"Kung ikaw ang magpapaalam ay baka matuwa ako at samahan pa kita." ani niya kaya pinalo ko ang kaniyang brasong nakahawak sa manibela.
"Bastos!" I stuttered and hit his broad muscles.
"What?" natatawa niyang tanong ngunit hindi ko na siya pinansin pa. "Mababangga tayo, Sav!" react niya pa kunyari.
"Is this your father's car?" tanong ko sa kaniya ilang sandali ang makalipas.
"Yeah, nakipagpalitan muna ako sa kaniya dahil ayaw ko namang may makakita sa 'yong kasama ako." sambit niya kaya tumango ako. "Sav," tawag niya sa akin kaya napatingin ako sa kaniya.
"Hmm?"
"Are you ready to fight for this?" he asked that made my forehead creased.
"What do you mean?"
"This." salita niya at saka humintong magsalita. "I mean, are you ready to fight for this mad love? You see that I'm your Professor and we all know that we shouldn't do this," mahaba niyang litanya kaya umiwas ako ng tingin at saka itinuon na lang ang aking pansin sa kalsada.
"I am ready for everything that will cause this," sambit ko ilang segundo at tumingin sa kaniya.
I held his hand tightly and caressed his hand by my thumb. "Ikaw ang inaalala ko kasi baka mawalan ka ng lisensya nang dahil dito," I told him.
"This isn't child abuse, Sav. Hindi ako mawawalan ng lisensya. And we know our limitation, right?" he asked me back.
"Sa tuwing nasa labas lang naman tayo ganito at kapag nasa loob ng klase ay normal naman ang trato ko sa 'yo. I'm not going to cross that bridge whenever we are inside that campus because it's very dangerous."
Tumango na lang ako sa kaniya at ngumiti nang pilit. Dinala niya lang ulit ako sa isang restaurant kung saan may kaunti lang na tao ang kumakain. After we ate, we evetually went back to the campus.
Madaling lumipas ang mga araw dahil sa sobrang busy ko sa pag-aaral. My friends and I were already barely meeting each other. Idagdag pa ang part time job ko kaya naman ay nawawalan na talaga ako ng oras para sa kaniya.
There was a time that Kennedy invited me to join them in a club or somewhere inside a bar but I refused her invitation. May trabaho kasi ako noon at saktong gabi pa kaya naman ay hindi talaga ako makakadalo dahil baka mapagalitan na ako ng may ari ng stall na iyon.
This college I have done so many realizations in life, that we are getting busier on each day that passes. Mawawalan ka ng oras para sa ibang tao dahil mas magfo-focus ka sa sarili mo at para rin hindi maubos ang iyong sarili.
Mahirap.
May mga oras na iiyak ka dahil pakiramdam mo ay naiiba o ikaw lang ang bobo sa buong klase.
Sobrang hirap ng college dahil iba na ang level ng mga itinuturo sa 'yo. Lahat ng tungkol sa math ay may konektado na sa magiging trabaho mo pagkatapos mong maka-graduate. It wasn't eady to adjust and it will always took time to be habituate with your daily routine.
May ilang gabi na iisipin mo kung tama ba ang kursong pinasok mo. At sa kaso ko ay madalas ko 'yong iniisip dahil hindi ko talaga alam ang tunay kong pangarap.
The only thing I want in life is a genuine happiness and to make more money.
Maiisip mo kung ito ba talaga ang para sa 'yo at sa tuwing naiisip ko ang mga bagay na 'yon ay talagang nakakapanghina ng loob. But then, if He puts me here in college and He let me passed this course I've chosen, then is for me.
I have a counterpart for my future. At kung hindi man talaga ito ang para sa akin ay alam kong magbibigay naman Siya ng pahiwatig. Because I believe in Him. I trusted him since time immemorial.
"Oh?" Octav stuttered when he saw Haisely and its suitor with her.
Naguguluhan akong napatingin sa kaniya dahil sa kaniyang reaksyon. This was not their first time seeing each other ah?
"Bakit?"
Hindi ko maiwasang magtanong sa kaniya.
Kanina pa kasi kami rito sa canteen nina Ralph at Ken. Sila Haisely at ang manliligaw na lang nito ang hinihintay namin.
Yeah, we had all a vacant time and made time for each other to have fun since it's BU Week. This is the time where we celebrate the Founding Anniversary of the Bicol University. Marami ang event kaya naman ay walang pasok sa isang linggo.
"Magkakilala ba si Haisely at ang pinsan ko?" tanong niya sa akin kaya mas lalo akong naguluhan.
"Huh? What are you saying? At sinong pinsan?"
"That boy beside her, it's my fucking cousin." sambit niya at natawa nang umupo na ang dalawa.
"I didn't know that you're the boy Haisely's referring to, huh?" panunuya niya sa kaniyang pinsan na si Azi.
Yeah. Ngayon lang din namin nalaman na si Azi at siya ay magpinsan. Kaya naman pala medyo may pagkakahawig sila sa iilang aspeto.
"He grew up in other country so we barely see each other. And what suprised me is you're courting my girl's bestfriend." aniya.
At base na rin sa mukha ng lalaking nanliligaw kay Haisely ay nagulat din siyang nandito ang kaniyang pinsan. The world is really small huh?
Sa lahat ng lalaking magugustuhan namin ni Haisely ay magpinsan pa.
"Baka may isa pa kayong pinsang dalawa, Azi at Octav?" Ken joked that made us laughed.
"May kapatid pa si Octav, si Melgie." I told her and looked at Octav who's now staring at me blankly. "What?" natatawa kong tanong sa kaniya.
"Tsk," asik niya at saka si Azi naman abg nagsalita.
"Melgie is too young for you, Ken." ani Azi.
"Aziel, we knew that age doesn't matter! Baka kasi pinsan n'yo lang din naman ang nakatadhana sa akin," pangungulit pa ni Ken kaya napatawa kami maliban kay Octav.
"Youre too stubborn, Ken." sambit ni Azi kaya naman ay natahimik na si Ken at nakipag kulitan na lang kay Ralph.
Kahit ano pa ang napag-usapan at kulitan ang nagawa naming habang nasa canteen.
And I feel so anxious while we were staying there because I can feel the stares of other students that are looking at us. Hindi ko alam kung kami ba ni Octav ang tinitingnan nila dahil sa katabi koi to at magka-hawak kamay pa kaming dalawa. Bigla ko na lang tuloy na binawi ang kamay ko mula sa kaniya at saka ako uminom ng tubig.
When I did it, I knew that Octav was already a hint why I did it.
"Ayos ka lang?" tanong niya sa akin kaya kaagad akong tumango sa kaniya. Ang lapit pa ng kaniyang mukha sa akin kaya mas lalo akong nailing.
Damn! Napapaisip tuloy ako kung tama ba talaga ang desisyon kong ito. Kung ngayon nga ay natatakot na ako sa iisipin at sasabihin ng ibang tao sa relasyon na mayroon kami ni Octav, paano pa kaya kung talagang kami na nga?
Ngunit tama nga ba talaga ito?
"Ahh..."
Hindi ako makapagsalita nang maayos ngunit ngumiti na lang ako sa kaniya nang matamis.
"Oo naman. Im not sick, Octav." I said and whispered the last word that I said to him.
Takot na baka marinig ng ibang estudyante kung paano kong tawagin sa pangalan niya lang ang isa sa mga Professor dito sa Unibersidad ng Bikol.
“Are you sure? P'wede naming sa susunod na araw na lang natin ito ituloy. We can enjoy this together alone, Sav." sambit niya pa nang may pag-aalala sa kaniyang boses.
Umiling na lang akong muli sa kaniya.
"Bakit? Anong problema, Sir?" tanong ni Ken kay Octav at napapailing naming tumingin sa kaniya si Octav. "I mean, Octav?" she repeated.
"Wala, tara na at wala naman na ang init ng araw." I uttered and stood up.
Sumunod si Octav sa pagtayo ko kaya naman ay nilisan na naming ang canteen. Mas nabahala pa ako nang makasalubong naming si Jim na papasok pa lang ng canteen at kasama pa ang iilan niyang kaibigan. I dont know them, but I guess they were Jims friend. Ngumiti na lang ako sa kaniya at nang makarating kami sa BU Main Campus ay marami na ang tao.
When we finally got there, the anxiousness that I was feeling a while ago vanished.
Siguro ay dahil kakaunti lang ang estudyante na nakakakilala kay Octav dito bilang isang guro. O baka nga ay hindi dahil iba naman itong campus at sa Engineering Department lang naman nagtuturo si Octav.
May mga nakita pa kaming estudyante na galing sa karatig na mga eskwelahan at ang iba pa ay mga highschool students. Hindi pa naman pinapagana ang lahat ng rides sa Carnival dahil hindi pa naman tuluyang gabi. At nasisiguro kong mas dadami ang tao rito mamayang mga alas sais ng gabi.
"Are you sure you're okay?" tanong sa akin ni Octav habang bumibili kami ng ice cream kaya tumango ako sa kaniya at ngumiti.
"I'm really okay, babe." I told him and looked away because of what I called him.
Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi nang dahil sa tinawag ko sa kaniya.
"Hey! Where are you going?" he asked when I walked away because of embarrassment. Nakakainis naman! Ganito pala talaga ang kinikilig?!
Im not even prepared when I called him! Ni-hindi pa nga kaming dalawa eh!
Naglakad na lang ako patungo sa direksyon kung nasaan sila Haisely dahil malapit naman nang gumabi. At hindi nga talaga ako nagkamali dahil habang tumatagal ay mas dumarami ang tao. May iba pang pamilya ang pumupunta rito at hindi ko maiwasang mainggit.
They were having a quality time as family that was not given to me when I was a child. They were laughing at each other and teasing each other that made me tear up. Kaagad ko iyong pinunasan nang maalala pa ang mga mapapit kong nakaraan. Nakakainggit ang ibang bata na nagawa nilang makasama ang kanilang buojg pamilya sa park na ito o sa mga event na ganito dahil ni-minsan ay hindi ko yon naranasan.
Ang sakit lang sa pakiramdam na noong bata pa lang ako ay halos lahat ay hinanakit ang tumatak sa isip ko.
I love you, baby.
Parang may kung anong kumalabit sa aking puso at mas naiyak ako nang biglang ipulupot ni Octav ang kaniyang kamay sa aking kamay. I cant help myself from crying because of what I saw. Nakakainggit at nakakasakit sa puso na noong bata ko ay hindi ko man lang iyon naranasan.
It hurts like hell!
I don't know what makes you cry, but let me wipe your tears. Sandal ka lang sa akin, mahal.
"Gusto ko lang talagang maging masaya... I never experienced being genuinely happy for everything. I have too many questions why God didn't gave me the genuine happiness I want in life. Hindi niya ako binigyan ng buo at masayang pamilya. Bakit ang unfair ng tao? Bakit ganito?" sunod-sunod kong tanong sa kaniya.
Habang sinasabi ko iyon at sinusumbong sa kaniya na parang bata ay naramdaman kong inaalalayan niya akong maglakad papunta sa hindi ko alam na lugar. But I am thanking him for letting me cry to his shoulders.
" Hindi ko alam, Sav. I didnt know everything from your past, but let me be the one who will give you genuine happiness. Honestly, as we grow older, it seems like everything is not genuine. Hindi mo na alam kung sino ba talaga o ano ang totoo sa paligid mo. You have to be careful, but I promise you that Im not going to leave your side and will be here for you no matter what." mahaba niyang litanya.
Kinulong ko na lang lalo ang aking mukha sa kaniyang dibdib dahil sa kahihiya. This was a childish move but I cant do anything about this. Gusto kong iiyak iyon sa kaniya dahil alam kong maiintindihan niya.
He told me that he loves me so I guess, he can fully understand my situation.
Hinaplos niya nang marahan ang aking buhok at saka inalo pa ako dahil sa biglaan kong pag-iyak. Matapos ang ilang sandal ay lumayo ako sa kaniya.
"Lets go?" anyaya niya sa akin kaya sumunod ako sa kaniya. Tunaw na ang ice cream mo, sambit niya habang naglalakad kami.
"Thanks," I said and was about to get the ice cream from his hand when he suddenly lick the ice cream.
Sinimangutan ko siya nang dahil doon.
"Kadiri naman, Octav!" I stuttered but I still lick the ice cream just like what he did.
Natawa lang siya sa ginawa ko, "Wow, huh? Kadiri raw pero dinilaan pa rin ang ice cream na dinilaan ko." umiiling niya pang sabi.
"I dont have any choice," I said and rolled my eyes on him.
"Parang kanina ay umiiyak ka pa lang nang makakitang bata na masaya habang kasama ang buo niyang pamilya. Pagkatapos kita luhin ay tatarayan mo naman ako ngayon?" dismaya niyang sabi at mas lalo ko lamang siyang inirapan. But honestly, Sav, you can share your thoughts to me, okay? aniya.
I nodded at him and smiled." Yes, master." I joked.
" I prefer the callsign you called me earlier," panunuya niya sa akin.
"Ah talaga ba?" asik ko sa kaniya at natawa ang pabiro siyang tumango sa akin. "Tara na dahil baka hinahanap na tayo nila Ken," I told him.
"Oh? Anong nangyari sa mukha mo, Savannah Caroline?" Ken quickly asked me the moment we reached them. I just shook my head and smiled at her but then Octav answered her instead.
"Inagawan kasi siya ng ice cream no'ng bata roon." Tinuro niya ang pinanggalingan naming kanina kung saan kami bumili ng ice cream kaya napatingin din doon sila Ken. "Kaya ayon, nagdabog at umiyak ang kaibigan nyo. Cry baby pala siya eh, 'no?" he explained.
"Bahala ka na sa buhay mo, Octav ha. Mag-kaniya kaniya na tayo ng buhay." I told him and rolled my eyes.
He then grabbed my waist and whatever I do, I cant get away from him. Napakalakas ng kapit niya sa aking baywang!
“Hindi lang 'yan ang makikita mo, Octav. Marami pa kayong pagdaraanan at sigurado akong marami pang beses na iiyak yan sa harap mo." sabat ni Ralph sa aming usapan. "But make sure that you are not the reason why she cried." he said seriously.
"Dahil kung papaiyakin n'yo lang naman ang kaibigan naming dalawa ni Ken." Tumingin siya nang seryoso sa dalawang magpinsan. "Magkalimutan na tayo ha?"
"Wow, Ralph? Napaka-seryoso mo na naman!" asik sa kaniya ni Ken pero umiling lang siya rito.
"But honestly, if you can't understand well our friends, Azi and Octav, ibalik n'yo na lang sa amin ang dalawa naming kaibigan. They don't deserve a partner who can't completely understand them."