I really just want to look and fix myself here because finally I'm away from him, but why does it feel like destiny is being cruel towards me? Nakakalungkot na pumunta lang naman ako rito sa Bicol para mapalayo sa taong minsan na akong pansamantalahan. Tapos ganito rin pala ang mapapala ko rito?
"Wala naman akong ginagawa sa inyo," mahina kong saad at hindi ko nga alam kung narinig ba nila 'yon.
"At bumubulong-bulong ka pa riyan?! Gusto mo talagang mapunta sa langit naang maaga, huh?" sigaw na naman sa akin ni Trisha kaya napatingin ako sa kaniya.
She laughed as if there was something funny about me. Ganito ba talaga ang tadhana para sa akin?
I just want to be happy and to finish my studies, but these people in front of me are playing shit on me.
Humakbang siya papalapit sa gawi ko at saka sinampal ako nang pagkalakas-lakas. Hindi ako lumaban. Kahit kailan ay hindi ako marunong lumaban kahit na wala naman talaga akong kasalanan.
I started to cry when she slapped my left and right face. Why should I suffer from these people?
I looked at my two cousins and told them through my eyes that I needed their help, but they just laughed at me.
Really? Ano ba ang kasalanan na nagawa ko at ganito sila kagalit sa akin?
"Ano?! Do you think your cousins will help you?!" sigaw sa akin ni Trisha at saka hinila ang buhok ko sa likod kaya napapikit ako nang marahan.
Can someone help me here?
Wala bang maglalakas ng loob para tulungan ako laban sa Trisha na 'to? Akala ko pa naman ay napaka-bait niyang tao pero lahat ng 'yon ay akala ko lang pala.
I was thinking of one person who could help me here, but he didn't come. I was expecting him to save me from these bitches, but he didn't come.
Bakit nga ba ako aasa sa lalaking 'yon? Eh magkaklase lang naman kami.
Helping me once is enough.
"Lumaban ka ngayon, Savannah!" sigaw sa akin ni Rhea pero hindi ko siya tiningnan. "Ano? Nawalan ka na ba ng lakas ng doob kasi wala na si Ralph?" dagdag niya pa kaya naman ay napaangat ako ng tingin sa kaniya.
"W-wala akong ginagawang masama," I said with tears dripping down on my face.
She made an evil laugh that made me cover my ears. Niyakap ko ang aking sarili nang buhusan niya ako ng malamig na tubig.
Ang sama-sama ng ugali nila!
Gusto kong lumaban pero wala akong lakas ng loob. Tangina!
The madness I was feeling inside towards them turned into tears. Wala naman akong panama at hindi na ako lalaban pa pero tinapunan pa nila ako ng malamig na tubig. I looked at the girl who made it and this time, it was Ate Glez.
"Sa susunod na landiin mo pa sila Matthew ay hindi lang 'yan ang aabutin mo," mariing tugon sa akin ni Ate Glez at inangat ang kaniyang kaliwang kamay.
Handa na siyang sampalin ako kaya naman ay napapikit ako at handa nang tanggapin 'yon. Ilang segundo akong nakapikit pero walang sampal akong natanggap bagkus ay narinig ko ang isang pamilyar na boses.
"Ganiyan ba talaga ang mga ugali ninyong nasa second section?!" inis na sigaw niya kaya napatingin ako sa kaniyang gawi.
Our eyes met, but I immediately diverted my gaze from her. She looked at me with her pitty eyes on me.
And I hate myself because of that.
Bakit ang hina-hina ko?
Pero wala na akong magagawa dahil ito na ako.
Bumalik ang kaniyang tingin sa mga kaklase ko at sinamaan niya ito ng tingin. I was also surprised when the other girl with those innocent eyes gave me a towel.
"You should be strong for yourself. Dapat ay hindi ka nagpapaapi sa ibang tao," tugon nito sa akin na napapailing pa ngunit hindi ako umimik.
I covered my chest with the towel she gave me and mouthed thank you. Pakiramdam ko ay ubos na ang boses ko at wala na rin akong lakas ng loob para magsalita pa.
Para sa ano pa?
"At kayo?! Nakita niyo nang binu-bully nitong tatlong impaktang 'to ang transferee pero nanonood lang kayo! Ano ba siya sa tingin ninyo?" sigaw pa ulit ng babae na hindi ko alam ang pangalan kaya napayuko ako.
Nagsialisan ang nasa hallway at nasa labas ng classroom kanina na pinapanood lang kaming tatlo nila Rhea. I gulped the lump in my throat when the girl grabbed Rhea and Ate Glez's arms. Alam kong napakahigpit no'n kaya hindi man lang nakapigil sa kaniya sila Ate Glez.
"Where do you think you're going?" sambit naman ngayon ng babaeng binigyan ako ng towel.
She held tightly to Trisha's arm and grabbed Trisha.
"Anong nangyayari rito?"
Napatingin ako sa bagong dating kong kaklase. Bakit ngayon pa lang siya dumating kung saan ay tapos na?
Damn! I shouldn't be thinking of that because I'm not his priority!
"Itong kaklase ninyong impakta ay binuhusan ng malamig na tubig ang transferee!" sigaw ng babaeng matapang kaya napatingin si Ralph kay Rhea.
"Is that true?" tanong niya sa pinsan ko pero umiling ito.
"She slapped me first, Ralph. Believe me!" pagmamakaawa ni Rhea rito pero umiling lang ito.
Ako pa ang ginawang may kasalanan. I didn't do anything to them.
Napailing na lang ako sa kanila at saka kinuha ang aking bag sa loob ng classroom at saka mabilis na naglakad papuntang locker room. Even though my uniform was wet because of what they did, I still managed to go to the locker room to get my extra shirt.
I walked as fast as I could and went to the comfort room. Habang pinupunasan ko ang aking sarili ay hindi ko maiwasang mapaluha.
Do I deserve the hate I'm getting from them? Hindi naman, hindi ba? Wala akong ginawang masama pero ako pa pinagmukhang masama ni Rhea.
"Savannah?"
Habang tahimik akong lumuluha habang pinupunasan ang aking sarili ay may kumatok sa pinto ng cr kung nasaan ako. Kaagad kong pinunasan ang aking mukha at hinintay muli siyang magsalita.
"Are you still there?" tanong niya ulit kaya nilunok ko ang aking laway.
May kung anong bumabara sa aking lalamunan pero kailangan ko siyang sagutin. Baka buksan niya pa ang pinto kapag hindi ko siya sinagot.
At kahit na nangangatog pa rin ang aking mga tuhod ay pinilit ko ang aking sarili na tumayo. "N-Nandito a-ako," kabado kong sagot.
And even though the door was still closed, I heard him heave a sigh. "Are you okay?" he asked me this time in his gentle voice.
Nakaramdam ako nang kung ano sa aking dibdib at hindi ko maiwasang maluha. No one ever asked me if I was okay after I got bullied by my classmates. Not even once. Kahit noon noong nasa Visayas pa ako.
Kumatok siyang muli nang hindi ko siya sagutin. "I'll wait for you here outside, Sav. May extra damit ka ba riyan?" tanong niya pero hindi pa rin ako sumagot.
Panay pa rin ang pag-agos ng aking luha. Hindi ko akalain na kahit anomang salimuot ng mundo at may katulad pa rin pala niya na mabait. Even though I'm still doubting whether I can trust him, I want to trust him, at least now? I don't know, but I guess I just feel comfortable with his companion.
"I got a shirt and a PE pants from my little sister. You can use it for a while," he said in his husky voice.
May dala-dala naman ako na damit at mabuti na lang talaga at nasa locker ko 'yon. Lumunok na lang akong muli bago magsalita, "Hindi na kailangan, Ralph. M-May dala naman ako. S-Salamat." sambit ko at saka tinapos ang pag-aayos ng aking sarili.
Kung maayos nga ba talaga.
I went out of the comfort room just to be surprised that he was still there. Is he waiting for me?
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at hindi ko naman maiwasang mahiya kung papa'no niya ako tingnan. Bakit niya ba ako hinintay pa rito?
"I'm sorry," malambing niyang wika kaya kumunot ang aking noo.
Why is he saying sorry when the fact that he hasn't done anything wrong?
"Wala ka namang kasalanan," sambit ko at maglalakad na sana paalis dahil hindi ko kaya ang mga tingin niyang pumapataw sa akin.
"We're going to the guidance office."
The moment he said those words, I immediately looked towards him. Sinuri ko kung totoo ba ang kaniyang sinasabi ngunit wala man lang doong pagjo-joke.
Is he really serious?
Guidance office?!
Hindi p'wede!
"They are already waiting for you..." tumungin siya sa kaniyang relos at saka tumingin sa aking muli. "... They had been waiting for you for almost thirty minutes. Dinala kasi nila Haisely at Kennedy sila Rhea, Glez at saka Trisha sa guidance office nang dahil sa ginawa nila sa 'yo. " mahaba niyang litanya kaya mas lalo akong napakamot ng aking ulo.
Hindi nila p'wedeng dalhin ang issue na 'to sa guidance office dahil paniguradong ipapatawag ang mga magulang namin! Knowing that Tita Suzette doesn't know everything that is happening between her daughters and me!
Baka mas lalo lang akong malditahan ng dalawa kong pinsan.
"Hey? Let's go?"
Nabalik ako sa huwisyo nang tawagin niya akong muli kaya napailing ako. "Sabihin mo na lang sa officers na 'yon na hindi naman ako nagrereklamo." sambit ko na pinagkunot-noo niya.
"It's not right, Savannah." sambit niya na umiiling-iling pa. "Isa pa ay may video na proof na kuha ng isang kaklase n'yo na minsan na rin pa lang binully ng mga pinsan mo. Now, let's go." mariing salita niya.
At kahit na ano pa man ang pag-disagree sa kaniya ay wala na akong nagawa. Ngayon ay mas kinakabahan ako dahil baka kung ano ang gawin nila Tita at Tito.
Syempre ay mas kakampihan nila ang anak nila kaysa sa akin, hindi ba? Una pa lang ay dehado na ako kaya hindi ko na magagawang magsumbong pa.
But these officer girls did a favor for me! I know that this issue should be brought to the higher ups of the school, but hell no!
"Do you want some water?" tanong na naman sa akin ngayon ni Matthew na sumabay sa amin ni Ralph habang tinatahak ang daan papuntang guidance office.
I looked at him and got the water he offered. Nilagok ko 'yon at nang makarating kami sa tapat ng pinto ng guindance office ay mas lalo akong kinabahan. Hindi ko alam kung nandiyan na ba sila Tita Suzette. I know, that they will surely believe what Rhea and Atr Glez will tell them!
"Pasok na tayo," sambit na naman ni Ralph sa akin kaya napatingin ako sa kaniya na hawak-haeak ang amba ng pintuan.
Habang si Matthew naman ay nakahawak pa sa aking baywang kaya kaagad akong lumayo sa kaniya. Bago ko pa man siya masigawan sa kaniyabg ginawa ay nanindig na ang aking balahibo at buti na lang ay wala akong nagawang masama. Lalo na ngayon at nasa guidance office na kami.
I immediately swallowed the lump in my throat before Ralph opened the door for me and let me into the guidance office. The cool air coming from the airconditioned room immediately soothed my nose, which was really refreshing, but I immediately felt the daggered eyes from my cousins and from Trisha.
Kaagad akong umiwas ng tingin sa kanila at saka umupo sa tapat lang naman nila. The two officer girls were on my back and I didn't know where this conversation would start.
"Do you have something to tell Savannah, you three?" tanong ng matapang na babae kanina at sa tingin ko ay Kennedy ang kaniyang pangalan. Based on what Ralph said earlier.
"I don't have something to tell her because at the very first place, she's a slut!" sigaw ng impaktang si Trisha kaya napatingin ako sa kaniya nang mariin.
Damn her! Wala ba siyang kinakatakutan sa school na 'to?! Ano siya batas?!
I wanted to shout at her but I couldn't. I remained my self calm and breathed deeply as I heard their sentiments towards me.
Binabaliktad pa nila ang kuwento at pinagmumukha akong masama.
"Malandi ang babaeng 'yan at hindi siya p'wede rito! Don't she know the right etiquette as a woman? Now, Mom, tell her that she's kicked out!" galit na galit na sigaw sa akin ni Trisha habang ang dalawa ko namang pinsan ay tahimik lang sa kaniyang gilid.
And what?!
Right etiquette for a girl? Does she hear herself of what she's talking about?
"Tanginang 'yan, Trisha! Bobo ka ba para hindi marinig ang mga pinagsasabi mo?!" sigaw sa kaniya ni Kennedy kaya naman ay napatakip ako sa aking tainga.
"Watch your mouth, Kennedy. You are in my office." mariing salita ng guidance councilor kaya natahimik si Kennedy at malalim na huminga.
Ito na nga 'yong sinasabi ko eh! Kahit na anong gawin nila ay wala na kaming magagawa. Talagang impakta lang ang ugali na ito na mas impakta pa sa mga naging kaklase ko noon sa Visayas.
Damn! How could she be like that?!
"Oo nga, Trisha. The rules and regulations of this school don't count you being a bully and a bitch towards Savannah." kalmadong sambit naman ngayon ni Haisely kaya naman ay medyo gumaan ang aking pakiramdam.
I somehow felt comfortable with this girl at my back, Haisely. Siya na yata ang pinaka-kalmadong tao na nakilala ko kahit na officer pa siya. Hindi kagaya ni Kennedy na kaya pang magmura kahit na nasa guidance office.
"At ano? Kami pa ngayon ang magkakaroon ng punishment?" inis na tanong ni Trisha at saka tiningnan ang guidancr councilor na taimtim lang na nakikinig sa amin. "Mommy this isn't right! Fight for me! Hindi ako p'wedeng maglinis ng cr!" inis na sambit nito at tila ako nagulintang sa narinig.
She called the guidance councilor Mommy.
"Walang pami-pamilya sa batas ng paaralan na 'to, Trisha. And even though you're the daughter of the guidance councilor, you don't have the right to bully anyone else in this school." litanya naman ngayon ni Ralph kaya napatingin kami sa kaniya.
He is sitting beside me as if he is my parent or my companion.
"Wala kayong karapatan na mang-api ng kapwa ninyo mag-aaral. And Savannah doesn't deserve the hate she's getting from the three of you. One more thing is I am not yours."