Kabanata 8: Sorry

"What the hell are you doing, Techno?" umalingawngaw ang boses ni Mick sa silid.

Kinuha ko ang dextrose bag mula sa lalagyan kahit nanghihina ako upang malapitan sila.

Nasa gitna ni Techno at Sining si Mick. Nakahawak si Sining sa kanyang buhok.

Nang makita ni Techno ang plano kong pagtayo ay dinaluhan niya ako at pinigilan. Itinapon niya sa sahig ang maraming buhok ni Sining na nabunot niya.

"What the hell are you thinking, Goob?" si Techno. "Stay put." Kinuha niya mula sa aking kamay ang dextrose bag at ibinalik sa lalagyan.

Hinarap niya si Mick na ngayon ay lumapit na rin sa higaan ko.

"Puwede ba Mick? Umalis na lang kayong dalawa niyang pokpok mo at magsama kayo! Hindi kayo kailangan dito!" matapang na saad ng aking kaibigan. Humalukipkip siya.

Mick gave him an angy stare. Samantala ay nanatili si Sining malayo sa amin, takot na muling sabunutan ni Techno.

"You have no say here, Techno. You are just Gulf's friend!"

"And you are his boyfriend! His fiance! But look at what you are doing! Iyan ba ang ginagawa ng isang boyfriend? Naghahanap ng iba?"

"Please shut up, Techno." Mick gritted his teeth.

"Aba gago ka pala!" Itinulak niya si Mick. Sinubukan ko siyang awatin.

"Stop it, Techno." saway ko sa kaibigan.

"Get out of here, Mick." banta ni Techno. "Umalis na kayong dalawa mga hayop kayo! Madidischarge bukas si Goob at sa bahay siya uuwi. He and Gabo are moving out of your house, Mick. He won't be living with a demon anymore."

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya.

"Stop it, Techno." saad ko.

"No, Goob. Sa bahay na kayo titira ni Gabo. I can't stand you living in the same house again with this son of a bitch!" nanggigil ang boses ni Techno. Hinarap niya si Sining at nagsalita.

"If you are not out of this room in five seconds, I swear to God that I will rip your eyes out using my bare hands. Get the hell out, you bitch! What are you waiting for?"

Dali-daling lumabas ng silid si Sining, takot sa banta ng aking kaibigan.

Ngayon ay si Mick ulit ang hinarap ni Techno.

"Ikaw? Anong tinutunganga mo diyan? Labas!"

"Goob and Gabo is not leaving my house. I will not allow it!"

Matatalim ang tingin niya sa akin.

"Of course he will. Right, Goob?" He turned to face me, hoping that I give him the answer that he wants to hear.

I'm sorry, Techno. But I can't.

Umiling ako. Mabilis ang pagkadismaya ni Techno.

"Seriously Goob?" galit niyang tanong sa akin.

"I'm sorry, Techno." Sinubukan kong hawakan ang kanyang braso ngunit iniiwas niya iyon. Umiling-iling siya.

"Ewan ko sa'yo, Goob. I have tried to help you in any way I can. I even touched that bitch's filthy hair! Tumama pa yung likod ko sa pader. But it's your decision." puno ng pagkadismaya ang kanyang boses.

I am truly sorry, Techno. But I'm just not ready to give up.

"I'm sorry. I hope you understand."

Umiling siya.

"No, Goob. I don't understand. And I would never understand. Sa panahong magising ka na sa katangahan mo, don't come running to me."

"Please don't do this, Techno." pakiusap ko sa kanya.

"Sana lang sa oras na iyon, hindi ka nag-iisa." nabasag ang kanyang boses. Pagkatapos sabihin iyon ay lumabas na siya ng silid.

Natulala na lamang ako. Mick remained standing, watching me as I spaced out.

Ano ba itong mga desisyon ko? Tama ba ang mga ginagawa ko?

Techno is my bestfriend. We've been friends since high school. Tama ba na pinili ko si Mick kaysa sa kanya? Si Mick na mahigit isang taon ko palang na kasama?

But if he really is my friend, he would not put me in a situation where I have to choose between them. He knows how much I love Mick. Dapat naiintindihan niya ako.

I heaved out a deep sigh.

Mick sat on a chair from the far corner of the room. He just watched me.

Nahiga akong muli sa kama at tinalikuran siya.

I am in an emotional turmoil. Litong-lito ako. At labis na lungkot ang aking nararamdaman.

My friend just left me. And I am left with the love of my life who has no plan at all in talking to me.

Naisip ko ang sinabi ni Sining kanina.

Totoo kaya iyon? He sucked Mick last night? While I was herd fighting for my life?

Dalawa lamang ang posibilidad. Either Sining was lying. Or he was telling the truth. At base sa mga past actions ni Mick, mas kumikiling sa posibilidad na nagsasabi ng totoo si Sining.

Sinubukan kong imaginin iyon. Mas lalo lamang bumigat ang aking nararamdaman. Hindi ko yata kayang imaginin iyon. Labis akong nasasaktan. Nahihirapan akong huminga.

Tsk. What am I even thinking? Eh di ba sa akin na rin nanggaling na nagdala na siya ng ibang lalaki sa bahay?

Nahiga lamang ako roon at niyakap ang sarili. Nanatili namang tahimik si Mick.

Sa totoo lang, gusto kong muling maramdaman ang kanyang yakap. Mahigit isang linggo na noong huli niya akong niyakap. I miss the warmth of his body. I miss him.

Dahil simula noong bumalik siya mula sa business trip niya, mistulang ibang Mick ang bumalik sa akin.

I am still sad about what happened to me. I was raped by my ex-boyfriend. AndI cannot do anything about it. And the worst part? My fiance does not believe me. Sinasaktan pa nga ako eh.

I just hope that everything turns out well for me amd Mick. Saka ko na iisipin ang ginawa ni Louis sa akin kapag nagka-ayos na kami ni Mick.

I may be very hurt right now, but deep inside me, I am still hoping. Hoping that Mick will come to his senses. He will believe everything that I said. And he will be with me as I fight for justice.

Sa ngayon, pag-ibig muna ang aking ipaglalaban.

Nang sumapit ang alas otso ay inaya ako ni Mick na kumain.

"You need to eat." aniya kahit nakatalikod pa ako sa kanya.

Nararamdaman kong nasa tabi na siya ng aking hospital bed.

Wala na akong lagnat at bumalik na rin ang aking panlasa. Wala na rin akong rashes.

Ngunit mabigat pa rin ang aking pakiramdam. Nalulungkot pa rin ako sa pag-iwan sa akin ni Techno.

Pinilit ko ang sarili na humiga sa kama. Maybe I should just focus on Mick right now who's trying to make an effort?

Kaya ko nga bang patawarin si Mick?

Of course I can! Sigurado akong nagagawa niya lamang ang mga ito dahil sa galit. Dahil nasaktan siya sa kanyang pilit na pinaniniwalaan.

The only thing I should do is to not give up and continue doing everything to make him believe me.

Umayos ako sa pagkakaupo. Samantaka ay naupo siya sa aking tabi hawak amg isang pinggan na puno ng kanin at pritong manok. May gulay din doon.

Kukunin ko sana iyon mula sa kanya ngunit iniiwas niya iyon. Seryoso lamang ang kanyang mukha.

Gamit ang kutsara ay kumuha siya ng kanin at manok. Dinala niya iyon sa aking bibig.

"Ahh." he said.

Ginawa ko iyon at marahan niyang isinubo sa akin ang kutsara. Pinagmasdan ko ang kanyang mukha habang nginunguya ang pagkain.

Sinusubukan kong hulihin ang kanyang tingin ngunit sa pinggan nakatuon ang kanyang atensyon, pilit na tumatakas sa akin.

Hinayaan ko siyang subuan ako at hindi na umangal pa. Who knows maybe he's just doing this because I'm sick. Might as well just seize and enjoy the moment. Aarte pa ba ako?

Tahimik at seryoso lamang siya habang pinapakain ako.

I took the chance to watch his face from upclose.

He is really handsome. The most handsome man I have ever seen. His deep brown eyes are so expressive. The most beautiful pair. Kapansin-pansin ang black eye sa kaliwang mata.

His nose is perfect. Matangos iyon at bagay na bagay sa kanyang guwapong mukha. And his jaw? It is well-defined. His mustache and beard have also grown, halatang hindi pa nakakapagshave simula nang makarating mula sa business trip. Ngunit hindi mabawasan ang kanyang kakisigan.

Mapupula pa rin ang kanyang mga labi. I can still remember how soft his lips are. God, I want to kiss him right now. Ngunit pinigilan ko ang aking sarili.

Sa gilid ng kanyang mga labi ay ang iilang pasa. Ngayon ay alam ko na ang dahilan noon. Dahil iyon sa mga suntok ni Gabo.

Nang maalala iyon ay nagsalita ako.

"I'm sorry for what Gabo did." mahina kong saad.

But no word came out of his mouth. Tumango lamang siya kaya hindi na ako muling nagsalita.

Nang matapos kumain ay pinainom niya rin ako ng tubig.

Naninibago ako. The past few days, he did nothing but be harsh and ruthless to me. Ngunit ngayon, mistulang unti-unting bumabalik ang Mick na nakilala ko. Ang Mick na concerned sa akin.

Ang Mick na hindi kayang mawala ako.

Nang mapansin na nagliligpit na siya ng mga pagkain ay nagsalita ako. Hindi ba siya kakain?

"You should eat too."

"I will. In a little bit." sagot niya.

"Okay." I gave him a weak smile.

Alas nuebe ng gabi ay pumasok si Dr. Billkin.

"How are you feeling?" tanong niya sa akin habang chinecheck ang aking heartbeat gamit ang kanyang stethoscope.

"I'm much better now."

"Good. Your vitals are back to normal. Wala ka na ring lagnat and your platelet count is back to normal too. Puwede ka ng umuwi bukas. Ngunit puwede rin namang dito ka muna sa ospital kung gusto mong mabantayan nang maayos. It's up to you."

"If puwede na bukas, then bukas na po ako uuwi." sagot ko.

"You should stay here a couple more days, Goob." singit ni Mick na nakatayo sa gilid ng doktor.

I glanced at him and smiled.

"Huwag na. Uuwi na tayo bukas. Mas lalaki ang gastos kung magtatagal tayo rito."

Tumango lamang siya at hindi na nagsalita.

"Very well. Good night to the both of you." ngumiti si Dr. Billkin sa amin at nagpakita ang kanyang malalalim na dimples. Pagkatapos noon ay lumabas na siya.

Mick sat on the couch and turned on the tv. Hininaan niya ang boses noon.

Naisipan kong tawagan si Techno at subukang kausapin. Ngunit hindi niya sinasagot. I called him a couple of times but he did not answer even once.

Kaya si Gabo na lamang ang tinawagan ko gamit ang Facetime.

He was already in bed preparing to sleep.

Pagkatapos ng ilang minutong pag-uusap ay tinapos ko na ang tawag upang magpahinga. Nang mapansin iyon ni Mick ay pinatay na niya ang tv at nagtungo sa higaan.

This private hospital room has its own bed for the caretaker of patients.

Nahirapan akong matulog sa gabing iyon dahil pilit kong naiisip ang sinabi ni Sining. Ngunit kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko dahil sa pagpapakain ni Mick sa akin.

It might not be much, but I'm sure that it was a start. Maybe he is slowly trying to forgive me? At least he's trying. And he is putting an effort. Dahil alam kong nahihirapan siya.

At least, kasama ko siya ngayong gabi. Nandito siya at binabantayan ako.

Naalala ko noong nakita niya akong nakahandusay sa labas ng bahay. He was so worried. Worried sick, even. Halos magoanic siya nang madatnan akong nanghihina.

Kaya iyon ang panghahawakan ko. I know that someday, everything we had will be back. Everything will be like it was before.

Iyon na lamang ang inisip ko.

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Ngunit mas nauna siya sa akin. Tapos na siyang maligo at mamasa-masa pa ang kanyang buhok.

Kagabi, habang natutulog ako ay may naririnig akong bunubulong-bulong sa akin at humihingi ng tawad. Hindi lang ako sigurado kung sino iyon.

I was discharged at 9 AM. Tahimik pa rin si Mick at hindi pa ako kinakausap simula kanina. Kahit sa sasakyan niya ay tahimik pa rin siya.

Sa takot na may maling masabi ay nanahimik na lang din ako.

Naalala ko na naman iyong mga panahong magkasama kami ni Mick sa kanyang sasakyan. This same car was the one he used during our first date. Hinatid pa nga niya ako sa inuupahang bahay namin ni Gabo pagkatapos.

"Salamat sa paghatid." saad ko nang makarating kami sa tapat ng bahay.

"No worries. I'm hoping that there will be a second date." nahihiyang sagot ni Mick bago magkamot ng ulo.

I unfastened my seatbelt. Binuksan ko ang pintuan ng sasakyan sa aking side.

"We'll see." Hinalikan ko ang kanyang pisngi at mabilis na lumabas. Nang lingunin ko siya ay halatang nagulat siya ngunit ngumiti kalaunan.

"Mayaman at guwapo Kuya." asar ni Gabo sa akin nang ipakita ko sa kanya ang picture namin ni Mick kanina sa restaurant.

"Syempre Gabo. Pihikan kaya ako."

"Kaso mukhang badboy Kuya. Yung tipong hindi nakukuntento sa isa." natatawa siya. "Baka naman paluhain ka lang niyan."

"We'll see. First date pa lang naman."

Alas nuebe y media nang makarating kami sa bahay. Gabo does not know yet that we will be back at this hour. Sigurado akong masusurpresa iyon.

Agaran ang aking pagpasok sa loob. Mick is still closing the gate.

Muli ay sinubukan kong tawagan si Techno ngunit hindi niya pa rin sinagot. Tinext ko na lamang siya na nadischarge na ako at pagkatapos ay inilapag ang aking cellphone sa center table na nasa living room.

Nilapitan ko ang isang picture frame na naglalaman ng picture namin ni Mick noong first date namin. The picture was taken by the restaurant staff na pinakiusapan ni Mick.

Nalaman ko na lamang na ipinaprint niya ang picture at dinisplay sa isang picture frame noong dito na kami tumira ni Gabo.

I can't help but feel emotional. We looked happy in the picture, kahit hindi pa kami gaanong magkakilala.

That night, I immediately felt our connection. It was as if I met the one. The stars were telling me that.

At hanggang ngayon, naniniwala pa rin ako na siya na nga ang para sa akin.

A tear fell from my eye.

Naramdaman kong may yumakap sa akin mula sa likuran.

It was Mick. Ipinatong niya sa aking balikat ang kanyang ulot. His hug was so tight. Hindi nagtagal ay narinig ko siyang humihikbi at naramdaman ko ang unti-unting pagkabasa ng aking balikat.

Mas lalong humigpit ang kanyang yakap. Hinayaan ko lamang siya.

Why is he crying?

"I'm sorry, Goob. I'm so sorry." nabasag ang kanyang boses habang patuloy ang kanyang pag-iyak. "I'm sorry. I'm sorry." paulit-ulit niyang sambit.

Tumango-tango lamang ako. Unti-unting nag-unahan ang aking mga luha. Nahawa ako sa kaniyang pagiging emosyonal.

Tumunog ang aking cellphone na nasa table at sabay namin iyong nilingon.

Louis calling...

"Fuck!" sigaw niya nang mabasa kung sino ang tumatawag at mabilis na humiwalay sa yakap.

---

Oh diba. HAHAHAHA. May epal.

Ano sa tingin niyo ang susunod na mangyayari? 😎 Amg makahula kukunin kong extra at bibigyan ng pagkakataon na sapakin at tadyakan si Sining. Char. HAHAHA shoutout kay Ate Ailyn Lapaz na gustong umekstra sa story para daw bugbugin si Sining HAHAHA.

See you next update! Good night!