WARNING: SELF-HARM
"Okay, calm down you guys!" mariing sambit ng guidance councilor kaya natahimik sila Ralph sa pagdidiskusyon.
Trisha was still stubborn about her not being punished and still pushing that it was all my fault. Hindi na lang ako nagsalita dahil sila Haisely at Kennedy lang rin naman ang nagsasalita para sa akin.
"Rhea and Glez Lunas, we will call your parents to settle this mess." tugon ng guidance councilor kaya napaamang ako.
"Hindi na po kailangan, Ma'am. I'm okay with this," sambit ko dahil hindi ko alam kung anong magiging reaksyon nila Tita kapag nalaman nila ang tungkol dito.
I'm sure they'll be mad at me!
"Hindi 'yon p'wede, Savannah. The rules are the rules even though you're their cousin." sambit nito sa akin habang napapailing.
"Magpipinsan kayong tatlo?!" hindi makapaniwalang tanong ni Kennedy at saka napatingin sa akin sunod sa dalawa kong pinsan. "Napakawalang hiya naman talaga, oh!" hestirikal pa nitong saad kaya kaagad sinuway ni Haisely.
"Tumahimik ka nga riyan, Ken." bulong sa kaniya ni Haisely pero narinig ko pa rin 'yon dahil nasa likod ko lang naman sila.
Inilahad ng guidance councilor ang telepono sa dalawa kong pinsan. I saw how Rhea rolled her eyes at me while she handed me the telephone. Umiwas na lang ako ng tingin at napatingin sa guidance councilor nang magsalita ito at nakatingin sa akin.
"We will also call your guardian, Miss Teodoro. Paki-tawagan na lang pagkatapos nilang tawagan ang mga magulang nila," sambit nito sa akin pero napayuko lang ako.
"My parents are in Visayas, Ma'am." I almost whispered the words escaped from my mouth.
I shook my head upon remembering the guardian I used to know when Mama was still in Suadi. Mama used to work there to give us a better future, but because of tragedy there, she came here to the Philippines.
While she is away, I've been suffering from trauma because of him.
"Ayos ka lang ba?" tanong sa akin ni Ralph kaya kaagad kong pinunas ang aking luha.
"Hindi po makaka-punta si Mama. N-Nasa Visayas po kasi siya," saad ko kaya napahinga nang malalim ang guidance counsilor.
"Paano ba niyan? Okay na po sa akin kahit mag-sorry na lang po sila." sambit ko pero kaagad na nag-react si Kennedy.
"No, Savannah! They need to be punished for them to learn from their mistakes!" giit nito pero umiling ako.
"H'wag na. Nakiki-tira lang naman ako sa kanila Rhea at nakaka-hiya na 'to. It's really okay with me." sambit ko.
At ewan ko ba pero pakiramdam ko ay panay na ang ikot ng mga mata ni Kennedy sa mga sinasabi ko kahit hindi ko naman nakikita ang reaksyon niya. She has this aura that will definitely roll her eyes because of my stupidity.
Sino ba naman kasi ang magiging ayos lang sa isang sorry ng isang tao kahit na marami na itong nagawang mali?
Siguro ay ako?
Hindi na nga nagpumilit pa ang gyidance councilor dahil ang mga magulang lang naman nila Rhea at Ate Glez ang tumatayo kong guardian. I swallowed the lump in my throat when the door of the guidance office revealed Tita Suzette and Tito Glenn.
Kung si Tita ay may magandang ngiti noong umuwi ako rito sa Bicol, ngayon naman ay kitang-kita ang galit sa kaniyang mukha. Nakakatakot pati na rin si Tito Glenn.
"What's the problem?" mariing tanong ni Tita nang pumasok siya at saka pumunta sa likod ni Rhea habang si Tito naman ay nasa likod lang ni Ate Glez na nakaupo.
"Your two daughters bullied their new classmate who used to be their cousin." mariin ding sagot sa kaniya ng guidance councilor.
And the moment Rhea and my eyes met, she immediately rolled her eyes on me. Her gaze also looked at my back where Kennedy was and also rolled her eyes.
"Is that true, Glez and Rhea?" tanong ni Tita sa dalawa kong pinsan pero umiling ito.
"No, it's not, Mommy. Sinampal niya ako at siya ang nauna!" Ate Glez begged and once again, they lied.
Napailing na lang ako sa pagkadismaya. Okay, tanggap ko na rin naman na sa kanila kakampi si Tita kahit na anak nila ang may kasalanan.
But Kennedy showed the video to Tita Suzette that made her look at Rhea and Glez as if my cousins were disappointed. "Oh my gosh, Rhea and Glez! Hindi ko kayo pina-laki nang ganiyan para lang apihin ang pinsan n'yong si Savannah!" maawtoridad niyang tugon niya sa kaniyang anak.
She was looking furiously at my cousins that made Rhea and Glez look down and hear their mother curse them.
"Hindi po nararapat ang ginawa ng anak n'yong 'yan sa transferee pati na 'yang si Trisha." kalmadong sambit ni Haisely kay Tita.
I felt at ease when Tita Suzette looked at me with her worried eyes. "Ayos ka lang ba?" tanong niya sa akin kaya taimtim akong tumango.
"This is just a first warning, Mrs. Lunas. Your daughters should be punished by cleaning the comfort room of the Grade 10 curriculum for two weeks." mariing tugon ng guidance councilor kaya histerekal na napatingin sa kaniya sila Rhea at Ate Glez.
Even Trisha, who is her daughter, protested at the punishment she gave to them.
"No, Mommy!" inis na sigaw ni Trisha, pero umiling lang ang kaniyang Mommy.
"Iyan ang tama sa inyo. Ipokreta kayo, eh." bulong na naman ni Kennedy kaya napailing na lang ako, pero ewan ko ba kasi natatawa ako sa aking isipan.
After that discussion with the guidance councilor, Tita Suzette let my cousins go home while I had to go back to our classroom. Iyon na ang napag-usapan kaya naman ay wala nang magagawa ang tatlo.
They have to clean the grade 10 curriculum comfort room for two weeks.
Kahit ako ay hindi ko pipiliing maglinis ng cr ng public lalo na at ang babastos ng ivang estudyante. Mabuti na nga lang sa eskwelahan na ito dahil hindi naman masyadong marumi ang mga cr.
Lucky them because it was the only punishment given to them.
Days passed, hindi na ako inaaway ng tatlo, pero ramdam ko pa rin ang galit nila sa akin. They continued to clean the comfort room every morning and after afternoon classes.
Tahimik akong kumakain sa canteen nang may tumabi sa aking dalawang babae. Magkabila pa at hindi ko na lang sana papansinin, pero kasi ramdam kong pamilyar ang presensya nilang dalawa.
That incident inside the comfort room on our first day of school, I could still remember their aura and presence whenever they are around.
Isang tahimik at isang napakaingay.
"Kumusta?" tanong ni Haisely na nasa aking kanan kaya napatingin ako sa kaniya.
I was really hesitant to answer her damn question, but I don't have the right to question them. Especially that they have done a lot of favors for me.
"A-Ayos lang," sambit ko na kahit na anong pagpapakalma sa aking sarili ay nagawa ko pa ring kabahan.
Introverts problem, I guess.
"Hindi ka naman na nila ginugulo, hindi ba?" tanong sa akin ngayon ni Kennedy kaya napatingin naman ako sa kaliwa ko.
"Hindi na. But I know they planted grudges towards me." sagot ko at saka uminom ng tubig.
"I'm glad to hear that from you, Savannah Caroline. Panatag na ang loob namin na hindi ka na nila ginugulo," malambing na wika sa akin ni Haisely.
Ewan ko ba pero heto na naman 'yong pakiramdam na nakakagaan ang kaniyang boses. Parang sa tuwing nagsasalita siya ay rumi-react na kaagad ang puso ko at nakakataba iyon sa pakiramdam.
"Savannah na lang," I said as I looked at her and smiled.
"Mabuti na lang at tinigilan ka na ng mga ipokretang, inggetera na trio na iyon, ano?"
Napailing na lang ako sa sinabi ni Kennedy dahil animo'y hanggang ngayon ay galit pa siya sa tatlong 'yon. Na akala mo ay siya talaga ang inapi.
Napangiti na lang ako sa kaniya, iba tlaga kapag sila ang kasama.
"Bakit nga pala kayo nandito? " tanong ko sa kanilang dalawa.
Unang-una ay hindi naman kami magkaklase at pangalawa ay hindi naman kami close na tatlo para samahan pa nila ako ritong kumain. Do they want to be friends with me?
Pero mukhang imposible naman 'ata iyon.
Walang sapat na rason para makipagkaibigan sila sa akin dahil transeferee lang ako at hindi pa nila kaklase.
"We want you to feel that you're not alone on this campus," sagot ni Kennedy at naalis ang inis niyang mukha kanina habang pinag-uusapan namin sila Rhea.
Her face became innocent and gentleness was visible in her eyes. That made me comfortable with her, plus her jolly attitude.
"Hindi naman ako nag-iisa sa campus na ito dahil kaunti na nga lang ay magiging crowded na 'to," iling kong sabi sa kaniya kaya napangiwi siya.
"Ang ganda mo sana kaso hindi nakakatawa ang joke mo, Sav." sambit niya sa akin kaya napakunot ang noo ko.
"And I'm not even joking, Kennedy. I'm not alone," tugon ko sa kaniya at napatawa na lang dahil mas lalo pa siyang ngumiwi.
Hindi naman kasi talaga ako nagbibiro!
But I stopped laughing when she looked at me with her amused stare. Napatingin tuloy ako sa paligid kung may problema ba sa mukha ko pero wala naman!
"OMG! You're so cute when you're laughing!" She stuttered. That made me cover my eats because of her loud voice.
We caught some of the students' attention that made her immediately cover her mouth because of her loudness. Napatingin pa siya sa kaniyang paligid at natawa pa rin nang bahagya pero mahina lang.
"Ang cute mo kapag tumatawa, siguro ay dapat mo na 'yang gawin madalas para naman hindi ka masyadong malungkot sa unang tingin." she added but I shook my head.
"It's not easy for me to be like you who're a jolly person, especially if you didn't experience what I had experienced in my past." I said that made them look at me as if I said something wrong.
Napilig ko na lang ang ulo ko at akmang tatayo na sa kinakaupuan dahil sa kadaldalan ko. Mabuti na nga lang at hindi ko nasabi ang masalimuot kong nakaraan!
Haisely and Kennedy immediately grabbed both of my hands, stopping me from walking away. I closed my eyes tightly and diverted my gaze from both of them.
"Umupo ka," diing sambit ni Kennedy na ngayon ay napaka-seryoso na ng kaniyang mukha.
I gulped and looked at her eyes, but I just eventually divertwd my gaze.
"Do you any problem that you want to share with us?" tanong niya sa akin pero hindi ako sumagot. I remained silent while I was secretly playing my nails under the table. "Sagutin mo ako, Savannah. Are they still bothering you without us knowing?" tanong niya pero umiling ako.
Iba ang sinasabi kong ekperyensya sa sinasabi ni Kennedy. She's refeering to that trio which is not what I'm talking about!.
"H-Hindi..." kinakabahan kong saad at ngayon ay tinitigan siya. "They don't have anything to do with my past. I was..." napapikit ako at iniisip kung kailangan ko bang sabihin 'to sa kanila.
In fact, we're not even close for me to tell them such a story of mine.
"It was my past in Visayas..." I said and tears immediately streamed down my face upon remembering the things he did to me.
"Ken! Ano ba!" saway ni Haisely sa kaniyang kaibigan nang mapaluha ako. "It's okay, Sav. It's okay if you don't tell us about your problem. I guess this is not the right time for you to tell us your personal problems," malambing na wika ni Haisely at inalalayan akong maupo sa dsti kong kinauupuan ko kanina.
Ngunit hindi pa man ako tumatagal sa pagkaka-upo ay nagpaalam na ako sa kanila. I needed to fix myself for our next subject, but the moment I entered the comfort room, I burst into tears.
Kaagad kong isinara ang pintuan at napaupo habang umiiyak. Ito na naman. Ito na naman ang pakiramdam na solo ko na naman ang cr na ito at nakakatakot dahil pakiramdam ko ay may humahaplos sa akong binti kahit na naka palda naman ako.
Damn! I really hate this feeling that planted in my mind when I was 12 years old! I cried and cried inside the comfort room, hanggang sa may narinig na akong katok.
Tumayo ako at balak na sanang ayusin ang aking sarili kahit na nandito pa rin ang pakiramdam na nagpapatindig ng aking balahibo. I saw a blade on the sink and I immediately got it.
"I'm sorry. I'm sorry, Ma. Hindi ko alam kung kailan ako magiging okay at kung kailan ko makakalimutan ang ginawa niya," I said while crying.
Dahan-dahan kong itinapat ang blade sa aking palapusuhan at impit na napahiyaw nang dumampi nang mariin ang blade roon. I cried because of the pain I felt upon hurting myself by using the blade.
I want to end my life. Ito na lang ang tanging paraan para hindi na ako guluhin ng mga alaala ko sa kaniya. At ito na rin ang pinaka-mainam na paraan para wala nang maawa sa akin.
I hate myself.
I really hate myself for being weak physically, emotionally and spiritually.