Shine Clear's POV
Parehas na day off namin ni Flair kaya magkasama nanaman kami sa magdadaang maghapon.
Nagluto ako ng hipon kaya naman naglalaway ako sa sarap no'n. Paborito ko rin kasi ang seafoods. Naparami ang kain ko kaya busog na busog ako. Pagkatapos namin mananghalian ay nanood lang kami ng TV sa sala. Humiga ako sa hita niya.
Pinaglaruan ko ang baba niya, kinukurot-kurot ko. Siya naman ay tutok lang sa panonood. Pipikit na sana ako nang maramdaman ang pagdami niya sa labi ko. Umupo na lang ako. Nagulat ako nang hawakan niya ang batok ko at ilapit ang mukha ko sa kaniya.
"W-what?" Nauutal kong sabi.
"Nothing.. " nag-iwas siya ng tingin.
Tatayo sana ako pero hinapit niya ako. Nagkamot siya sa ulo.
"Baka kasi ayaw mo."
"Ng?" Kunot-noo kong tanong.
"Kiss." Tinawanan ko siya. Parang baliw ang impakto.
Talagang nahiya pa siya, ah?
Lumapit ako para dampian siya ng halik. Ang dapat na dampi lang ay lumalim.
Okay. Is it not just a kiss?
He carried me going to the room. We never interrupted the kiss. He putted me on the bed.
"Can I have you?" Paalam niya. Tumango lang ako.
There's nothing wrong, we're married.
He handled my sando and removed my bra so he can do whatever he wants. He gently removed my short and undies. I helped him take off his thing. We smiled at each other.
"Your smile.." hinawakan niya ang labi ko gamit ang thumb. "was stunning."
He started to kiss me on my lips going down. We called each others' name when the beat starts to play. We made each other tired.
Nakatulog ako na ang unan ay dibdib niya.
Javen Flair's POV
Tulog na tulog siya sa dibdib ko. Tinitigan ko lang ang mukha niya. Hinaplos ko ang mukha niya.
"My over melanin." Mahina kong sambit.
Ramdam ko ang lalim nang hugot niya ng hininga. Mahimbing talaga ang tulog niya.
Kinuha ko ang phone nang tumunog 'yon.
From: Unknown Number.
I miss you.
What the? Sino ito?
Kunot na kunot ang noo ko. Wala naman akong pinagbibigyan ng number ko. Ang dami talagang haliparot sa mundo.
From: Unknown Number.
If you doesn't see me. I'll suicide.
Nanlaki ang mga mata ko.
Ano nanaman? Sino nanamang siraulo ang nagpadala nito?
Natigilan ako nang maisip kung sino.
Hindi kaya si Marie?
Away nanaman ito kapag nakita ito ni Zeal. Napabuntong hininga ako. Hindi ko nireplyan ang text.
From: Unknown Number
Pagbukas ko picture ng pulso at kutsilyo ang nakita ko.
Shut! Blackmail! Anong gagawin ko?
Dahan-dahan kong tinanggal sa pagkakaunan si Zeal.
To: Unknown Number.
Who the heck are you?
From: Unknown Number.
Marie.
Shut! Sabi ko na nga ba. Ano bang problema ng babaeng ito?
Naturingang psychologist, siya 'yong may sakit sa utak.
From: Unknown Number.
Pumunta ka sa bahay ngayon kung hindi magpapakamatay ako!
Napabuntong hininga na lang ako. Nagsuot ako ng damit. Ang hirap iwanan ni Zeal ngayon pagkatapos ng ginawa namin.
But I have no choice. What should I do?
Mamaya magpakamatay nga ang baliw na ito ako pa sisihin.
Humalik ako sa noo niya at nag-iwan ng note na lalabas lang saglit. Pumunta ako sa bahay ni Marie. Sinalubong niya agad ako ng yakap pero tinulak ko.
"What do you need? Nanggugulo ka nanaman!" Masama ko siyang tiningnan.
"Alam mo kung ano ang kailangan ko." Malandi niyang pinagapang ang hintuturo sa dibdib ko. Tinanggal ko ang kamay niya.
"Tigilan mo na nga ako! Kahit kailan hindi ako magkakagusto saiyo!" Tinalikuran ko siya.
"Jave!"
Natigilan ako at nilingon siya ulit. Nanlaki ang mata ko nang makitang naglaslas siya. Tumakbo ako agad para buhatin siya at dalhin sa hospital.
Naiipit nanaman ako sa sitwasyong ito.
Ano nanamang sasabihin ni Zeal? Na babaero ako? Na malandi ako? Shut this life!
Napaupo ako nang ipasok si Marie sa emergency room.
Bakit ba baliw na baliw sa akin ang babaeng 'yan? Nagkaroon pa tuloy ng suicidal thoughts.
Baby cherish calling...
"Nasaan ka na?" Malambing na boses niya ang narinig ko.
Kinakabahan ako dahil kapag nalaman niya siguradong magagalit nanaman. Nangilid ang luha ko at nakuyom ang palad ko.
"Uuwi na rin ako."
"Okay, baby, bili mo ako ng mais." Tumulo ang kapirasong luha ko dahil sa naririnig kong lambing niya.
I hate lying to you. I can't, but how can I tell you that I went to her?
"Sige, cherish, ano pa?" Pilit kong pinasigla ang boses ko.
"'Yon lang. Bilisan mo na umuwi ka na."
"Okay. Wait." Bumuntong hininga ako. "I love you."
"I love you, too."
Ibinaba niya ang linya. Napasabunot ako sa buhok ko.
I'm sorry, cherish.
Iniwan ko si Marie sa hospital. Kahit wala naman akong ginawa parang guilty pa rin ako dahil hindi ko sinabi kay Zeal ang totoo. Pinangungunahan ako ng takot na baka magalit siya tulad noong mga nakaraan na galit na galit siya sa akin. Ayaw kong pag-awayan nanaman namin.
"Nakabili ka?" Nakangiti niyang tanong. Inabot ko sa kaniya ang mais.
"Thank you." Sa ganda ng ngiti niya hindi ko kayang sabihin sa kaniya.
Pinanood ko ang pagkain niya ng mais. Inilapit niya pa sa bibig ko pinapakagat ako kaya kumagat din ako.
Tahimik na ang buhay namin bakit nagkakaganito nanaman?
Tumunog ang phone ko. Akmang sisilipin niya pero inilayo ko.
I'm sorry.
Paulit-ulit kong paghingi ng tawad kay Zeal sa utak ko. Lumayo ako at sinagot ang tawag.
"Ano nanaman?"
"Babalik ka dito o magpapakamatay ako?"
Fuck, can't handle this.
"Pwede ba?! Tigilan mo na ako!"
"Okay. Iintayin kita bukas. See you, bye." Akmang magsasalita pa ako pero pinutol na niya.
"Sino 'yon?"
Napalingon ako kay Zeal, kinabahan ako bigla.
"Client."
Shut! Napakasinungaling mo, Jave. Ayaw kong mag-alala ka, baby.
Sumasakit ang dibdib ko dahil sa kasinungalingan ko.
"Okay!"
Hinila niya ako papunta sa veranda. Nagulat pa ako nang makita na nakaayos 'yon. Gabi na kasi kaya madilim na pero may mga candlelight na nakalagay. May lamesang may balot na puting tela.
"Dito tayo kumain. Nagustuhan mo ba?" Nakangiti niyang sabi.
Tipid akong ngumiti. "Yes, baby."
"Halika na."
Hindi ako makatingin diretso sa mga mata niya.
Hindi ko kayang sirain ang magandang mood niya. Mas lalo lang akong nakonsensya dahil sa effort na ginawa niya. Nilagyan pa niya ng pagkain ang plato ko. Nakangiti niya akong pinanood.
Gustong tumulo ng luha ko dahil pakiramdam ko ang sama-sama ko.
"Baby, I love you." Lumapit siya at hinalikan ang pisngi ko.
"I-i love you, too." Gumaralgal pa ang boses ko.
"Siguro emusyonal ka dahil sa ganda ng ginawa ko 'no?"
"Yes, cherish." Pinilit kong 'wag maging malungkot.
"Sayaw tayo mamaya tapos inom ng wine." Masigla niyang sabi.
"Sige, baby." Itinuon ko ang sarili sa pagkain.
Nilagyan niya ng wine ang baso. "Grapes ang flavor. Tikman mo."
Nakangiti kong kinuha 'yon at ininom. Ang ganda ng moment pero heto ako at hindi maramdaman 'yon dahil sa pangba-black mail ni Marie.
I don't know what to do.
Uminom kaming dalawa, marami siyang kwenento pero tango lang ang naisagot ko.
I'm so sorry.
Paulit-ulit ko iyong sinasabi sa isip ko.
Tumayo siya at niyaya ako magsayaw. Sinandal niya ang ulo sa dibdib ko.
"Ang bilis ng tibok ng puso mo." Pinakinggan niya pa 'yon.
Mabilis dahil kinakabahan ako sa galit mo.
Niyakap ko siya nang mahigpit. Nasa gano'n lang kaming sitwasyon at hindi nagsasalita.
"My impakto.." paglalambing niya sa akin.
How can I tell you? Tell me.
Napasinghot ako dahil naiiyak na ako. Pakiramdam ko ang laki ng kasalanan ko sa kaniya. Pakiramdam ko niloloko ko siya dahil hindi ko kayang sabihin.
"Impakto, nami-miss ko talaga si Shivelle. Gusto kong pauwiin na siya nalulungkot ako." Nag-angat siya ng tingin at hinawakan ang noo ko. Ngumiti siya, sa lapad ng ngiti niya lumagabog ang dibdib ko.
Hindi ko makikita ang ngiting 'yon kapag nagalit nanaman siya.
"Uuwi rin si Shivelle. Don't worry, para namang hindi na uuwi." Tumawa ako, ewan ko kung nahalata niyang pilit lang 'yon.
"Sorry." Napatingin ako sa kaniya sa sinabi niya.
"Sorry for what?"
"Ayaw ko ng magkaanak tayo ulit."
Tinawanan ko siya. "Wala 'yon. Okay lang naman sa akin. Ang mahalaga lang sa akin kayong dalawa ni Shivelle." Humalik ako sa noo niya.
"Pero kung gusto mo talaga edi gumawa tayo."
"No, okay lang." Humigpit ang yakap ko sa kaniya.
Ikaw lang ang mahalaga, kayo lang ni Shivelle Flear.
Forgive me. Ayaw kong mag-away tayo.
"Eh, kung magbakasyon kaya tayo? Sulitin na natin na tayong dalawa lang." Masigla niyang nilaro ang buhok ko.
"Sige, maghahanap ako ng lugar na pwede nating puntahan."
"Doon sa magandang view para makapag-selfie ka."
"Yeah." Sinuklay ko ang mahaba at straight niyang buhok.
Ang ganda ng buhok niya talaga, kahit hindi pinapasalon, natural na straight at maitim. Siguro isa rin 'yon sa nakapagpapaganda sa kaniya.
Nag-angat siya ng tingin sa akin. Nagulat pa akong ng halikan niya ang labi ko. Hinila niya ako papasok ng kwarto.
Hindi ko kayang gawin ito, cherish. Not now.
She grabbed my shirt.
Gusto kong umiling at sabihing 'wag ngayon pero baka anong isipin niya.
Hinila niya ako pahiga sa kama. Nakangiti niya akong tinitigan. Ang init ng katawan niya dahil sa ininom niyang wine. Hinila niya ang batok ko palapit sa mukha niya. Emosyunal ko siyang tinitigan.
She kissed me on my lips, I responsed. I went on her top and started to explore.
She wants this. How can I decline?
Hindi ko kayang tanggihan siya dahil lang sa bumabagabag sa akin.
Hindi ako nakatulog pagkatapos. Nababaliw ako kakaisip kung paano ko sasabihin sa kaniya. Tumulo ang luha ko nang sulyapan ang mukha niyang natutulog.
Cherish...
Pinunasan ko ang luha gamit ang likod ng palad ko. Wala namang masamang umiyak dahil tao rin ako may emosyon. Ang sakit lang isipin at nakaka-guilty na may naninira na nga sa amin, ayaw ko pa ring malaman niya.
Hinaplos ko ang pisngi niya habang tumutulo ang luha ko.
I'm sorry, my cherish. Just one lie. Forgive me.