halata naman na hindi maka focus kasi antok na antok pa siya. Nagpuyat ba talaga to kagabi?
"Nagpuyat ka ba?"
"Yeah."
"After mo kong tawagan hindi ka pa natulog?" I asked again. Baka 'yeah' lang naman ang isasagot nito sa akin eh.
"I'm busy." He unconsciously said. Halatang bangag pa rin kasi ang mga talukap ng mata niya ay kahit anong oras pwede na bumagsak.
"Busy saan?" Pang-uusisa ko sa kaniya.
Hindi pa naman kami napapansin ng Professor kaya panay ang daldal ko sa kaniya para hindi siya maka tulog ng tuluyan.
"Busy.. Busy thinking of you." Deretsong pagkakasabi nito sa akin at tinignan ako sa mata. His stares... There is something about his stares that could make my heart race so fast.
Instead of minding his statement, his statement that could make my heart beating loudly I shifted my gaze on our Professor and trying to manage on concentrating on our lesson.
"Malapit na clinical rotation natin doon na ako matutulog sa apartment mo Henzy kasi maaga ang call time." Renaissa suddenly said while we are eating.
We have a clinical rotation for us as 3rd year nursing. Aside from OJT to the 4th year college we have also clinical rotation as 3rd year. I am a bit nervous and excited at the same time because we are going to act as a nurse and do a job as a nurse.
Excited because I will be dealing with real patients and nervous at the same time if I could do my job properly.
"Next month pa 'yon matagal tagal pa," I stated and continue eating the pasta that I ordered.
We are having our lunch now and we decided na sa mall kumain para mag palamig na rin. Since me and Renaissa had a vacant hour nag stroll muna kami dito sa mall while the others already go back to school to attend their class.
Renaissa bought some skin care products in watson hindi na ako bumili cause I still have stocks sa apartment and hindi pa 'yon na uubos.
"OMG friend balik na tayo sa school. May meeting pala kami sa club nakalimutan ko!" Nag hihisteryang saad nito sa akin at sinapo niya ang kamay niya sa kaniyang noo.
"You really need to download some school planner in your phone to keep you reminded always. You tend to forgot some things Renaissa," I scolded her.
I helper her to fix her things kasi nag pa panick na siya at ma le-late na siya sa meeting nila.
After that we went back to school, Renaissa heading on the opposite direction where in their meeting will be held.
Ako pumunta sa tambayan ko palagi kung saan nagpapa hangin ako.
The grand stand is empty wala na ring mga estudyanteng naglalaro sa open field ng soccer.
Tiningnan ko kung saan kami palagi naka-upo ni Reeve hoping that nandoon siya pero nabigo ako ng hindi ko siya nahagilap doon.
Mas lalo akong nabigo sa taong nakita ko. It's Christoph again. Hindi ba matatapos itong araw ko nang matiwasay? I really don't want to see his face right now.
Naka-upo siya sa kung saan palagi kaming umuupo ni Reeve. His wearing a gray v-neck shirt partnered with maong pants and black Addidas shoes. His hair is a bit damp, bagong ligo ata siya. Nakayoko siya at pinatitigan ang sahig, pinaglalaruan ang kaniyang kamay.
Wala akong planong makita siya ulit kaya tumalikod na ako pero bago pa man ako maka-alis tinawag na niya ang pangala ko.
"Henzy please let's talk," he pleaded. Randam ko ang pagsusumano sa kaniyang boses.
Pero ayaw ko pa. Hindi ako handa. Takot akong malaman ang totoo. Takot sa mga dahilan niya kung bakit...kung bakit niya nagawa 'yon.
"I said I don't want to talk to you! Asan ba doon ang hindi mo ma intindihan huh?!" Galit na singhal ko sa kaniya.
Naramdaman ko ang pagtaas baba ng aking dibdib at panginginig ng buong katawan ko. Nagsalubong ang dalawang kilay ko at pinaningkitan ko siya ng mata.
It's a good thing na walang mga estudyante sa kung saan ako sumigaw at hindi nila kami nakikita. Ayaw kong magkaroon ng eskandalo dito. Ni kahit minsan hindi kami nagkaroon ng eskandalo dito sa paaralan.
"Please...please hear me out." Nagsusumanong sabi nito sa akin.
Bakit ganoon? Bakit kung saan na tumatahimik na ang puso ko doon pa siya susulpot? Kung saan inaayos ko na ito. Pilit na inaayos ito.
"Three years Christoph. Three years... Three years ang pinalampas mo para dito. Tatlong taon kitang hinintay! Tatlong taon ako umaasa na sana..na sana bumalik ka! Or atleast paliwanag man lang! Alam mo ba 'yong pakiramdam na bigla ka na lang iniwan na parang wala? Alam mo ba iyon ha?! Alam mo ba kung gaano kasakit iyon para sa akin?! Sana man lang diba, nag chat, text or tawag ka sa akin ng kahit 'Goodbye' man lang! Hindi iyong iiwan mo ako sa ere! Hindi iyong iiwan mo ko na para wala tayong pinagsamahan!"
Hindi ko na napigilan ang mga luha ko na lumalandas sa aking mata. Bumabalik lahat ng sakit. Lahat ng sakit na dulot niya sa akin noon.
Kung paano kami naging masaya. Masaya sa lahat dahil akala ko siya na talaga. Siya na ang makakasama ko habang buhay. Na kahit tutol man sa akin ang pamilya niya ay kaya niya akong ipaglaban .
Masaya naman kami dati eh. Kahit anong problema noon na kakaya naming lampasan. Palagi naming sinasabi na sabay naming lalampasan ang mga pagsubok na darating sa amin na kokontra sa aming pagmamahalan.
Pero ako lang pala ang humahawak sa mga katagang iyon. Ako lang pala ang patuloy na humahawak sa mga iyon na kahit no'ng na wala siya pinanghahawakan ko iyon
Pilit na kikumbinsi ang sarili na pagsubok lang ito. Pili rin tinatatak sa puso't isipan ko na babalik siya. Babalik siya at ipaglalaban ako.
Pero kasi ako lang pala. Ako lang pala ang may plano na ipaglaban siya. Ako lang pala 'yong may lakas ng loob na gawin iyon. Kasi nga naman diba? Pag mahal mo ipaglaban mo.
Pero doon ko rin natutunan na hindi lahat ng mahal mo ay ipaglaban mo. Hindi rin lahat ng mahal ka ay kaya kang ipaglaban. Na mas pipiliin pa nito ang magpaka duwag.
"Your explanation is long overdue. I don't want to hear it. So leave."
Hindi ko na hinintay ang kaniyang sasabihin at agad na umalis doon. Iniwan siyang tulala.
There are some things in life that are not meant for you, memories stay people don't. All we need is to accept the fact that we are not for them and they are not for you.