"We still have one day to monitor you. Matapos nito at mabuti naman ang health chart mo saka ka pa lamang namin papayagang magbakasyon, Calvin," sabi ng kaniyang doktor habang kalmado siyang nakikipag usap sa amin.
"Really?! Did you hear that, Ate? Don't forget your promise. It's going to be a dream come true! Let's go to Batanes!"
I already asked him why he wants to go to the land of Batanes, but he declined to answer. I know this will be the last chance I will see him full of happiness. For the last time, I want to take some time to be with him while he's still here. I have no choice but to agree to go around Batanes. I know it will be hard to go there because of his situation. Madali siyang mapagod kaya nag aalala din ako na baka lumala lang ang kondisyon niya. Mahirap maghagilap ng hospital sa lugar na iyon ngunit siya na talaga ang nagdedesisyon na sa lugar na gusto niyang puntahan.
Sa kabilang banda, hindi ko maiwasang mapasulyap kay Rogen dahil sa pahapyaw na pagtingin niya sa direksyon ko. Kilalang kilala na niya ako ngunit hindi ko na kaya pang makita siyang ganito. Sa tuwing ganyan siya ay bumabalik lang ang mga alaala ko. Gusto ko ng tapusin ang pagbabalik sa nakaraan. Ito na lamang ang desisyong naiisip kong gawin ngayon. I know sirang sira na ako sa paningin nila ngunit tuwing tumutungtong ako sa husgado naiisip kong dapat ko din silang dalhin sa lugar na iyon. Sa ilang taon kong kilala si Rogen ay hindi ko mapagkakailang hanggang ngayon halu-halo paring emosyon ang nararamdaman ko. Silang dalawa na lang ang natitira sa akin, ayokong may mabawas pa at pagsisihan ko ng walang nagagawang kahit ano ang aksyon na napagdedesisyonan ko.
"We're gonna leave now."
Natauhan lang ako ng marinig ang pagpapaalam ng doktor kasabay ng magagandang ngiti nito.
Sa ngayon mas nakakasigurado akong mas magiging safe si Calvin sa pagpapagamot sa ibang bansa. Kahit na narito kami sa sariling hospital ay hindi pa rin ako sigurado kung sino ang tunay na kalaban ko.
Matapos umalis ng mga nurse at doktor ay umupo ako malapit sa hinihigaang kama ni Calvin.
"Ate, sigurado ka na talagang pupunta tayo sa Batanes? I am just curious, this is the first time I am going out without seeing any worries in your eyes."
Hindi ko maitatangging bigla akong natigilan sa sinabi ni Calvin. This maybe the first but time na nag aya akong mamamasyal kame ng matagal. I've dling this every year bu the thought the this will be too long made him think.
"I got bored at work that's why I am thinking of a tour for us to relax. Just think that it was my birthday treat."
Mukhang nakumbinsi ko naman si Calvin sa sinabi ko kaya naman hindi na siya nag abala pang magtanong pa na makakapagpahuli sa akin tungkol sa tunay na dahilan.
Ilang oras ang lumipas ng nakatulog na rin siya ay nagpaalam ako kay Roge na lalabas lang ako. I don't know if he was trying to make it easy for me to think he haven't thought about the reak reason. Nang makarating sa parking lot ay binuksan ko ang isang yosi para pakalmahin ang sarili. Bise Presidente ang kalaban ko at may iba pang kumakalaban sa akin. Hindi ko alam kung tama ba ang mga plano sa isip ko pero makapag iisip lamang ako matapos makapunta nila Calvin sa ibang bansa.
Nakaka-dalawa pa lamang akong hipan ng usok ay inagaw na iyon ni Roge na sinundan pala ako.
Hindi ko naramdaman ang pagsunod niya dahil sa dami ng iniisip ko.
"What was that?" kunot noo niyang tanong sa akin.
Base sa reaksyon niya ay sigurado akong may naiisip na naman siyang mali sa ginagawa ko.
"What?"
kalmado akong nakatingin lang sa kaniya at hinihintay ang kasunod nitong sasabihin.
"I know, marami akong pagkukulang pero yung ibenta mo yung shares mo kay Director? That's not right. Tell me what are you planning."
Napaiwas agad ako ng tingin ng marinig ang balitang nasagap niya. Hindi ko alam kung bakit sinabi pa ni Director kay Rogen ang tungkol roon. Balak niya niya talaga akong pigilan sa mga desisyon ko.
"Why did you ask? I don't need those shares. I can give it to Calvin after. I have plans after all."
Napahinga pa ako ng malalim at inayos pa ang pagkakatayo baho tumingin sa paligid.
"What plans? You can tell me what is it. Hindi kita kailangan pakialaman sa mga desisyon mo but I want to make sure everything is okay."
Napabuntong hininga akong tumingin sa kaniya ngunit hindi nagsalita. Wal akong planong sabihin sa kaniya.
Sa Batanes kapag wala ng masyadong makakarinig, maaari kong sabihin na kailangan na naming lumipad pa ibang bansa.
"If I have plans, sa akin na lang yun. You don't need to make yourself worried to the things I've been doing. Binigyan kita ng pagkakataong umalis at bumalik kung na saan ka noong mga nakaraang taon. Just enjoy your life without getting involve."
Before things get worst, I find my exit. I turn down the feelings inside me. I can finally tell now that I still have feelings for him. I made him like this. I am the reason why he hasn't tried to become a doctor again.
Everything got worst whenever everyone tried to have connections with me. Mabilis kong sinuot ang sariling helmet at pinaharurot iyon patungo sa lugar na hindi ko alam kung dapat bang dalawin ko pa. If only I realize how lucky I am to have him. Maybe we can go back and be together. I am still hurt. Everything is vanished upon seeing my mom not breathing on the day of my birthday. I am still mourning. I wish I have a chance to go back there and decide on my own so no one can suffer.
Who would thought I still have feelings for him? His emotion makes me feel protected.
The tears I felt on my cheeks like it was the first time I felt crying.